บทที่ 30

กลิ่นคาวโลหิตจางๆ ที่ติดอยู่บนปลายศัสตราวุธ ไม่เคยจางหายไปจากความรู้สึกของบุรุษผู้กุมชะตากรรมแห่งอโยธยาในยามวิกฤตนี้เลยแม้แต่น้อย "เจ้ามั่นใจแค่ไหนกับข่าวกรองจากค่ายอุดรธานี..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในพลับพลาบัญชาการ แสงคบเพลิงวับแวมสาดส่องใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าของ **ออกญาเสนาภิมุข (ทัพ)** นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหิ้วเหยื่อจ้องมองไปยังแผ่นที่ยุทธศาสตร์ตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ความกดดันจากศึกรอบด้านแผ่ซ่านจนแทบทำให้บรรยากาศรอบตัวแข็งค้าง **แม่หญิงบัวแก้ว** ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพรและผ้าพันแผลสำหรับทหารบาดเจ็บ ชะงักมือเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตาแม่ทัพหนุ่ม แววตาของนางไหววูบไปชั่วขณะด้วยความกังวลที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำพอยต์หนักแน่นแต่นุ่มนวล "ข่าวนี้มาจากสายสืบที่ไว้ใจได้เจ้าค่ะ... และที่สำคัญ พระองค์สุริวงศ์ทรงเคลื่อนพลเร็วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ถึงสองวันเต็ม หากเรายังรอคอยกองหนุนจากหัวเมืองใต้ตามกำหนดเดิม เกรงว่าค่ายหลวงแห่งนี้คงเหลือเพียงเถ้าถ่านก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้าในวันพรุ่งนี้เสียด้วยซ้ำ" ทัพขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝีเท้าของทหารยามที่เดินตรวจตราอยู่ภายนอกและเสียงกองไฟปะทุเบาๆ เป็นระยะ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรสงคราม การตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนี้หมายถึงความเป็นความตายของไพร่พลนับหมื่น และที่สำคัญที่สุดคือเกียรติภูมิของแผ่นดินที่บรรพบุรุษร่วมกันสร้างมา ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อครั้งสูญเสียครอบครัวจากสมรภูมิครั้งก่อนผุดวาบขึ้นมาในห้วงคำนึง ราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำด้วยคมมีด แต่นี่ไม่ใช่เวลามาอาลัยอาวรณ์ ทัพสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สลัดความอ่อนแอทิ้งไปในพริบตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "ถ้าเช่นนั้น... เราจะไม่รอรับการปิดล้อมอีกต่อไป" ทัพกวาดสายตามองนายกองรอบโต๊ะประชุม "คืนนี้ เราจะใช้แผน 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' ข้าจะนำทัพหน้าเข้าตีตัดกำลังหลักของพระเจ้าสุริวงศ์ที่ทุ่งราบปะคำด้วยตนเอง ส่วนแม่หญิง... ข้าขอฝากกองเสบียงและหน่วยแพทย์สนามไว้ที่ท่าน หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน ให้รีบนำกำลังถอยร่นไปสมทบที่ป้อมปราการชั้นในทันที" บัวแก้วเม้มริมฝีปากแน่น แม้นางจะอยากท้วงติงถึงความบ้าบิ่นของแผนการนี้เพียงใด แต่นางก็รู้ดีว่าสายตาของออกญาเสนาภิมุขในยามนี้นั้นไร้ซึ่งความลังเล เช่นเดียวกับ **พระเจ้าสุริวงศ์** กษัตริย์ฝ่ายศัตรูผู้ชาญฉลาด ที่คงกำลังรอคอยการเดินหมากตานี้ของพวกเขาอยู่เช่นกัน ในขณะเดียวกัน ที่ค่ายหลวงฝ่ายศัตรู ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ลี้ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัว พระเจ้าสุริวงศ์ประทับนั่งอยู่บนแท่นประทับ ทอดพระเนตรมองออกไปนอกค่ายผ่านม่านค่ำคืน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมพระoษตรอย่างลึกล้ำ พระองค์ทรงคาดการณ์ทุกย่างก้าวของแม่ทัพหนุ่มแห่งอโยธยาไว้หมดสิ้นแล้ว สงครามจิตวิทยาครั้งนี้ ใครก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว หมายถึงความพินาศย่อยยับ ทัพนำกำลังทหารม้าเร็วจู่โจมฝ่าความมืดออกไปอย่างไร้ซุ่มเสียง ฝีเท้าม้าเหยียบย่ำผืนดินสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นดินและกลิ่นอายฝนผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาตามสายลมยามวิกาล หัวใจของทหารทุกนายเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่ออกญาเสนาภิมุขยังคงควบม้าอยู่แถวหน้าสุดด้วยความเยือกเย็น ดาบในมือกระชับแน่นรอเวลาปะทะ ทว่า... เมื่อกองกำลังของทัพเคลื่อนมาถึงจุดซุ่มโจมตี ณ หุบเขาแคบเบื้องหน้า ความผิดปกติบางอย่างก็ทำให้แม่ทัพหนุ่มต้องดึงบังเหียนม้าหยุดกะทันหัน ความเงียบที่ผิดธรรมชาติไร้ซึ่งเงาของกองทัพข้าศึก มีเพียงคบเพลิงนับร้อยที่ปักเรียงรายไว้ราวกับล่อให้พวกเขาเดินเข้าสู่กรงขัง ทัพขมวดคิ้วแน่นด้วยความสังหรณ์ใจ ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องกึกก้องก็ดังสะท้อนมาจากทุกทิศทุกทางราวกับฟ้าถล่ม ลูกธูบนับพันดอกพุ่งแหวกอากาศลงมาดั่งห่าฝน แสงไฟจากหัวลูกธนูสว่างวาบเผยให้เห็นธงศึกของฝ่ายศัตรูที่ชู3ตระหง่านปิดล้อมทางถอยไว้จนหมดสิ้น "แม่ทัพ! เราถูกล้อมแล้วขอรับ!" เสียงนายกองตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนก ทัพตวัดสายตามองไปยังเนินเขาสูงเบื้องหน้า ท่าonomกลางแสงคบเพลิงและกองกำลังที่โถมเข้ามาประชิด ร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะทองคำประดับลวดลายวิจิตรยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนหลังม้าสีหมอก พระเนตรคมกลาของพระเจ้าสุริวงศ์ทอดมองลงมายังเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ราวกับจะกล่าวว่า *'เจ้ามาช้าไปก้าวหนึ่ง ออกญาเสนาภิมุข'* ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอันดุเดือดนี้มาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ