ยุทธการป้อมปราการเหล็ก

"ห่าแรก... ยิง!" เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝนดังขึ้นเหนือคูเมืองด้านทิศตะวันตก แรงสะเทือนจากการปล่อยคานดีดของเครื่อง "อีแปะ" หรือเครื่องดีดหินขนาดมหึมาของกองทัพหลวง ทำให้ผืนดินใต้ฝ่าเท้าของ ออกญาเสนาภิมุข (ทัพ) สั่นสะเทือนจนสะท้านขึ้นมาถึงกระดูก ก้อนศิลาแลงขนาดมหึมาหลายสิบก้อนพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกมวลอากาศหวีดหิวราวกับเสียงกรีดร้องของภูตผี ก่อนจะกระแทกเข้าใส่กำแพงป้อมปราการชั้นนอกของเมืองอย่างจัง โครม! โครม! โครม! เศษปูนและอิฐมอญโบราณแตกกระจายออกเป็นฝุ่นผงคละคลุ้ง กลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดเริ่มลอยอวลปะปนกับไอแดดแผดเผายามเที่ยงวัน นี่คือ "ยุทธการป้อมปราการเหล็ก" สมรภูมิที่ชี้ชะตาว่าแผ่นดินอยุธ体会ร1รอดหรือแตกสลายในครานี้ ทัพยืนนิ่งอยู่บนเนินดินสูงหลังแนวทัพหน้า สายตาคมกริบภายใต้หมวกเหล็กจดจ้องไปยังแนวป้อมปราการเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ ใบหน้าคมคายเปรอะเปื้อนเขม่าควันและหยาดเหงื่อ ภาพความสูญเสียในอดีตที่ครอบครัวของเขาต้องสังเวยให้กับพิษสงครามผุดวาบขึ้นในห้วงความคิดชั่วขณะ แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นและสุมด้วยเพลิงแค้นอย่างรวดเร็ว ในฐานะแม่ทัพ เขาไม่มีเวลาให้ความอ่อนแอครอบงำ "ท่านทัพ... เครื่องดีดหินของข้าศึกเริ่มปรับมุมองศาสู่แนวพลปืนของเราแล้วขอรับ" เสียงรายงานจากนายกองทัพหน้าดังขึ้นด้วยความร้อนรน ทัพไม่หันกลับไปมอง เขายกมือขึ้นระดับหนึ่งเป็นสัญญาณให้สงบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ปล่อยให้มันยิง... ป้อมปราการศิลาแลงหนาเพียงใด ก็ย่อมมีจุดเปราะบางตรงรอยต่อปูนขาว สั่งการหน่วยช่างโยธา เร่งเคลื่อนพลบันไดจู่โจมเข้าประชิดคูเมืองทันที อย่าให้พวกมันตั้งตัวทัน" ในขณะเดียวกัน ที่ค่ายหลวงฝ่ายตรงข้าม พระเจ้าสุริวงศ์ ประทับอยู่บนหลังม้าสีหมอกทมิฬ ทอดพระเนตรการตั้งรับของกองทัพอยุธยาด้วยสายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและระแวดระวัง พระองค์ทรงรู้ดีว่าคู่ต่อสู้ในครั้งนี้ไม่ใช่แม่ทัพสนามทั่วไป แต่ออกญาเสนาภิมุขคือหมากตัวสำคัญที่อ่านยากที่สุดบนกระดานนี้ "มันกำลังส่งหน่วยกล้าตายเข้าประชิดคูเมืองด้วยบันไดจู่โจมพะยะค่ะ ฝ่าบาท" แม่ทัพฝ่ายศิลาทูลรายงาน พระเจ้าสุริวงศ์ทรงแย้มพระสรวลน้อยๆ แววพระเนตรทอประกายคมกล้า "ทัพมันคิดจะใช้จำนวนคนเข้าแลกเพื่อเปิดประตูเมือง... ช่างใจกล้าเสียจริง แต่มันลืมไปหรือเปล่าว่าคูเมืองด้านนั้นถูกขุดล้อมไว้ด้วยน้ำมันดิบและซุงปักระเกะระกะ สมควรแก่เวลาแล้ว จุดไฟเสีย!" สิ้นรับสั่ง เปลวเพลิงสีส้มฉานก็ลุกพรึบขึ้นราวกับอัคคีภัยจากนรก กองไฟมหึ ถูกจุดขึ้นที่คูเมืองด้านหน้า เปลวไฟโหมกระหน่ำแผดเผาน้ำมันดิบที่ถูกปล่อยลงไปในน้ำ ส่งผลให้คูเมืองกลายเป็นทะเลเพลิงขนาดยักษ์ ควันดำทะมึนพวยพุ่งพรางบังแสงอาทิตย์จนมืดครึ้ม เสียงกรีดร้องของเหล่าทหารกล้าที่แบกบันไดจู่โจมพุ่งเข้าไปในเขตเพลิงไหม้ดังระงม บันไดไม้สักทองถูกวางทาบพาดผ่านกำแพงเมือง ทหารฝ่ายอยุธยาหลายนายถูกความร้อนและหอกซัดจากเบื้องบนร่วงหล่นลงมาดั่งใบไม้ร่วง แม่หญิงบัวแก้ว ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ควบคุมหน่วยแพทย์สนามอยู่ ณ กองบัญชาการสำรอง เห็นภาพทหารบาดเจ็บถูกลำเลียงถอยร่นมาอย่างต่อเนื่อง นางมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย สองมือเรียวบางบรรจงทำแผลและใช้สมุนไพรสมานแผลฉกรรจ์ให้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ สายตาของนางมองตรงไปยังแนวหน้าด้วยความกังวลลึกซึ้ง "ท่านทัพ... สถานการณ์ทางนั้นเริ่มเพลี่ยงพล้ำแล้วเจ้าค่ะ เพลิงที่คูเมืองทำให้ทหารเราเข้าประชิดยากลำบาก" บัวแก้วพึมพำกับตนเอง ขณะส่งกระบอกน้ำยาสมุนไพรให้ทหารบาดเจ็บรายต่อไป ณ แนวหน้า ทัพเห็นกองกำลังของตนกำลังถูกสกัดกั้นด้วยกำแพงไฟและห่าธนูเพลิงที่ระดมยิงลงมาอย่างไม่ขาดสาย แววตาของเขาไหววูบเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะตัดสินใจครั้งสำคัญที่เดิมพันด้วยชีวิตของตนเองและคนทั้งกองทัพ "ส่งสัญญาณให้หน่วยทหารช่าง... ใช้แผนสอง นำสะพานเชือกถักและแพไม้ไผ่อัดดินเปียกถมลงไปในคูเมืองทางทิศเหนือที่ลมตีเข้า! ข้าจะนำทัพบุกขึ้นกำแพงด้วยตนเอง!" ทัพชักดาบออกจากฝัก แสงสะท้อนจากคมดาบต้องกับประกายไฟวับวาว เขาควบทะยานม้าออกนำหน้ากองทหารกล้าพุ่งตรงไปยังแนวป้อมปราการเหล็กที่ตั้งตระหง่านท้าทายท่ามกลางหามควันและเสียงคำรามของสงคราม ทว่า ในขณะที่ทัพกำลังนำพลเข้าประชิดเชิงกำแพงเมือง และกำลังจะก้าวเท้าเหยียบขึ้นบันไดจู่โจมระลอกแรก เสียงระฆังเตือนภัยจากหอคอยฝั่งตรงข้ามกลับดังขึ้นผิดจังหวะ...ไม่ใช่เสียงระฆังเตือนภัยศึก แต่เป็นสัญญาณธงลับที่โบกสะบัดมาจากแนวหลังของกองทัพอยุธยาเอง ธงสามสีที่ถูกชูขึ้นท่ามกลางควันไฟ คือสัญญาณที่ไม่มีใครอยากเห็นที่สุด... คลังเสบียงหลักและโรงผลิตดินปืนที่เมืองหลวง ถูกเพลิงไหม้ปริศนาวอดวายหมดสิ้นแล้ว! กราบขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอักษรนี้ไปด้วยกันนะครับ