งานเลี้ยงฉลองความล่มจม

เสียงหัวoเราะเยาะเย้ยในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวดังขึ้นระคนเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ทว่าสำหรับ “คินน์” แล้ว เสียงเหล่านั้นกลับเบาโหวงราวกับเสียงผีเสื้อขยับปีก เมื่อเทียบกับความจริงอันน่าสมเพชที่เขาเพิ่งได้รับบทเรียนราคาแพงเมื่อไม่กี่เดือนก่อน “โอ๊ะ! นั่นมันคุณคินน์ อดีตกาลพนักงานต๊อกต๋อยผู้เคยฝันอยากจะเป็นเจ้าของโปรเจกต์ร้อยล้านนี่นา... ลากสังขารมาร่วมงานวันเกิดฉันได้ยังไงเนี่ย หรือว่าแอบมากินเศษอาหารเหลือๆ จากโต๊ะแขกวีไอพี?” เสียงแหลมสูงของ “แพรวพราว” อดีตแฟนสาวที่ทิ้งเขาไปหาผู้ชายรวยกว่าดังขึ้นอย่างจงใจให้คนรอบข้างได้ยิน เธอยืนควงแขนอยู่กับ “ธน ์” นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังผู้เป็นคนเขี่ยคินน์ออกจากโปรเจกต์และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนจมดินในอดีต สายตานับสิบคู่ภายในงานหันมามองเป็นตาเดียว พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยถากถางที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของเหล่าไฮโซกำมะลอ แต่มินนี่ในชุดราตรีเรียบหรูสีเอิร์ธโทน กลับไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรืออับอายแม้แต่น้อย มือเรียวเล็กของเธอเอื้อมไปกุมมือหนาของคินน์ไว้แน่น สัมผัสอบอุ่นนั้นส่งผ่านความมั่น and ความภักดีที่ไม่มีวันสั่นคลอนมาให้เขาตลอดทาง มินนี่ส่งยิ้มบางๆ ให้คินน์ เป็นรอยยิ้มที่บอกว่า *“ฉันอยู่ตรงนี้... และพวกมันจะต้องชดใช้”* คินน์สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความแค้นและระบบเสียงแจ้งเตือนในหัวที่ดังขึ้น *[ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์กดขี่ทางสังคม ระบบปลดล็อกภารกิจ: “ตบหน้าให้หงายด้วยความมั่งคั่ง” รางวัล: เงินสด 500 ล้านบาท และสิทธิ์ขาดในการครอบครองโรงแรมแห่งนี้]* รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนแพ้ แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กรง “เศษอาหารเหรอครับ?” คินน์ทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แรงกดดันมหาศาลจากชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมการเงินระดับประเทศแผ่ซ่านจนรอบบริเวณเงียบกริบ “ผมเกรงว่าต่อให้ผมซื้อเศษอาหารทั้งโรงแรมนี้ เทเททิ้งลงถังขยะ คุณกับสามีใหม่ของคุณก็คงไม่มีปัญญาแม้แต่จะก้มลงไปคุ้ยหาเศษเงินทอนหรอกมั้งครับ” “กรี๊ด! นายนี่มันยังปากดีไม่เปลี่ยน!” แพรวพราวหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “คิดว่าใส่สูทตัดแปะราคาถูกแล้วจะดูแพงขึ้นมาหรือไง? ธน ์คะ ดูมันสิคะ มันกล้าหยามหน้าพวกเราในงานฉลองยอดขายร้อยล้านของเราได้ยังไง!” ธน ์ยืดอกขึ้นด้วยความพองขน เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแล้วก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อบังหน้าแฟนสาว “ไอ้คินน์ แกมันก็แค่ไอ้กระจอกที่โชคดีฟลุกได้งานใหม่ อย่ามาทำเป็นปากเก่งแถวนี้เลย รีบไสมือออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนแกกับอีผู้หญิงข้างๆ ออกไปให้พ้นหูพ้นตา!” บรรยากาศในงานเริ่มซุบซิบ ความสนุกสนานเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด ทุกคนต่างรอดูว่าไอ้หนุ่มตกอับคนนี้จะเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีอย่างไร แต่มินนี่กลับหัวเราะเบาๆ ออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ไพเราะแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวออกมาเคียงข้างคินน์ เชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจที่ได้มาจากความจริงที่ว่า... พวกเขารวยจนพวกมันจินตนาการไม่ออก “พวกคุณเข้าใจผิดกันไปกันใหญ่แล้วนะคะ...” มินนี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่เฉียบคมทุกพยางค์ “งานฉลองยอดขายร้อยล้านอะไรนั่น... น่าขันจังนะคะ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว บริษัทของคุณกำลังจะล้มละลายเพราะเช็คเด้งเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมาต่างหากล่ะคะ” ธน ์หน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “เธอ... เธอพูดบ้าอะไร! หุบปากนะ!” “ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคะ” คินน์หยิบสมาร์ตโฟนราคาแพงขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายใจ สายตาคมกริบมองตรงไปยังธน ์ราวกับมองมดปลวก “ธน ์... นายคิดจริงๆ เหรอว่าการกู้ยืมเงินนอกระบบเพื่อมาจัดงานฉลองกลบเกลื่อนหนี้สินร้อยล้านมันจะเนียนสนิท? น่าเสียดายจังนะ ที่ธนาคารพันธมิตรหลักของนายเพิ่งโทรมาแจ้งฉันเมื่อห้านาทีก่อนว่า... พวกเขาปฏิเสธการค้ำประกันทุกกรณี” “แก... แกโกหก! เป็นไปไม่ได้!” ธน ์พยายามตะโกนกลบเกลื่อนความกลัวที่เริ่มกัดกินหัวใจ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ขณะที่แขกเริ่มถอยห่างจากเขาและแพรวพราวทีละก้าว ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธน ์ก็แผדเสียงดังลั่นท่ามกลางความเงียบงัน มือสั่นเทาหยิบเครื่องขึ้นมารับด้วยความหวาดผวา เสียงปลายสายตะโกนลั่นจนคนรอบข้างได้ยินชัดเจน *“คุณธน ์! แย่แล้วครับ! เจ้าหนี้กลุ่มใหญ่บุกมาที่สำนักงานใหญ่แล้ว! พวกเขาบอกว่าถ้าไม่คืนเงินวันนี้จะยึดทุกอย่าง! และ... และบัญชีบริษัทถูกอายัดหมดแล้วครับ!”* สายตัดไปพร้อมกับความเงียบกริบที่ปกคลุมไปทั่วห้องจัดเลี้ยง แพรวพราวหน้าซีดเผือดราวกับคน ฃไม่มียางอาย เธอมองหน้าธน ์สลับกับคินน์ด้วยความตื่นตระหนก เข่าทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น คินน์ไม่ได้สะใจ เขายังคงยืนนิ่ง สงบ และทรงอำนาจ เขากวาดสายตามองคู่รักจอมปลอมที่เคยเหยียบย่ำเขา ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับผู้จัดการโรงแรมที่เดินเข้ามาโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อมที่สุด “ท่านประธานครับ... ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ” ผู้จัดการโรงแรมกล่าวด้วยเสียงสั่นเทาด้วยความเคารพยำเกรง คำว่า *“ท่านประธาน”* กระแทกเข้าหน้าทุกคนในห้องจนหน้าชา อาการช็อกตาค้างแผ่ขยายไปทั่ว ธน ์อ้าปากค้าง ส่วนแพรวพราวถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี คินน์ย่อตัวลงเล็กน้อย มองอดีตแฟนสาวที่เคยดูถูกเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิท ไร้ลวดลาย แต่สะท้อนประกายความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท “ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าจัดงานหรอกนะแพรว...” คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังแทบหยุดหายใจ “เพราะวันนี้... ฉันเป็นคนเหมาจ่ายค่าเช่าโรงแรมนี้ทั้งหมดเอง... ในฐานะเจ้าของคนใหม่” นิ้วเรียวของคินน์ยื่นการ์ดสีดำยื่นไปตรงหน้า พร้อมกับเสียงรูดบัตรเครื่อง EDC ไร้สายที่ผู้จัดการโรงแรมถือมารอรับคำสั่ง เสียงสัญญานอนุมัติวงเงินดังขึ้นก้องกังวาน *‘ติ๊ด! ทำรายการสำเร็จ’* พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือที่ยาวเป็นหางว่าวปรากฏบนหน้าจอ มินณียกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เธอยื่นมือไปคล้องแขนคินน์แน่นขึ้น พร้อมกระซิบเบาๆ ข้างหูเขาให้ได้ยินกันแค่สองคน คินน์หันหลังกลับอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของแพรวพราวและเสียงโวยวายของเจ้าหนี้ที่เพิ่งพังประตูเข้ามาไล่ล่าธน ์ดังไล่หลังมา ทว่าก่อนที่ทั้งสองจะก้าวพ้นประตูห้องจัดเลี้ยงขนาดมหึมา ประตูลิฟท์วีไอพีส่วนตัวที่เชื่อมต่อตรงจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าก็เปิดผางออกเสียงดังสนั่น! ร่างสูงสง่าของบุคคลปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากลิฟท์ พร้อมกับการ์ดชุดดำนับสิบคนที่ยืนเรียงแถวทำความเคารพ ทันทีที่บุคคลนั้นถอดแว่นกันแดดออกและสบตากับคินน์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยอำนาจก็ปรากฏขึ้น “ไงล่ะ น้องชาย... เล่นสนุกพอหรือยัง? ถึงเวลาที่เธอต้องกลับไปรับมอบอาณาจักรที่แท้จริง... หรือจะมัวแต่เสียเวลากับเศษสაวพวกนี้อยู่ล่ะ?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ