ยัยเด็กดื้อเริ่มหวั่นไหว

เสียงทุบโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระการตาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา ทว่าความหรูหราอลังการระดับพันล้าน กลับไม่อาจกลบเกลื่อนความตึงเครียดที่กำลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักรธุรกิจในกำมือได้เลย "คุณคินน์คะ! เลิกเดินวนไปวนมาสักทีเถอะค่ะ มินนี่เวียนหัวไปหมดแล้วนะ!" เสียงหวานใสที่เจือแววหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นจากโซฟากำมะหยี่สีเขียวมรกตตัวใหญ่ มินนี่ในชุดลำลองตัวโคร่งที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูจนคนมองแทบละสายตาไม่ได้ นั่งกอดอกพองแก้มป่อง ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงที่ยังคงสาวเท้าไปมาไม่หยุดหย่อนราวกับเสือชีตาร์กระวนกระวายใจ คินน์ชะงักฝีเท้า เขาหันขวับมามองหญิงสาวที่นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟา ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นและเฉียบขาดจนคู่ค้าทางธุรกิจต้องสั่นกลัว บัดนี้กลับฉายแววความอ่อนโยนระคนระอาใจอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ แล้วทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงระยับตรงหน้าเธอ "ก็เพราะเธอนั่นแหละยัยตัวแสบ..." คินน์เอ่ยเสียงทุบกระซิบ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักแบบพุ่งทะยาน "ใครใช้ให้เธอทำหน้าตาแบบนั้นตอนที่เราอยู่กันสองคนในห้องครัวล่ะ? รู้ตัวไหมว่าเกือบทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว" มินนี่สะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนที่เธอกำลังพยายามทำซุปมักกะโรนีแก้แฮงค์ให้เขา แล้วเกิดซุ่มซ่ามทำแป้งทำอาหารเลอะเต็มปลายจมูก จนคินน์ต้องโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อเช็ดออกให้... ใกล้เสียจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับเจือจางกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขา หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ก็... ก็มินนี่ไม่ได้ตั้งใจนี่คะ ใครจะไปรู้ว่าคุณซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่จะขี้แกล้งขนาดนี้" มินนี่เบือนหน้าหนีซ่อนความเขินอาย แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศความรู้สึกหมดเปลือก คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงทุบต่ำนั้นช่างมีเสน่ห์เหลือร้าย เขาเอื้อมมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของเธออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้มินนี่ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ "ตั้งแต่เธอเลือกที่จะอยู่เคียงข้างฉันในวันที่ฉันไม่เหลืออะไร... ในวันที่พวกสวะพวกนั้นเหยียบย่ำฉัน..." คินน์เอ่ยเสียงนุ่ม แววตาคมลึกล้ำสะท้อนเงาร่างของหญิงสาวเพียงคนเดียวในใจ "เงินพันล้าน ระบบทรงอำนาจ หรืออำนาจล้นฟ้าอะไรนั่น... มันก็ไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าเทียบกับการได้เห็นรอยยิ้มของเธอบนโลกใบนี้" มินนี่หันกลับมาสบตาเขา หัวใจดวงน้อยไหววับอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว เธอกับคินน์ผ่านช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดมาด้วยกัน วันที่เขาถูกหักหลังอย่างไร้เยื่อใย วันที่กระเป๋าฉีกและไร้ทางออก มีเพียงมือเล็กๆ คู่นี้ที่ยื่นไปกุมมือเขาไว้ และพูดว่า *'ไม่เป็นไรนะคะ... เริ่มต้นใหม่ด้วยกันก็ได้'* ใครจะไปคิดว่า เพียงไม่กี่เดือนต่อมา ชายหนุ่มที่เคยตกอับคนนั้น จะพลิกฟื้นขึ้นมาเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลด้วยระบบปริศนา แต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย... คือสายตาคลั่งรักที่เขามีให้เธอคนนี้เสมอมา "คุณคินน์คนบ้า..." มินนี่พึมพำเสียงเบาหวิว พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตก "พูดจาแบบนี้... อยากได้อะไรอีกคะ ถึงได้มาหยอดกันตั้งแต่หัววันแบบนี้" "อยากได้เธอ... มาเป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้จริงๆ สักที ไม่ใช่แค่ในฐานะคู่คิดจำเป็น" คินน์กระซิบชิดริมฝีปากบาง ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ผสมผสานกับความจริงจังที่ทำเอาสาวเจ้าแทบละลาย มินนี่ใจเต้นแรงจนแทบEjectตัวออกจากโซฟา เธอผลักอกแกร่งเบาๆ ด้วยความเขินจัด "ทะลึ่งใหญ่แล้วนะคะ! ถอยไปเลยนะ มินนี่จะไปดูซุปต่อแล้ว!" ทว่า ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ขยับตัวลุกขึ้นหนีความเขินอาย คินน์กลับรวบเอวบางไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดึงเธอกลับเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับแผ่นหลังของเธอ—ไม่ใช่สิ ด้วยแรงดึงนั้นทำให้มินนี่เซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขาเต็มๆ ใบหน้าหวานซบลงกับลาดไหล่กว้างโดยไม่ได้ตั้งใจ "ปล่อยเลยนะ! เดี๋ยวซุปก็ไหม้หรอกคุณคินน์!" มินนี่โวยวายพัลวัน มือเล็กระดมทุบตีอกเขาเบาๆ แก้เขิน "ปล่อยแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้" คินน์กระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนฝันสั่นประสาทจนมินนี่ขนลุกซู่ "และซุปอะไรนั่น... ฉันไม่สนใจหامหรอก เพราะตอนนี้... อาหารตรงหน้าฉันมันน่ากินกว่าตั้งเยอะ" บรรยากาศในห้องโถงกว้างอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นจากความยากลำบาก บัดนี้กำลังสุกงอมและเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำเอาคนอ่านต้องจิกหมอนขาดกระวิ่น ทว่า... ในวินาทีที่คินน์กำลังจะโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากอุ่นบนหน้าผากมนของหญิงสาว เพื่อสร้างโมเมนต์ฟินจิกหมอนที่สมบูรณ์แบบที่สุด *กริ๊งงงงงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดจากระบบอัจฉริยะของคฤหาสน์ ก็แผดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ไว้หน้า หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางห้องโถง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนตัวอักษรสีทองที่ปรากฏหราขึ้นมาว่า: **[เตือนภัยด่วน: ตรวจพบการบุกรุกโดยบุคคลต้องห้าม และบุคคลจากตระกูลที่คุณสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดกำลังมุ่งหน้ามาที่ประตูหน้า พร้อมด้วยหมายศาลพิเศษ!]** คินน์ชะงักกึก รอยยิ้มคลั่งรักเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที ส่วนมินนี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผละออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นมาทันที เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทรงพลังและน่ากลัวที่สุดเท่าที่มินนี่เคยเห็นมา "พวกสวะที่เคยเหยียบเรา... กล้าดียังไงถึงโผล่หัวมาเหยียบถิ่นเสือตอนนี้" คินน์พึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนจะหันมามองหน้ามินนี่ที่กำลังยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "อยู่รอตรงนี้นะเด็กดื้อ..." คินน์ยื่นมือไปหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินขึ้นมาถือไว้ในมือ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวว่า *[ยืนยันการใช้สิทธิ์เหนืออำนาจสูงสุด เงินสด 10,000 ล้านบาทพร้อมโอนเพื่อซื้อกิจการของพวกมันให้สิ้นซากใน 3 นาที!]* "เดี๋ยวเราจะได้รู้กัน... ว่าใครกันแน่ที่จะต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตในวันนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ