การลงทุนครั้งยิ่งใหญ่

เสียงปรบมือเยาะเย้ยในห้องประชุมบอร์ดบริหารของกลุ่มบริษัท “ลีเกียรติ์กรุ๊ป” ดังระงมราวกับฝูงไฮยีน่ากำลังรุมทึ้งซากเหยื่อ “นายคิดจริง ๆ เหรอวะ คินน์ ว่าเศษเงินกระจ้อยร่อยจากงานพาร์ทไทม์จะเอามาค้ำจุนโปรเจกต์ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองมูลค่าหมื่นล้านได้? ตลกสิ้นดี!” อนันต์ ประธานกรรมการบริหารรุ่นเก๋า หัวเราะร่วนจนพุงกระเพื่อม เขายื่นเอกสารสัญญาประมูลโครงการ “เดอะ พาลาเดียม มอลล์” ที่ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่ามากองไว้ตรงหน้าชายหนุ่ม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและสมเพชเวทนา ขณะที่บอร์ดบริหารคนอื่น ๆ ต่างส่งเสียงหัวเราะคิกคักรอชมความฉิบหายของอดีตพนักงานต๊อกต๋อยที่บังอาจอาจหาญเข้ามาเล่นเกมของผู้ใหญ่ คินน์ นั่งนิ่งสนิท สีหน้าของเขาเรียบเฉยราภูเขาน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบกวาดตามองหน้าผู้บริหารทีละคนด้วยความรู้สึกสมเพชระคนเวทนา มือหนากำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะทำงาน ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาในสมองจะดังขึ้นย้ำเตือนสติ *[ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามกดขี่ข่มเหงจากกลุ่มทุนไร้ค่า ระบบปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ: ทุนสำรองอภิมหาโปรเจกต์ – วงเงินอนุมัติอัตโนมัติ: 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาทถ้วน) เงื่อนไข: ใช้เวลาภายใน 3 นาที]* มุมปากของคินน์กระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏบนใบหน้าทำให้ออนันต์ถึงกับหุบยิ้มโดยอัตโนมัติอย่างไม่มีสาเหตุ “หัวเราะให้พอค่ะคุณอนันต์ เพราะอีกสามนาทีข้างหน้า คุณอาจจะไม่มีแรงแม้แต่จะอ้าปากคราง” คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังจนห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบลงทันที ในขณะเดียวกัน ที่มุมห้องประชุมด้านหลังสุด มินนี่ สาวน้อยพนักงานพาร์ทไทม์ในชุดสูทเรียบง่ายที่ยืนเคียงข้างเขามาตลอด แม้ในวันที่เขาล้มละลายและไม่มีอะไรเลย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองแผ่นหลังกว้างของคินน์ด้วยความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม เธอเอื้อมมือไปกุมมือหนาที่เย็นเฉียบของเขาไว้เบา ๆ ส่งกระแสความอบอุ่นและพลังใจผ่านปลายนิ้ว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มินนี่จะอยู่ตรงนี้เสมอนะคะ” เสียงหวานเอစ်กระซิบเบา ๆ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้หัวใจที่ด้านชาของคินน์อบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด คินน์หันไปสบตาเธอนิ่ง แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาดุดันและเฉียบขาดอีกครั้งเมื่อหันกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าบอร์ดบริหารผู้โลภมาก “เสนอราคาบ้าบออะไรของแกวะ ถ้าไม่มีปัญญาซื้อก็ไสหัวออกไปซะ! ทางเราจะให้เวลาแกเก็บกระดาษเศษขยะพวกนี้อีกแค่ห้าวินาที…” ออนันต์ตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความโมโหที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนเมินเฉย “ใครบอกว่าผมจะแค่ ‘ซื้อ’ ล่ะครับ” คินน์ขัดขึ้นอย่างใจเย็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดกระดุมสูทออกอย่างสง่างาม ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ลวดลาย (Black Card ลับเฉพาะของระบบ) ออกมาวางลงกลางโต๊ะกระจก ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันหัวเราะเยาะ เสียงคำรามกึกก้องของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ แรงลมจากการลงจอดทำเอาผ้าม่านปลิวไสว ผู้บริหารหลายคนถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเงาสะท้อนของอากาศยานราคาหลายร้อยล้านบาททาบทับลงมาบนตึก ติ๊ง! เสียงเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดพกพาที่คินน์เชื่อมต่อกับระบบกลางของธนาคารดังขึ้นพร้อมกับไฟสีเขียวสว่างวาบ [ยอดเงินถูกตัดผ่านสำเร็จ: 1,000,000,000 บาทถ้วน] หน้าจอโปรเจคเตอร์กลางห้องประชุมที่เคยแสดงผลโครงการของกลุ่มลีเกียรติ์กรุ๊ป ดับวูบลงทันที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยตราสัญลักษณ์เอกสิทธิ์สูงสุด และข้อความประกาศตัวเป็นเจ้าของโครงการ “เดอะ พาลาเดียม มอลล์” ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวในนามของ “คินน์ โฮลดิ้งส์” สีหน้าของอนันต์และเหล่าบอร์ดบริหารซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงจนแทบถลอกจากเบ้า อากาศในห้องประชุมเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ทุกคนแข็งค้างเป็นหิน ราวกับถูกตบเข้าที่กลางใบหน้าอย่างแรงด้วยเงินสดพันล้านในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที คินน์ก้มลงกระซิบข้างหูอนันต์ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ขณะที่มินนี่ส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างผู้ชนะ “ยินดีด้วยนะครับที่ได้ร่วมเป็นพยานใน… การลงทุนครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกคุณ” ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวนั้น เสียงเคาะประตูห้องประชุมสามครั้งก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—อดีตคู่หมั้นสาวผู้เคยทิ้งคินน์ไปอย่างไรเยื่อใยในวันที่เขาล้มละลาย เธอก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแห้งแล้งและถุงเอกสารในมือ ก่อนจะชะงักค้างเมื่อสบตากับคินน์ที่ตอนนี้กลายเป็นมหาเศรษฐีเจ้าของตึกที่เธอกำลังจะมาสมัครงานด้วย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตบหน้าพวกปากดีไปด้วยกันกับ "เมล่อนโซดา" ในตอนนี้นะคะ