ข่าวลือหน้าไซต์กับความหึงเงียบ

“ปล่อยครับคุณภูวดล มือผมไม่ได้ติดกาวกับคุณนะ จะลากไปไหนก็หัดใช้สมองส่วนหน้าประมวลผลบ้าง!” ทิวาสะบัดข้อมือออกทันทีที่พ้นจากสายตาคนงานในไซต์งาน ภูวดลไม่ได้ตอบโต้ทันที เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมาเผชิญหน้า แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่สำหรับทิวา เขากลับเห็นเปลวไฟบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาคู่นั้น “สมองผมประมวลผลอยู่ตลอดครับทิวา โดยเฉพาะเรื่องที่คุณกำลังเข้าใจผิด” ภูวดลเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่น “เข้าใจผิด? คุณเรียกการที่ผมเห็นคุณยืนนัวเนีย... เออ หรือจะให้เรียกว่ายืนคุยแบบใกล้ชิดกับสาวหน้าสวยคนนั้นว่าความเข้าใจผิดเหรอครับ?” ทิวากอดอก เชิดหน้าท้าทาย ทั้งที่ในใจรู้สึกโหวงแปลกๆ “งานหน้าไซต์ไม่ใช่ที่พลอดรักนะครับคุณสถาปนิก” ภูวดลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนทิวาต้องถอยหลังไปชนกับเสาโครงสร้างที่ยังฉาบไม่เสร็จ ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนของภูวดลรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของทิวาจนเจ้าตัวทำตัวไม่ถูก “คุณหึงผมหรือเปล่าครับ?” ประโยคคำถามที่ไร้ความปรานีทำเอาทิวาหน้าร้อนผ่าว แต่คนปากแข็งอย่างเขามีหรือจะยอมรับง่ายๆ “หึง? คุณเอาความมั่นหน้ามาจากไหนครับ ผมแค่รำคาญที่งานไม่เดินเพราะมัวแต่เสียเวลาให้ผู้หญิงมาอ่อยถึงที่” ทิวาเถียงกลับทันควัน สายตาเลี่ยงไปมองทางอื่น ทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงหวานใสที่เรียกชื่อคนตรงหน้า “พี่ภูคะ! รอนานไหมคะ พอดีแพรเอาแบบที่พี่ภูเคยสั่งไว้มาให้ดูค่ะ” ทิวาหันไปมอง ‘แพร’ หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเดรสแบรนด์เนมดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษเหล็ก ทิวาแอบแค่นยิ้มในใจ ภูวดลทำหน้านิ่งสนิท แววตาที่มองผู้หญิงคนนั้นว่างเปล่าเสียจนน่าใจหาย แต่ทิวาก็เห็น... เห็นนิ้วเรียวยาวของภูวดลที่ขยับโทรศัพท์ในมือรัวๆ ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋ากางเกง “ผมบอกกี่ครั้งแล้วครับคุณแพร ว่าเรื่องงานให้ติดต่อผ่านเลขาฯ ไม่ใช่มาที่ไซต์งาน” ภูวดลพูดเสียงเรียบเย็น ไม่ได้มองหน้าหญิงสาวด้วยซ้ำ “และวันนี้ผมมีประชุมด่วน ผมคงไม่มีเวลามาดูแบบให้คุณหรอกครับ” ทิวาที่ยืนอยู่ข้างๆ เลิกคิ้วมอง ทั้งที่เมื่อครู่ตอนอยู่กับเขา ภูวดลดูไม่มีธุระปะปังที่ไหน แต่ตอนนี้กลับมี ‘ประชุมด่วน’ ขึ้นมาเสียดื้อๆ “แต่พี่ภูคะ... แพรตั้งใจทำมาเลยนะ” หญิงสาวทำหน้ามุ่ย ส่งสายตาออดอ้อน ภูวดลหันมามองทิวาแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “คุณทิวาครับ ช่วยพาคุณแพรไปดูความเรียบร้อยของหน้างานโซนบีให้หน่อยได้ไหมครับ พอดีผมต้องเคลียร์เอกสารสำคัญ... อ้อ แล้วก็รบกวนช่วยสั่งกาแฟมาให้คุณแพรสักแก้วด้วยนะครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาเฝ้าผมที่นี่” ทิวาอ้าปากค้าง นี่เขากลายเป็นเบ๊ให้ภูวดลไปตั้งแต่เมื่อไหร่? แต่พอมองเห็นสีหน้าของภูวดลที่แอบขยิบตาให้เล็กน้อย ทิวาก็เริ่มเข้าใจ ไอ้คุณสถาปนิกนี่มันไม่ได้หึงเงียบ แต่มันกำลัง ‘ผลักภาระ’ และ ‘ตัดรำคาญ’ แบบที่คนอื่นไม่กล้าทำ! “ได้ครับ... เดี๋ยวผมจัดการให้เอง” ทิวาตอบเสียงประชดประชัน ก่อนจะหันไปยิ้มหวานแบบที่เจ้าตัวไม่ค่อยทำกับใครให้หญิงสาวตรงหน้า “เชิญทางนี้ครับคุณแพร ไซต์งานเราโซนบีสวยมากครับ แดดกำลังจัดเลย ผมจะพาเดินดูให้ทั่วจนลืมทางกลับบ้านเลยล่ะครับ” ภูวดลมองตามร่างของทั้งสองคนที่เดินออกไป มุมปากของเขาขยับยิ้มบางๆ อย่างพึงพอใจ แต่รอยยิ้มนั้นกลับจางหายไปเมื่อเห็นใครบางคนก้าวเข้ามาในพื้นที่ไซต์งาน พร้อมกับเอกสารในมือที่ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องงานปกติ “คุณภูครับ มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับงบประมาณวัสดุ... และดูเหมือนว่าจะมีคนปล่อยข่าวลือเรื่องสัญญาของคุณกับคุณทิวาในกลุ่มผู้รับเหมาช่วงด้วยนะครับ” กรณ์เดินเข้ามาใกล้พร้อมสีหน้าเคร่งเครียด ภูวดลหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดัน “ข่าวลือว่ายังไง?” “ว่าคุณกำลังจะเปลี่ยนบริษัทผู้รับเหมา... และคนที่จะมาแทนที่ทิวา คือบริษัทของคุณแพร” ภูวดลกำหมัดแน่น เขาหันขวับไปทางทิวาที่กำลังเดินกลับมาพร้อมสีหน้าเรียบเฉย ทิวาหยุดชะงักเมื่อเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนไปของภูวดลและกรณ์ เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ทั้งคู่คุยกัน แต่สัญชาตญาณบอกว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล “คุณภู... ทำไมมองผมแบบนั้นครับ?” ทิวาถามเสียงเรียบ ภูวดลไม่ได้ตอบ เขาเดินตรงเข้ามาหาทิวาด้วยก้าวที่หนักแน่น รวดเร็ว จนทิวาถอยหลังไปติดผนังปูนอีกครั้ง ก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจะยื่นมือมาประคองใบหน้าของทิวาไว้แน่น “ทิวา... อย่าเพิ่งเชื่ออะไรที่ได้ยินจนกว่าจะได้ยินจากปากผม... แม้แต่เรื่องที่ว่าผมจะเปลี่ยนคนร่วมงาน” เสียงทุ้มต่ำของภูวดลสั่นเครือเล็กน้อย ทิวายังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของภูวดลก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาพร้อมข้อความแจ้งเตือนบางอย่างที่ทำให้ภูวดลต้องหน้าเสีย ทิวาชะโงกหน้าไปมองข้อความในหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา ‘พี่ภูคะ แพรจัดการเรียบร้อยแล้วนะคะ หวังว่าพี่คงไม่เลือกคนงานชั้นต่ำนั่นแทนแพรนะคะ’ ดวงตาของทิวาสั่นไหว เขาค่อยๆ แกะมือของภูวดลที่จับหน้าเขาอยู่ออกอย่างช้าๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “ดูท่า... ความชัดเจนที่คุณอยากให้ผมเห็นวันนี้ จะมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเกินไปนะครับคุณภูวดล” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่นะครับครับ - นาโนบอทมาสเตอร์