ข่าวลือเศรษฐีปริศนา

"พูดอีกทีซิคะคุณหญิง... ใครนะคะที่จะมาเป็นประธานเปิดงานการกุศลคืนนี้?" เสียงหัวเราะคิกคักของไฮโซสาวตระกูลดังดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยงระดับซูเปอร์ลักชัวรี แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนเครื่องเพชรราคาแปดหลักบนคอระหง ทว่าบรรยากาศรอบตัวเธอกลับไม่ได้ดูน่ารื่นรมย์อย่างที่ควรจะเป็น สายตานับสิบคู่ต่างจับจ้องมาที่กลุ่มของเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผสมผสานกับรอยยิ้มเยาะที่ปิดไม่มิด มินนี่กำชายกระโปรงชุดเดรสราคาประหยัดที่เธออุตส่าห์เก็บเงินซื้อมาเพื่อร่วมงานในฐานะผู้ติดตามของคินน์แน่น ฝ่ามือของเธอชื้นเหงื่อด้วยความประหม่า ขณะที่ดวงตากลมโตมองไปยังกลุ่มคุณหญิงไฮโซที่กำลังจับกลุ่มนินทาอย่างสนุกปาก ตั้งแต่ที่เธอและคินน์ก้าวเท้าเข้ามาในโรงแรมหรูแห่งนี้ สายตาดูแคลนก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขา ราวกับพวกเธอเป็นเศษฝุ่นที่หลงเข้ามาในวิมานทองคำ "ก็ไอ้เด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกไล่ออกจากบริษัทเก่าแบบหมไม่เป็นท่าเมื่อเดือนก่อนไงคะ น้องมีน... ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่ายุคนี้คนเราจะสร้างโปรไฟล์ปลอมๆ ขึ้นมาหลอกคนอื่นในแวดวงสังคมชั้นสูงได้แนบเนียนขนาดนี้ ถึงขนาดมีชื่อติดอยู่ในโผนักลงทุนปริศนาที่กว้านซื้อหุ้นของเครือทีเค กรุ๊ป เมื่อสัปดาห์ก่อนเชียว" คุณหญิงรสรินทร์ เจ้าแม่วงการอสังหาริมทรัพย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและชอบเหยียบย่ำคนอื่นเชิดหน้าขึ้นสูง เธอจิบรอมบ์เบอร์ด2008 ในมือด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองคินน์ที่กำลังยืนคุยกับตัวแทนจากธนาคารต่างประเทศด้วยชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่แม้จะดูเรียบง่าย แต่เนื้อผ้าและคัตติ้งกลับบ่งบอกราคาที่คนระดับเธอเห็นแล้วยังต้องขมวดคิ้ว มินนี่หันไปมองคินน์ด้วยความกังวลใจ หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอกลัวเหลือเกินว่าความกดดันเหล่านี้จะทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแย่ เพราะเธอรู้ดีกว่าใครว่าเขากว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ต้องผ่านความเจ็บปวดมามากแค่ไหน คินน์เคยถูกหักหลัง ถูกเหยียบย่ำ และถูกโยนทิ้งราวกับเป็นสุนัขข้างถนนในวันที่เขาไม่มีอะไรเลย ทว่า... สิ่งที่มินนี่เห็นกลับไม่ใช่ความหวาดกลัวหรือความอับอายในแววตาของคินน์ ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มเย็นชาที่ทรงพลังจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มไฮโซปากดีพวกนั้นด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองดูฝุ่นผงที่ไม่มีค่าอะไรเลย เขากำลังถือแก้วแชมเปญในมืออย่างผ่อนคลาย ราวกับว่าเสียงนินทาทั้งหมดเป็นเพียงบทเพลงกล่อมเด็กที่น่าเบื่อหน่าย "ปล่อยให้พวกเขาสนุกไปก่อนเถอะครับ มินนี่" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างใบหูของเธอ พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่เอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ข้อศอกเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "อีกสักพัก... พวกเขาจะได้รู้ว่าการยืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้วตกลงมาจนกระดูกแหลกละเอียดมันรู้สึกยังไง" ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีในครรลองสายตาของคินน์ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการดูถูกเหยียบย่ำสถานะทางสังคมจากบุคคลระดับล่างของห่วงโซ่อาหาร (คุณหญิงรสรินทร์)] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: ทำลายความมั่นใจและแสดงความเหนือกว่าทางการเงินภายใน 15 นาที] [รางวัล: สิทธิ์ในการเข้าซื้อหุ้น 45% ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รสรินทร์กรุ๊ปแบบไม่สามารถปฏิเสธได้ และเงินสดเข้าบัญชีสำรอง 500 ล้านบาท!] คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาปรากฏชัดเจนขึ้น ระบบนี้ช่างรู้ใจเขาเสียเหลือเกิน ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมไฮโซนัก เขาก็พร้อมจะจัดชุดใหญ่ให้วงการนี้ต้องสะเทือนจนแผ่นดินไหว "คุณคินน์คะ..." มินนี่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เมื่อเห็นว่ากลุ่มของคุณหญิงรสรินทร์เริ่มเดินตรงดิ่งมาทางพวกเขา พร้อมกับสีหน้าเยาะเย้ยที่ปิดไม่มิด "อุ๊ย ตายจริง! น้องคินน์ใช่มั้ยคะเนี่ย?" คุณหญิงรสรินทร์แกล้งอุทานเสียงดังจนคนหันมามองทั้ง ballroom "พี่เกือบจำไม่ได้แน่ะ นึกว่าเด็กเสิร์ฟที่ไหนหลงเข้ามาซะอีก ชุดนี้นี่... เช่ามาจากร้านไหนเหรอคะ ดูท่าทางจะแพงน่าดูนะเนี่ย หรือว่าเก็บเงินจากการทำงานพาร์ทไทม์มาทั้งชีวิตเพื่อซื้อชุดนี้ชุดเดียวเพื่อมาเดินเฉิดฉายในงานนี้โดยเฉพาะ?" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนสาวที่เดินตามมาสมทบ พวกเธอใช้พัดขนนกปิดปากแล้วมองมินนี่กับคินน์ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ มินนี่หน้าเสียลงถนัดตา มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นจนข้อ นิ้วขาวซีด เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อปกป้องชายหนุ่ม แต่ทว่า... คินน์กลับยกมือขึ้นห้ามอย่างนุ่มนวล เขาไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพราวกับสุภาพบุรุษผู้ดีเก่า "ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องชุดของผมนะครับ คุณหญิงรสรินทร์" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม กังวานชัดเจนจนคนที่อยู่โต๊ะข้างๆ ต้องเงี่ยหูฟัง "แต่พอดีว่าสูทตัวนี้สั่งตัดพิเศษจากมิลาน ราคาของมัน... น่าจะพอๆ กับค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของคุณหญิงในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาพอดิบพอดีครับ" สีหน้าของคุณหญิงรสรินทร์แข็งค้างไปในทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้ากระตุกเกร็ง "แก! แกหมายความว่ายังไงไอ้เด็กปากดี! รู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร!" "ผมทราบครับว่าเป็นใคร..." คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง แรงกดดันมหาศาลจากแววตาของเศรษฐีหนุ่มผู้กุมอำนาจเงินตราทำให้คุณหญิงรสรินทร์ถึงกับผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "และผมก็รู้ด้วยว่าตอนนี้ รسورินทร์กรุ๊ป ของคุณกำลังประสบปัญหาขาดสภาพคล่องอย่างหนัก หนี้สินกว่าพันล้านกำลังจะครบกำหนดชำระในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า... จริงไหมครับ?" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันตาเห็น คุณหญิงรสรินทร์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เสียงซุบซิบนินทาเปลี่ยนทิศทางทันที ทุกคนต่างหันมามองเธอด้วยสายตาเปลี่ยนไป "แก... แกพูดบ้าอะไร! อย่ามาใส่ร้ายนะ!" เธอกรีดเสียงแหลมด้วยความตกใจและอับอาย คินน์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาอีกต่อไป เขาเพียงแค่หยิบกระเป๋าสตางค์หนังแท้ราคาแพงออกมาอย่างใจเย็น ดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ขอบบัตรทำจากทองคำแท้ฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ออกมา ยื่นส่งให้กับผู้จัดการโรงแรมที่เพิ่งเดินเข้ามาโค้งคำนับให้เขาด้วยความเคารพสูงสุดเมื่อครู่ "ช่วยรูดบัตรใบนี้ เพื่อเหมาห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดในคืนนี้ รวมถึงค่าใช้จ่ายของแขกทุกคนในงาน... ให้เป็นอภินันทนาการจากผม 'คินน์ มหาเศรษฐีปริศนา' ก็แล้วกันครับ" เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วห้องจัดเลี้ยง เมื่อผู้จัดการโรงแรมรับบัตรใบนั้นไปพร้อมกับมือที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเสียบลงบนเครื่องรูดบัตรพกพา *ติ๊ง!* เสียงอนุมัติวงเงินดังขึ้นอย่างกังวาน พร้อมกับหน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือแบบไม่จำกัดวงเงินที่สะท้อนเข้าตาของทุกคนในรัศมีสิบเมตร มินนี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นด้วยความระทึกและอบอุ่นจนขอบตาร้อนผ่าว ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงโทรศัพท์มือถือของคุณหญิงรสรินทร์ก็แผדเสียงแหลมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาแล้วกดรับด้วยความตกใจ "ฮ... ฮัลโหล! ว่ายังไงนะ!" เสียงปลายสายตะโกนกลับมาด้วยความตื่นตระหนกจนเล็ดลอดออกมานอกลำโพง *"คุณหญิงแย่แล้วครับ! มีนักลงทุนปริศนากว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของเราจนหมดเกลี้ยง บริษัทอื่นเทขายหุ้นให้เขาจนตอนนี้... ตอนนี้เรากลายเป็นบุคคลล้มละลายแล้วครับ!"* โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมราคาแพงเสียงดังสนั่น คุณหญิงรสรินทร์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาเบิกโพรงมองคินน์ด้วยความาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังมองเห็นปีศาจในคราบมนุษย์ คินน์ก้มลงมองเธอเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปากอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะหันมาคว้ามือบางของมินนี่ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ให้กุมไว้แน่น "ไปกันเถอะครับ มินนี่..." คินน์กระซิบเสียงนุ่มข้างหูเธอ "งานเลี้ยงต้อนรับตัวจริงของผม... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ