ยัยเด็กดื้อที่แสนดี

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กกระทบพื้นโต๊ะไม้ราคาแพงดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า บรรยากาศภายในห้องเวลานี้เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ากลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้กลายเป็นจุล คินน์ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้ากระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับนับล้านดวงด้านล่างดูราวกับเศษผงไร้ค่า เมื่อเทียบกับกองเอกสารสิทธิ์การครอบครองทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนล้านที่เพิ่งถูกกองไว้ตรงหน้า เฮลิคอปเตอร์สามลำที่ยังคงบินวนส่งเสียงคำรามกึกก้องอยู่เหนืออาคารสำนักงาน เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า เกมการแก้แค้นที่เขาเฝ้ารอมาตลอดชีวิต ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว "ท่านประธานคะ... จะให้ฉันเซ็นรับรองเอกสารชุดนี้เลยไหมคะ หรือจะให้พวกมันคุกเข่าลงมาก่อนดีล่ะคะ" น้ำเสียงเยือกเย็นแต่แฝงความสะใจของเลขาฯ สาวคนสนิทดังขึ้นเบื้องหลัง แต่คินน์กลับไม่ได้สนใจไยดีตระกูลศัตรูที่กำลังจะล่มสลายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของอดีตพนักงานต๊อกต๋อยผู้กุมชะตากรรมคนทั้งเมือง กลับทอดมองไปยังร่างเล็กของใครบางคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการกับรอยแผลแตกที่มุมปากของเขาด้วยมืออันสั่นเทา มินนี่... สาวน้อยพนักงานพาร์ทไทม์ผู้ไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย นอกจากรอยยิ้มและคำพูดใจดีจากผู้ชายที่จมปลักอยู่กับความแค้น "มือเธอสั่นหมดแล้วนะมินนี่" คินน์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด เสียงทุ้มต่ำของเขามีความอ่อนโยนเจืออยู่จางๆ อย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน "ก็... ก็คุณคินน์เล่นทำตัวบุ่มบ่ามอีกแล้วนี่คะ!" มินนี่เงยหน้าขึ้นมาแหวใส่ ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้สุดชีวิต "รู้ไหมคะว่าตอนที่ฉันเห็นพวกมันรุมทำร้ายคุณที่ล็อบบี้ หัวใจฉันมันแทบจะหยุดเต้นอยู่แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกฉันล่ะคะ ว่าคุณมีระบบบ้าๆ นี่คอยหนุนหลังอยู่ ทำไมต้องยอมให้พวกมันเหยียบย่ำอยู่ฝ่ายเดียวด้วยเล่า!" คำตัดพ้อที่เจือด้วยสะอื้นไห้ทำให้คินน์ชะงักไป หัวใจที่เคยด้านชาและถูกแช่แข็งด้วยความแค้นมานานนับปี กลับรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟอุ่นๆ วิ่งพล่านเข้ามากระแทกจนสั่นสะเทือน เขาเอื้อมมือหนาขึ้นไปกุมมือเล็กๆ ที่กำลังถือสำลีชุบแอลกอฮอล์ไว้อย่างเบามือ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านทะลุผิวหนังเข้าสู่หัวใจที่เคยอ้างว้างได้อย่างน่าประหลาด "ฉันแค่อยากจัดการมันด้วยมือของตัวเอง..." คินน์ตอบเสียงแผ่วเบา สายตาทอดมองร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของหญิงสาว "เธอไม่น่าเอาตัวเข้ามาเสี่ยงกับฉันเลยนะมินนี่ ฉันมันก็แค่ผู้ชายไร้ค่าที่วันๆ คิดแต่เรื่องแก้แค้น..." "หยุดพูดบ้าๆ แบบนั้นเถอะค่ะ!" มินนี่ตบหลังมือเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่หยาดน้ำตากลับร่วงเผาะลงมาหยดหนึ่ง "ถ้าฉันไม่เข้ามา แล้วใครจะคอยเช็ดแผลให้คุณล่ะคะ ใครจะคอยเตือนสติคุณเวลาที่คุณทำหน้ายักษ์ใส่ลูกค้า หรือใคร... จะคอยยืนเคียงข้างคุณในวันที่คุณไม่มีแม้แต่เงินกินข้าวเหมือนอย่างวันนั้นล่ะคะ?" คำพูดซื่อตรงแต่ทรงพลังนั้นทำเอาคินน์พูดไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ที่เขานั่งกินมาม่าซองเดียวกันกับเธอในห้องพักแคบๆ ผุดขึ้นมาในหัว สมัยที่เขายังเป็นแค่พนักงานต๊อกต๋อยถูกเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้งและถูกแฟนเก่าทิ้งอย่างไร้เยื่อใย มีเพียงผู้หญิงคนนี้คนเดียวเท่านั้นที่ไม่เคยรังเกียจ และยังคงส่งยิ้มหวานๆ ให้เขาพร้อมกับกล่องข้าวห่อเล็กๆ ทุกครั้งที่เขาหมดสิ้นเรี่ยวแรง ในโลกที่เต็มไปด้วยความโลภและการหักหลัง มินนี่เปรียบเสมือนแสงสว่างดวงเดียวที่สะอาดบริสุทธิ์จนเขาไม่กล้าแม้แต่จะแปดเปื้อน "ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องลำบากมาโดยตลอด..." คินน์ดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างเผลอไผล สวมกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน มินนี่สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ซบใบหน้าลงกับอกแกร่งของชายหนุ่มที่เธอแอบรักมาเนิ่นนาน สูดกลิ่นกายคุ้นเคยที่ผสมผสานกับความเหนื่อยล้าได้อย่างอบอุ่นหัวใจ "ถ้าคุณรู้สึกผิดจริงๆ ล่ะก็..." มินนี่กระซิบเสียงอู้อี้อยู่ที่อกเสื้อของเขา สองมือเล็กกำเสื้อสูทราคาแพงของเขาแน่น "ช่วยสัญญาได้ไหมคะ ว่าต่อจากนี้ไป... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะไม่ยอมเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายแบบวันนี้อีก แล้วก็... เลิกทำหน้าเครียดใส่ฉันสักทีได้ไหมคะ ฉันชอบเวลาที่คุณยิ้มมากกว่านะ" คินน์หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความสับสนวุ่นวายในจิตใจที่เผชิญมาตลอดทั้งวัน มลายหาย Sไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะปกป้องผู้หญิงคนนี้ด้วยชีวิต "อืม สัญญา..." คินน์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงจัง "ต่อจากนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้อีก และฉันจะใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ระบบนี้มอบให้... เพื่อสร้างอาณาจักรที่เราสองคนจะมีความสุขด้วยกันตลอดไป" มินนี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอาย ทั้งคู่จ้องมองกันเนิ่นนาน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเวียน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความหวานชื่นที่อบอวลหัวใจ ท่ามกลางกองเอกสารมหาศาลและเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ยังคงคำรามก้องอยู่เบื้องล่าง ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความโรแมนติกนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคนด้านใน คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดึงมินนี่มาหลบไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับแววตาดุดันที่กลับมาเปล่งประกายความเหี้ยมเกรียมขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ใบหน้านั้นถอดแบบความเจ้าเล่ห์มา100% และที่สำคัญที่สุด... เขาคืออดีตประธานบริษัทคู่แข่งที่เพิ่งประกาศล้มละลายไปเมื่อช่วงบ่าย และยังเป็นพ่อแท้ๆ ของผู้หญิงคนที่หักหลังคินน์ในอดีต! "แหมๆๆ บรรยากาศหวานชื่นดีนี่ไอ้หนู..." เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ปรากฏบนใบหน้าของแขกไม่速ย "นึกว่าได้เป็นเศรษฐีชั่วข้ามคืนแล้วจะยิ่งใหญ่คับฟ้าหรือไงวะ? แกคิดจริงๆ เหรอว่าเอกสารพวกนั้นจะช่วยให้แกชนะฉันได้... ในเมื่อลูกสาวฉันกำลังจะแต่งงานกับตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศพรุ่งนี้เช้า!" คินน์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ แววตาคมกริบมองชายตรงหน้าด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวเล็กๆ ที่กำลังจะถูกบดขยี้ "แกยังไม่รู้ตัวสินะ..." คินน์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างจนชายวัยกลางคนถึงกับหน้าถอดสี "ว่าคนที่กำลังจะเซ็นอนุมัติไล่ล่าครอบครัวแก... ไม่ใช่ฉันหรอก..." ในจังหวะที่คินน์กำลังจะเอ่ยชื่อผู้ทรงอิทธิพลที่แท้จริง หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังลั่นห้อง— *[ติ๊ง! ตรวจพบการโอนเงินจำนวน 10,000,000,000 บาท เข้าสู่บัญชีส่วนตัวของท่านเรียบร้อยแล้ว! และคำสั่ง "อายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลศัตรู" ได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์... เชิญท่านประธานรับชมการจับกุมสดๆ ได้ ณ บัดนี้!]* สิ้นเสียงระบบ ประตูลิฟท์ส่วนตัวที่เชื่อมต่อตรงขึ้นมาจากชั้นใต้ดินก็เปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่รัฐในเครื่องแบบนับสิบชีวิตที่เดินเรียงหน้าเข้ามา... พร้อมกับกุญแจมือเงาวับในมือ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่ะ!