แค้นนี้ต้องชำระ

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของมินนี่และผองเพื่อนในแผนกการตลาดดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ จนเก้าอี้หนังราคาแพงแทบจะสั่นสะเทือน ร่างบางของมินนี่ในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงถดตัวลงพิงพนักพรางยกมือขึ้นกอดอก ดวงตาคู่คมที่เคยฉาบด้วยความโลภฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง ขณะที่เธอจ้องมองชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "สามีภรรยาอย่างนั้นเหรอคะ? อุ๊ย ตายแล้ว! คินน์ นายไปเก็บเศษส้วมที่ไหนมาทำเมียวะเนี่ย หน้าตาบ้านๆ แบบนี้ ต่อให้เอาถุงกระดาษมาคลุมหัว ฉันก็ยังอายแทนเลยนะยะ!" คำพูดสาดโคลนจากปากผู้หญิงที่เคยเหยียบย่ำหัวใจของคินน์ในวันที่เขาล้มละลายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของเหล่าบอร์ดบริหารเก่าแก่ มินนี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินนטעเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มลงบนอกเสื้อเชิ้ตสีขาวของคินน์ด้วยความฮึกเหิม โดยมีสายตาของพนักงานนับชีวิตรอชมความฉิบหายของอดีตเพื่อนร่วมงานคนนี้ แต่ทว่า... คินน์ไม่ได้หลบสายตา ไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัว หรือแม้แต่จะแสดงอาการสั่นเทาแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มทอดมองมินนี่ราวกับเธอกำลังแสดงละครลิงน่าสมเพชอยู่บนเวที ความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขากลับทรงพลังเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ มินนี่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ มือที่จิ้มอกเขาอยู่เริ่มสั่นน้อยๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบและออร่าอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในตัว "ไอ้ไส้เดือน" ที่เธอเคยเขี่ยทิ้งราวกับเศษฝุ่น "สนุกพอหรือยังครับ... คุณมินนี่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าขนลุก "ทำไม? พูดความจริงแล้วรับไม่ได้หรือไงยะ!" มินนี่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เชิดหน้าขึ้นสูงด้วยความมั่นใจเกินร้อย "จำใส่กะโหลกไว้ซะนะคินน์ แกมันก็แค่หมาข้างถนนที่บริษัทนี้เขาไล่ออกเพราะยักยอกเงิน! ส่วนยัยผู้หญิงข้างๆ แก... หึ คงเป็นอีตัวราคาถูกที่ไปเก็บตกมาจากข้างถนนเหมือนกันสินะ ถึงได้กล้ามาเสนอหน้าประกาศตัวเป็นเมียแกในบริษัทระดับท็อปเท็นแห่งนี้!" เพี๊ยะ! เสียงตบฉาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนในห้องประชุมสะดุ้งเฮือก แต่น่าแปลก... ไม่ใช่ฝ่ามือของคินน์ และไม่ใช่ฝ่ามือของมินนี่ ร่างของหญิงสาวข้างกายคินน์ต่างหากที่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความเฉียบคมฉายแววเยือกเย็น เธอยกมือขึ้นสะบัดเบาๆ ราวกับรังเกียจที่จะต้องสัมผัสตัวมินนี่ มินนี่เซถลาไปชนขอบโต๊ะประชุม หน้าหันไปตามแรงตบ ดวงเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อ แก้มซีกขวบขึ้นรอยแดงเถือกเป็นปื้น "ปากเน่าๆ แบบนี้ สมควรแล้วล่ะค่ะที่เกิดมาเป็นได้แค่ขยะเปียกในสังคมชั้นต่ำ" เสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำเอ่ยขึ้น หญิงสาวปรายตามองมินนี่ด้วยหางตาราวกับมองมดปลวก "รู้จักสามีฉันน้อยไปสินะคะ ถึงได้กล้าเห่าหอนเสียงดังขนาดนี้ในอาณาจักรที่แม้แต่พ่อของเธอ ยังต้องก้มกราบขอร้องให้ประทานลมหายใจต่อ!" บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงจนติดลบ บอร์ดบริหารหลายคนหน้าถอดสีเมื่อได้ยินวาจานั้น มินนี่กุมแก้มตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจและโกรธแค้นจนตัวสั่นเทา "แก! อี... อีสารเลว กล้าดียังไงมาตบฉัน! รปภ.! รปภ. อยู่ไหน! ลากตัวอีสองคนนี้ออกไปโยนทิ้งข้างถนนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" มินนี่แผדเสียงกรีดร้องอย่างเสียจริต นิ้วเรียวชี้หน้าทั้งคู่ด้วยความคลุ้มคลั่ง ทว่า... ไม่มีรปภ.คนไหนขยับตัวเลยสักคน ทุกคนต่างยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน เมื่อประตูห้องประชุมบานมหึมาถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดสูทสากลสีดำสนิท ผู้ดำรงตำแหน่ง "ประธานกรรมการผู้บริหารสูงสุด" ของกลุ่มบริษัทในเครือคินน์กรุ๊ป—ท่านประธานอาวุโส "ธนาธร" ที่พวกเขากราบไหว้บูชา มินนี่หน้าซีดเผือด รีบปรับสีหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจอมปลอมทันที เธอคิดว่าท่านประธานคงจะมาจัดการกับคนไร้ค่าสองคนนี้ตามคำสั่งของเธอ "ท่านประธานคะ! แขกไม่ได้รับเชิญสองคนนี้บุกรุกเข้ามาสร้างความวุ่นวายแถมยังทำร้ายร่างกายดิฉันด้วยค่ะ! กรุณาสั่งไล่--อุ๊บ!" เสียงของมินนี่ขาดหายไปในลำคอ ร่างอวบอัดของเธอแทบทรุดฮวบคราบน้ำตาเมื่อท่านประธานอาวุโสธนาธรเดินดุ่มๆ ผ่านหน้าเธอไปอย่างไร้เยื่อใย ไม่แม้แต่จะชายตามองสักนิดเดียว ชายชราก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า "คินน์" ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง ธนาธรโค้งตัวลงเก้าสิบองศาอย่างนอบน้อม ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความยำเกรงสูงสุด จนผู้บริหารทุกคนอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดออกมาจากเบ้า "ท่านประธานครับ... เกิดอะไรขึ้นทำไมถึง..." ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลละล่ำละลักถามด้วยเสียงสั่นเครือ ธนาธรปรายตามองลูกน้องตัวดีด้วยแววตาดุดันราวกับพญาอินทรี ก่อนจะประกาศก้องด้วยน้ำเสียงกังวานที่สั่นระริกด้วยความเคารพ "พวกแกตาบอดกันหมดแล้วหรือไง! ถึงได้กล้าทำกิริยาต่ำทรามใส่ 'ท่านประธานแท้จริง' ผู้ถือหุ้นใหญ่ 98% ของคินน์กรุ๊ป และเป็นเจ้าของตึกแห่งนี้ทั้งตึก!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกลางกะโหลกศีรษะของมินนี่และพนักงานทุกคนในห้อง ทุกอย่างรอบตัวเงียบกริบลงในฉับพลัน หัวใจของมินนี่กระตุกวูบ ดับวอนลงไปถึงตาตุ่ม ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี คินน์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่น แต่มันช่างเยือกเย็นและทรงพลังจนคนมองต้องหวาดผ่อน ชายหนุ่มก้าวเข้าไปยืนตรงหน้ามินนี่ที่กำลังนั่งกุมหน้าซีดเผือกอยู่บนพื้น เงמוมองเธอจากเบื้องสูงราวกับพญาคหบดีมองมดปลวก "จำคำพูดเมื่อกี้ที่เธอไล่ฉันได้ไหมครับ... คุณมินนี่" คินน์เอ่ยเสียงนุ่ม แต่น้ำเสียงนั้นกลับทิ่มแทงหัวใจของหญิงสาวจนพรุน "ไหนลองพูดประโยคเดิมให้ฉันฟังอีกทีซิ... ว่าใครกันแน่ที่ควรจะคุกเข่าขอร้องชีวิต" มินนี่น้ำตาไหลพราก ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ เธอกำลังจะอ้าปากอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่ทว่า... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของมินนี่ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด เธอยกมืออันสั่นเทาขึ้นหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความหวาดผ่อนขั้นสุด [ข้อความจากธนาคาร: บัญชีสินเชื่อบริษัทของคุณถูกระงับการใช้งานทั้งหมดโดยคำสั่งเร่งด่วนจากผู้ถือหุ้นใหญ่... หนี้สินทั้งหมด 50 ล้านบาท ต้องชำระคืนภายใน 24 ชั่วโมงนี้ มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีทางกฎหมายถึงที่สุด!] ดวงตาของมินนี่เบิกกว้างจนแทบทะลุเบ้า สมองขาวโพลน ร่างกายชาดิกราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งขั้วโลก ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ก็ดับวืดลง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของคินน์ที่ดังขึ้นชิดริมหูของเธอ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับ... อดีตเพื่อนร่วมงานผู้แสนดี" คินน์ดีดนิ้วมือเสียงดังฟังชัดหนึ่งครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องประชุมเปิดกว้างออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของชายชุดดำร่างยักษ์สี่คนก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวมินนี่ไว้ตรงกลาง ขณะที่หน้าจอสมาร์ทโฟนของคินน์ปรากฏหน้าต่างแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิท—อินเตอร์เฟซพิเศษของผู้ถือหุ้นระดับพระกาฬที่แสดงยอดเงินในบัญชีส่วนตัวที่กำลังจะโอนออกเพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของบริษัทนี้ทิ้งในพริบตาเดียว! (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ)