นาฬิกาเรือนละล้าน

“มินนี่ เธอนี่มันหน้าด้านหน้าทนจริงๆ นะคะ! รู้ตัวไหมว่ากระเป๋าผ้าแคนTvas เน่าๆ ของเธอมันทำให้บรรยากาศห้องประชุมแผนกเราดูหมองลงไปถนัดตาเลย?” เสียงแหลมสูงของ ‘วิภา’ หัวหน้าแผนกบัญชีดังแทรกขึ้นมาทันทีที่มินนี่ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องประชุมใหญ่ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับลอยคละคลุ้งปะปนกับสายตานับสิบที่มองมาด้วยความดูถูกเหยียดหยาม มินนี่สะดุ้งน้อยๆ ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มบริษัทสีซีดจางห่อไหล่ลงโดยอัตโนมัติ มือเล็กกำสายกระเป๋าผ้าเก่าๆ ที่เธอใช้ใส่เอกสารจนยับยู่ยี่ วันนี้เป็นวันประเมินผลงานประจำไตรมาส และในฐานะพนักงานพาร์ทไทม์ที่ต้องแบกรับภาระเอกสารของทั้งแผนก มินนี่คือเป้าหมายชั้นดีในการระบายอารมณ์ของพวกพนักงานออฟฟิศปากหอยปากปู “ฉัน… ฉันแค่เอาเอกสารสรุปยอดงบดุลมาส่งค่ะคุณวิภา” มินนี่เอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตหลุบต่ำมองพื้นกระเบื้องขัดเงา “ส่งเหรอ? วางไว้ตรงนั้นแหละ บนโต๊ะทำงานสกปรกๆ ของเธอโน่น!” วิภาเชิดหน้าขึ้น เชิ้ตแบรนด์เนมราคาแพงขยับตามแรงหายใจฮึดฮัด หล่อนกอดอกแล้วปรายตามองมินนี่หัวจรดเท้าด้วยความสมเพช “ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าคนระดับเธอจะหน้าด้านหน้าทนทำงานอยู่ที่นี่ต่อได้ ทั้งๆ ที่อีตา ‘คินน์’ แฟนกระจอกๆ ของเธอเพิ่งโดนไล่ออกไปอย่างไร้ค่าเมื่ออาทิตย์ก่อน หรือว่าติดใจเงินเดือนน้อยนิดจนไม่กล้าออกไปเผชิญโลกกว้างคะ?” เสียงหัวเราะคิกคักดังระงมขึ้นจากพนักงานรอบห้อง วิภากระตุกยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ หล่อนจงใจขุดแผลสดขึ้นมาขยี้ต่อหน้าธารกำนัล เพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหญิงสาวให้จมดิน มินนี่เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นด้วยความเจ็บปวดไม่ใช่เพราะคำดูถูกที่มีต่อเธอ แต่เป็นเพราะชื่อของคินน์… ผู้ชายที่ยืนหยัดสู้ชีวิตเคียงข้างเธอมาตลอด ผู้ชายที่เคยยิ้มให้เธอในวันที่พวกเขามีเงินกินข้าวแค่มาม่าซองเดียว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อกั๊กของมินนี่ดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ มินนี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบดูใต้โต๊ะประชุม หน้าจอแสดงข้อความจากแอปพลิเคชันปริศนาที่คินน์เพิ่งติดตั้งให้เธอก่อนออกจากห้องพักเมื่อเช้า… ระบบสิทธิ์ขาดทางการเงินส่วนบุคคล ที่เชื่อมโยงกับบัญชีเงาไร้ขีดจำกัด! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะอารมณ์ของผู้ใช้ระดับวิกฤต (ถูกกดขี่ข่มเหง)] [ภารกิจเฉพาะกิจพิเศษ: "ตบหน้าพวกปากดีด้วยพลังแห่งทุนนิยม" — จงใช้จ่ายเงินไม่จำกัดจำนวนภายในระยะเวลา 10 นาทีนี้ เพื่อซื้อความสุขให้คู่หูของคุณ!] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)] มินนี่กะพริบตาปริบๆ สมองขาวโพลนด้วยความมึนงง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? คินน์บอกเธอแค่ว่ามันคือแอปพลิเคชันทดลองงานของสตาร์ทอัพที่เขาเพิ่งเข้าไปทำ แต่ทำไม… ตัวเลขในหน้าจอมันถึงมีเครื่องหมายอนันต์กันล่ะ? “นี่! ยืนเหม่ออะไรอยู่ยะ มินนี่! เอาเอกสารไปวางแล้วไสหัวออกไปได้แล้ว ฉันเหม็นกลิ่นความจนของเธอ” วิภาตบโต๊ะเสียงดัง ขัดจังหวะความคิดของมินนี่ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมกระจกนิรภัยก็เปิดผางออกอย่างไร้สัญญาณเตือน! ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มเนื้อดีก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง กลิ่นอายความเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงทันที ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์กวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของมินนี่ที่ยืนตัวเกร็งอยู่กลางห้อง คินน์…! พนักงานในห้องต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง นี่มันอีตาคินน์พนักงานต๊อกต๋อยที่เพิ่งตกงานไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้เขาถึงดูเหมือน… ซีอีโอมหาเศรษฐีที่หลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจชื่อดังได้ล่ะ? “ใครบอกว่าเธอต้องก้มหัวให้คนพวกนี้กัน” เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังดังขึ้น ทำลายความเงียบงัด คินน์ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างมินนี่ มือหนาเอื้อมไปหยิบกระเป๋าผ้าแคนวาสเก่าๆ 2010 ในมือของเธอออกอย่างไร้ความลังเล แล้วโยนมันลงถังขยะใต้โต๊ะต่อหน้าต่อตาผู้อำนวยการแผนก! “กรี๊ด! นายทำบ้าอะไรเนี่ย!” วิภาหวีดร้องเสียงหลง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ไอ้คนตกงานไร้น้ำยา กล้าดียังไงมาทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้ในห้องประชุม!” คินน์ไม่แม้แต่จะชายตามองวิภาด้วยซ้ำ เขาสบตากับมินนี่ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความตกใจ แววตาที่เคยเหนื่อยล้าของชายหนุ่มบัดนี้เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของความคลั่งรักและอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด “มินนี่…” คินน์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงราวกับคนละคน ก่อนจะหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทขอบทองคำบริสุทธิ์ออกจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตรที่ไม่มีชื่อธนาคาร ไม่มีแถบแม่เหล็กธรรมดา มีเพียงสัญลักษณ์รูปมงกุฎเพชรฝังเพชรแท้เม็ดโตสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Centurion Card) ของจริง! “ใช้มันซะ” คินน์วางบัตรลงบนอุ้งมือเล็กของมินนี่ที่สั่นระริก “อยากได้อะไรในตึกนี้ ซื้อมันให้หมด… เอาให้พนักงานทั้งบริษัทรู้ว่า ผู้หญิงของคินน์คนนี้ มีค่ามากกว่าเศษเงินที่พวกมันใช้เหยียบย่าม!” “ทะ… ធ្វើอะไรของคุณคินน์คะเนี่ย ฉัน… ฉันไม่มีปัญญาใช้คืนหรอกนะ!” มินนี่หน้าตื่น ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่ต้องคืน เพราะนี่คือเงินของผม… และคุณคือเจ้าของมันทั้งหมด” คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับวิภาที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและหวาดกลัวระคนกัน “คุณวิภา… เมื่อครู่คุณบอกว่ากระเป๋าของแฟนผมทำให้ห้องประชุมดูหมองสินะครับ?” คินน์ยิ้มเย็นเยียบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ขนหัวลุก “งั้นรบกวนช่วยเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกจากบริษัทนี้ซะ เพราะตึกนี้… และบริษัทที่คุณนั่งหายใจอยู่นี้ ผมเพิ่งซื้อกิจการต่อจากท่านประธานเมื่อห้านาทีก่อน… และคุณ… ถูกไล่ออก!” สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นราวกับฟ้าผ่ากลางห้องประชุม พนักงานทุกคนหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม วิภาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีด มินนี่เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอมองหน้าคินน์สลับกับบัตรสีดำในมือ ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งและตื่นเต้น ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอสมาร์ทโฟนของมินนี่ก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังสะท้อนก้องในหัว [ภารกิจสำเร็จลุล่วง!] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษระดับสูงสุด: ร้านค้าแบรนด์เนมชั้นนำระดับโลกประจำตึก เปิดให้บริการเอ็กซ์คลูซีฟสำหรับคุณเพียงคนเดียว!] คินน์ยื่นมือหนาออกมาตรงหน้ามินนี่ รอยยิ้มอบอุ่นแต่ทรงอำนาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย “ไปกันเถอะครับมินนี่… ไปช้อปปิ้งล้างซวยให้หายแค้นกัน” มินนี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองมือของชายหนุ่มที่รอคอยการกุมมือ ก่อนตัดสินใจวางมือเล็กของเลกลงไปในอุ้งมืออุ่นของเขาอย่างมั่น เสียงตบเท้าก้าวเดินออกไปพร้อมกันดังสะท้อนไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงบราวกับป่าช้า… แต่ก่อนที่พวกเขาจะก้าวพ้นประตู บอดี้ชายชุดดำสี่คนก็เดินสวนเข้ามาโค้งคำนับให้มินนี่อย่างนอบน้อม พร้อมกับยื่นกุญแจรถซูเปอร์คาร์ลัมโบร์กีนีสีชมพูมุกคันงามให้ตรงหน้า มินนี่ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวาบด้วยความระทึก เมื่อเธอกวาดสายตาออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของชั้นสิบล้าน เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่กำลังร่อนลงจอดบนลานดาดฟ้าตึกอย่างสง่างาม… และเป้าหมายของมันคือการมารับเธอกับคินน์โดยเฉพาะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ