มินนี่ในชุดราตรี

“จะยืนบื้ออยู่อีกนานไหมมินนี่? งานเลี้ยงการกุศลคืนนี้ ถ้าเธอไม่ปรากฏตัวในฐานะ 'คนของฉัน' พวกตัวเหลือบไรในสภากรรมการคงคิดว่าฉันไร้ที่พึ่งจนต้องยอมก้มหัวให้พวกมันปั่นหัวเล่น” คินน์เอ่ยเสียงเรียบพลางวางบัตรเครดิตสีดำสนิทลงบนโต๊ะกระจก เสียงกริ๊กที่ดังขึ้นเบาๆ นั้นทรงพลังกว่าคำประกาศิตใดๆ เขาปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาบิดนิ้วไปมาด้วยความประหม่า มินนี่เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อย “แต่ว่า... คินน์คะ ชุดที่ฉันมีมันก็แค่เดรสตัวเก่าที่ซื้อตอนลดราคา จะเอาไปเทียบกับพวกคุณหนูไฮโซที่นั่นได้ยังไงกันคะ? เดี๋ยวคนอื่นก็หาว่าฉันเป็นภาระของคินน์เปล่าๆ” คินน์ไม่ได้ตอบ แต่เขาเดินเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนมินนี่สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขา มือหนาเชยคางหญิงสาวขึ้นบังคับให้สบตา “ภาระเหรอ? ใครบอกว่าฉันจะให้เธอไปในสภาพ ‘ภาระ’ กันล่ะ” เขากดปุ่มบางอย่างบนสมาร์ตโฟนเพียงครั้งเดียว ไม่ถึงสามนาที ประตูห้องสวีทสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมืองก็ถูกเคาะเบาๆ ตามด้วยการปรากฏตัวของทีมสไตลิสต์ระดับแถวหน้าของประเทศสามคน พร้อมกับราวเสื้อผ้าที่อัดแน่นไปด้วยชุดราตรีสั่งตัดพิเศษจากห้องเสื้อชั้นนำของโลก “เลือกเอา” คินน์สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่แฝงความคลั่งรัก “ชุดไหนที่ใส่แล้วทำให้นังพวกที่เคยดูถูกเธอตอนที่ฉันยังไม่มีอะไร ต้องอ้าปากค้างจนลืมหายใจ เอาชุดนั้น” มินนี่ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ทีมงานมืออาชีพกรูเข้ามาจัดการเธออย่างรวดเร็วราวกับกำลังร่ายมนตร์ จากพนักงานพาร์ทไทม์ที่สวมชุดยูนิฟอร์มดูจืดชืด เพียงไม่กี่ชั่วโมง ร่างบางก็ถูกเนรมิตขึ้นใหม่ ในชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีน้ำเงินมิดไนท์บลูเข้ารูปที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูเปล่งประกายราวกับอัญมณีล้ำค่า รองเท้าส้นสูงดีไซน์เรียบหรูทำให้น่องขาเรียวดูสง่างามขึ้นเป็นกอง เมื่อมินนี่ก้าวออกมาจากห้องแต่งตัว คินน์ที่ยืนหันหลังรออยู่ถึงกับชะงัก สายตาคมกริบของเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับเป็นความเรียบเฉยตามนิสัย “ก็... พอใช้ได้” “พอใช้ได้... เองเหรอคะ?” มินนี่หน้ามุ่ยพลางหมุนตัวหน้ากระจก ความมั่นใจที่เคยหดหายกลับมาเบ่งบานอีกครั้งเมื่อเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง “ถ้าชมว่าสวยกว่านี้ ผมคงต้องควักลูกตาพวกผู้ชายในงานออกทุกคนที่บังอาจมองเธอ” คินน์พึมพำเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือมินนี่ไว้ “ไปกันเถอะ ถึงเวลาแสดงให้พวกมันเห็นแล้วว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเกมนี้” ห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราอลังการเต็มไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกและกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ทันทีที่ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคินน์และมินนี่ เสียงสนทนารอบข้างก็เงียบกริบดุจถูกกดปุ่มปิดตาย มินนี่ก้าวเดินอย่างมั่นใจ มือขวากระชับแขนเสื้อสูทของคินน์ไว้แน่น สายตาของเหล่านางแบบและลูกสาวนักธุรกิจที่เคยเหยียดหยามเธอต่างจ้องมองมาด้วยความริษยาปนตกตะลึง บางคนถึงกับทำแก้วไวน์หลุดมือ “นั่น... มินนี่เหรอ? คนที่เป็นเด็กเสิร์ฟเมื่อเดือนก่อนน่ะนะ?” เสียงซุบซิบดังขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ คินน์กระตุกยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูมินนี่ให้ได้ยินกันเพียงสองคน “เชิดหน้าไว้ ที่รัก... คืนนี้ฉันจะทำให้พวกมันรู้ว่าการเหยียบย่ำหัวใจเธอเมื่อก่อน คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกมัน” ทว่า ท่ามกลางเสียงปรบมือต้อนรับจากเจ้าภาพงาน ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลเจ้าของบริษัทคู่แข่งที่คินน์เพิ่งฉีกสัญญาทิ้งไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็เดินตรงปรี่เข้ามาขวางทางไว้พร้อมรอยยิ้มอาบยาพิษ “คุณคินน์... ไม่นึกว่าจะมาปรากฏตัวในงานนี้ด้วยตัวเอง แถมยังพา ‘คู่ควง’ มาเปิดตัวซะสวยหรูเชียว” เขาจ้องมองมินนี่ด้วยสายตาโลมเลียก่อนจะหันไปหาคินน์ “แต่ระวังหน่อยนะครับ ของสวยงามแบบนี้ ถ้าดูแลไม่ดี เดี๋ยวจะถูกมือดีฉกไปเสียเปล่าๆ” คินน์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาเพียงแค่หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา กดส่งข้อความสั้นๆ หนึ่งชุด แล้วเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาด้วยสายตาทรงอำนาจ “ผมว่าคุณควรห่วงตัวเองมากกว่านะ เพราะในขณะที่เราคุยกันอยู่ หุ้นบริษัทของคุณกำลังร่วงลงจุดต่ำสุดในรอบสิบปี... อ้อ แล้วก็นะ เช็กอีเมลด้วยครับ ตำรวจกำลังเดินทางไปรับตัวลูกชายคุณที่พัวพันกับคดีฟอกเงินในห้องเก็บของชั้นวีไอพีชั้นบน” ใบหน้าของคู่แข่งซีดเผือดลงทันตาเห็น มือของเขาเริ่มสั่นเทาขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของแขกเหรื่อรอบข้างดังระงมพร้อมกันราวกับเสียงปืนที่ดังขึ้นเพื่อเปิดฉากสงคราม มินนี่มองเหตุการณ์นั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุใหญ่ที่คินน์เตรียมไว้ แต่ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของคินน์ก็ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้าของเขา “ว่าไง?” คินน์รับสายพลางมองสบตากับมินนี่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “อะไรนะ? ...ส่งมาเดี๋ยวนี้” เขาหันมามองมินนี่ พร้อมกับยื่นหน้าจอที่แสดงภาพถ่ายเอกสารลับบางอย่างให้เธอเห็น “มินนี่... ดูนี่สิ คนที่อยู่เบื้องหลังการล้มละลายของพ่อเธอ ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แต่มันนั่งอยู่โต๊ะหัวหน้าใหญ่ตรงนั้น... และดูเหมือนว่าตอนนี้ 'ศัตรูตัวจริง' กำลังเดินตรงมาทางเราพร้อมกับอาวุธในมือ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ