แผนซ้อนแผนของวิศวกรตัวแสบ

"ก็... ก็คุณภูวดลเป็นคนเซ็นอนุมัติแบบฉบับล่าสุดนี้เองครับ!" คำพูดของหัวหน้าคนงานหนุ่มทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมชั่วคราวบนไซต์งานเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ทิวายืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง ขณะที่ภูวดล สถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบตั้งแต่เส้นผมจรดปลายรองเท้าหนังขัดมัน กำลังขยับแว่นสายตา frames เล็กด้วยท่าทีนิ่งสงบเกินเหตุ "คุณว่าไงนะ?" ภูวดลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความกดดันจนคนงานหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เซ็นอนุมัติ? แบบที่เพิ่มสเปกวัสดุฝ้าเพดานเป็นเกรดพรีเมียมนำเข้าเนี่ยนะ ผมเนี่ยนะเป็นคนเซ็น?" "ก็... ก็ลายเซ็นตรงนี้ไงครับท่านสถาปนิก..." คนงานยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงผลไฟล์ PDF ที่มีลายเซ็นดิจิทัลชัดเจนเข้ามาใกล้ ทิวารemวาดสายตาคมกริบมองตาม ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ "หึ เก่งนี่คุณภูวดล ปากบอกว่าไม่อยากให้งบบานปลาย แต่ลับหลังกลับแอบสั่งเปลี่ยนสเปกของแพงหูฉี่เอาดื้อๆ แบบนี้ ตั้งใจจะเอาไว้บลัฟผมตอนส่งมอบงานใช่ไหมครับ?" ทิวาหันไปกระตุกยิ้มมุมปากใส่ร่างสูง สลัดความตึงเครียดด้วยการเปิดฉากปะทะทันทีตามวิสัยผู้รับเหมาปากกล้าที่ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใคร "อย่ามาปรักปรำกันลอยๆ นะครับคุณผู้รับเหมาปากจัด" ภูวดลปรายตามองคู่กรณีอย่างนิ่งสนิท ทว่าสันกรามคมสันกลับขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "ผมเป็นสถาปนิก ผมออกแบบโครงสร้างและความงามตามหลักวิศวกรรม ไม่ใช่คนสมองทึบที่จะอนุมัติอะไรโดยไม่เช็กงบประมาณบริษัทตัวเอง... ลายเซ็นนั้นมันถูกปลอมแปลง หรือไม่ก็..." "หรือก็อะไรล่ะครับ? หรือคุณแค่ความจำเสื่อมชั่วขณะเพราะเมื่อคืนนอนไม่พอ?" ทิวายกมือขึ้นกอดอกยักคิ้วกวนประสาท "ถ้าไม่อยากให้โครงการนี้พังไม่เป็นท่าเพราะลายเซ็นผีๆ นี่ ทางออกเดียวคือเราต้องไปเคลียร์เรื่องสเปกกระเบื้องและวัสดุทั้งหมดใหม่ให้รู้เรื่อง เดี๋ยวนี้!" "หยุดเถียงกันสักวินาทีจะได้ไหมครับคุณทิวา คุณกรณ์!" เสียงแทรกแซงจากบุคคลที่สามดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของกรณ์ วิศวกรหนุ่มเพื่อนสนิทของทิวาที่เดินยิ้มร่าเข้ามาในห้อง พร้อมกับแผ่นกระดาษสองใบในมือ กรณ์กวาดตามองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับสถาปนิกหน้าตายด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ P ที่ต่อให้คนตาบอดก็ยังมองออกว่ากำลังวางแผนการบางอย่างอยู่ "เคลียร์เรื่องเอกสารน่ะ มันเรื่องเล็กครับคุณภู ภูวดล..." กรณ์จงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท "แต่ปัญหาใหญ่ตอนนี้คือ วัสดุกระเบื้องลายหินอ่อนนำเข้าที่ระบุในแบบฉบับนี้ ทางโกดังใหญ่เขาบอกว่า ของล็อตสุดท้ายกำลังจะหมด ถ้าไม่รีบไปเลือกหน้างานวันนี้ เพื่อล็อกสเปกของไว้ รับรองว่าโปรเจกต์นี้โดนเลื่อนยาวอีกสามเดือนแน่ๆ" "แล้วมันธุระอะไรที่ผมต้องถ่อสังขารไปเลือกกระเบื้องเอง?" ภูวดลขมวดคิ้วมุ่น ปัดปฏิเสธทันควัน "ให้ทางผู้รับเหมาจัดการตามความเหมาะสม..." "ไม่ได้ครับ!" กรณ์สวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นเกินเหตุ "ตามสัญญาจ้าง คุณภูวดลในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิกต้องเป็นคนอนุมัติหน้างานด้วยตัวเองทุกครั้งเมื่อมีการเปลี่ยนสเปกกระชั้นชิด และเนื่องจากวันนี้ผมมีประชุมด่วนกับทางโยธาเขต..." กรณ์หันขวับไปตบไหล่ทิวาที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ข้างๆ แรงๆ หนึ่งที "เพราะฉะนั้น... หน้าที่พาคุณสถาปนิกคนเก่งไปเลือกกระเบื้องที่โชว์รูมใหญ่ใจกลางเมืองวันนี้ จึงตกเป็นของ 'คุณทิวา' ผู้รับเหมาสุดหล่อคนนี้โดยปริยายครับ!" "หหา?!" ทิวาอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที "เดี๋ยวก่อนนะไอ้กรณ์ ทำไมฉันต้องไปกับไอ้คุณสถาปนิกหน้าตายนี่ด้วยสองต่อสองวะ? นั่งรถคันเดียวกัน มีหวังได้กัดกันตายคาเบาะรถแน่!" "ผมก็ไม่ได้ว่างพอจะไปเดินช็อปปิ้งกระเบื้องเล่นกับคุณหรอกนะครับ" ภูวดลรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม "ผมยังมีงานแบบร่างอีกสามโปรเจกต์ที่ต้องเคลียร์ให้จบภายใน..." "เอาน่า... ถือว่าผมขอร้อง เพื่อความราบรื่นของงานไงครับคุณภู" กรณ์รีบตัดบทดึงดัน ยัดเอกสารใบสั่งซื้อใส่มือหนาของสถาปนิกหนุ่ม ก่อนจะดันหลังทั้งคู่ให้เดินออกจากห้องประชุมชั่วคราวอย่างรวดเร็ว "ถือซะว่าไปเดต... เอ๊ย ไปทำงานนอกสถานที่ร่วมกันกระชับมิตรก็แล้วกันนะ!" ปัง! ประตูห้องประชุมถูกปิดลงต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้ภูวดลและทิวายืนเคว้งคว้างอยู่หน้าไซต์งานท่ามกลางแดดจ้าและฝุ่นผงก่อสร้าง โดยมีรถยนต์ซีดานสีดำเงาของสถาปนิกหนุ่มจอดนิ่งสนิทอยู่ไม่ไกล บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านและเสียงเครื่องจักรไกลๆ ทิวาหันไปมองหน้าภูวดลที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะเอื้อiนเอ่ยประโยคแรกออกมาทำลายความเงียบ "ถ้าคุณไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับผม คุณจะขับรถตามไปเองก็ได้นะครับ... คุณผู้รับเหมาปากจัด" ภูวดลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาคมกริบกลับไหววูบลงเล็กน้อยขณะกวาดมองสำรวจชุดทำงานลุยๆ ของอีกฝ่าย "ทำไมล่ะครับ กลัวนั่งรถคันเดียวกับผมแล้วจะทนคำพูดผมไม่ไหว หรือกลัวห้ามใจตัวเองไม่ให้เผลอมาหาเรื่องผมก่อนกันแน่?" ทิวายิ้มเยาะ ยักคิ้วท้าทายตามนิสัยที่ไม่เคยยอมลดละให้ใคร ก่อนจะเดินดุ่มๆ ตรงไปยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับของรถยนต์คันหรู เปิดประตูแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างไร้มารยาท "เชิญครับท่านสถาปนิก... ผมไม่อยากเสียเวลาขับรถตามให้เปลืองน้ำมันบริษัทหรอกนะ" ภูวดลยืนนิ่งไปชั่ววินาที สันกรามขยับเข้าหากันอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดูในความดื้อรั้นของคนตัวเล็ก ร่างสูงก้าวขึ้นฝั่งคนขับ ปิดประตูรถเสียงดังทุ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปสตาร์ทเครื่องยนต์แอร์เย็นฉ่ำ รถยนต์ซีดานสีดำเคลื่อนตัวออกจากไซต์งานมุ่งหน้าสู่โชว์รูมกระเบื้องชื่อดัง ท่ามกลางความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยกระแสความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ทั้งคู่ต่างก็พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความกวนประสาท ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง รถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทในลานจอดรถร่มรื่นของโชว์รูมวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่ ทิวาเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมจะเปิดประตูลงรถ แต่เสียงทุ้มต่ำของคนขับกลับเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน "เดี๋ยวก่อนครับ... ทิวา" นายเอกชะงักมือที่กำลังจะดันประตู หันกลับไปมองเจ้าของชื่อด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วภูวดลไม่เคยเรียกชื่อเล่นของเขาตรงๆ แบบนี้ มีแต่เรียก "คุณผู้รับเหมา" หรือ "คุณทิวา" ด้วยน้ำเสียงห่างเหินเสมอ ใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มหันมามองตรง สบตากับดวงตาคู่สวยของคนข้างๆ อย่างตรงไปตรงมา แววตาที่มักจะเย็นชาและเนี๊ยบจัดในเวลาทำงาน บัดนี้กลับฉายประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกล้ำและร้อนรุ่มเสียจนคนถูกมองต้องหายใจสะดุด "เรื่องลายเซ็นในแบบ... ผมไม่ได้เป็นคนอนุมัติ" ภูวดลเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของทิวา "แต่ถ้าการที่ผมไม่ได้เซ็น แต่มันทำให้ผมได้มีเวลามานั่งรถคันเดียวกับคุณสองต่อสองแบบนี้..." ภูวดลเว้นจังหวะไปนิด ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กัน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และคลั่งรักจนทิวาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "...บางที ผมอาจจะต้องขอบคุณไอ้กรณ์มันสักหน่อยแล้วล่ะครับ" หัวใจของทิวากระตุกวูบไหวอย่างรุนแรง เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความโกรธเรื่องงานพังทลายหายวับไปกับตา เหลือเพียงระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ใกล้กันจนเกือบจะสัมผัสได้ในพื้นที่แคบๆ ของเบาะรถคันนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สถาปนิกหน้าตายกับผู้รับเหมาปากหมา" เสมอมานะครับ