บทที่ 25

กลิ่นอายของดินประสิวและคาวเลือดจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ภายใต้กระโจมบัญชาการ แม้การปะทะระลอกแรกเมื่อยามสนธยาจะสงบลงแล้วก็ตาม ออกญาเสนาภิมุข (ทัพ) ไม่ได้ใส่ใจจะปาดหยาดเหงื่อที่ไหลย้อยผ่านรอยแผลเป็นบริเวณขมับ ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันกำลังจดจ้องแผนที่แผ่นหนังดิบที่กางอยู่เบื้องหน้า บนนั้นเต็มไปด้วยหมุดไม้แกะสลักที่แทนกำลังพลทั้งฝ่ายเราและอริราชศัตรู "หากเรายังเคลื่อนพลล่าช้าไปอีกเพียงสองชั่วยาม เมืองหน้าด่านทางเหนือคงไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านนะครับท่านออกญา" เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของแม่หญิงบัวแก้วดังขึ้น พร้อมกับที่นางวางถ้วยยาต้มสมุนไพรกลิ่นฉุนลงบนโต๊ะไม้ไผ่ ดวงตาคู่คมของนางฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ภายนอกนางจะสวมบทบาทเป็นหมอสนามผู้เยือกเย็น แต่รอยเปื้อนสีคล้ำของเลือดบนผ้าแถบคาดเอวคือหลักฐานประจักษ์ถึงความโหดร้ายของสงครามรอบนอกที่เพิ่งผ่านพ้น ทัพเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวครู่หนึ่ง เขายังคงรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้ภายใต้สถานการณ์ที่กดดันเช่นนี้ ความตายของครอบครัวจากสงครามครั้งก่อนยังคงเป็นเงาลวงตาที่คอยกัดกินหัวใจในยามวิกฤต แต่กระนั้น มันก็ถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคม "ข้ารู้... แม่หญิงบัวแก้ว" ทัพเอ่ยเสียงต่ำ มือหนายกขึ้นลูบสันดาบคาบชุดที่วางพาดอยู่ข้างตัว "แต่พระเจ้าสุริวงศ์ไม่ใช่แม่ทัพนายกองทั่วไป พระองค์ทรงอ่านเกมขาด ยิ่งเราเร่งรัดเดินทัพอย่างไร้สติ นั่นคือหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้แล้ว" บรรยากาศภายในกระโจมเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฝนปรอยๆ ที่เริ่มโปรยปรายกระทบใบตองตึงด้านนอก เป็นจังหวะที่ช่วยขับเน้นความตึงเครียดให้เด่นชัดยิ่งขึ้น ทัพรู้ดีว่าศึกครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการรบพุ่งเพื่อแย่งชิงดินแดน แต่มันคือเกมหมากกระดานที่เดิมพันด้วยความอยู่รอดของแผ่นดินอยุธยา พระเจ้าสุริวงศ์ กษัตริย์ฝ่ายศัตรูผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และทัศนคติทางการศึกที่โลดโผน ทรงส่งสาส์นท้าทายมายังค่ายหลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะหยั่งเชิงว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะมีความอดทนได้สักเพียงใด ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมอยู่กับความคิดของตนเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจม ตามด้วยร่างของทหารม้าเร็วผู้หนึ่งที่ล้มลุกคลุกคลานเข้ามาด้วยสภาพสะินท่อนสะพายแล่ง เสื้อเกราะชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ "ท่านออกญา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!" ทหารนายนั้นหอบหายใจโยนตัวคุกเข่าลงกับพื้น "กองลาดตระเวนของเราที่ป้อมปราการริมแม่น้ำ... ถูกตลบหลังโดยกองกำลังไม่ทราบฝ่าย ธงรบของฝ่ายเราถูกเผาทำลายจนหมดสิ้น และ..." ทหารนายนั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "พวกมันทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้ท่านครับ" มือสั่นเทาของทหารยื่นห่อผ้าดิบชุ่มเลือดขึ้นมา ทัพขมวดคิ้วมุ่น ส่งสัญญาณให้บัวแก้วถอยไปก้าวหนึ่งก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปเปิดห่อผ้านั้นออกด้วยความระมัดระวัง แสงไฟจากตะเกียงสาดส่องกระทบเข้ากับวัตถุภายใน... มันคือป้ายประจำตัวของ "หลวงอินทร์" นายกองมือขวาผู้คุมกำลังสำรองทางตอนเหนือ พร้อมกับจดหมายผนึกตราประทับราชสำนักฝ่ายศัตรู ที่มุมกระดาษมีหยดเลือดสดๆ แต้มเอาไว้ราวกับตั้งใจจะเยาะเย้ย ทัพนิ่งงันไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อบริเวณกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาที่เคยเยือกเย็นกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบเชียบ พระเจ้าสุริวงศ์ไม่ได้แค่ส่งสาส์นท้าทาย แต่พระองค์กำลังประกาศว่า "ข่าวกรอง" ที่พวกเขาถืออยู่ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา และแนวป้องกันสุดท้ายกำลังพังทลายลงในกำมือของศัตรูแล้ว "ท่านออกญา..." บัวแก้วกระซิบเสียงแผ่ว นางมองหน้าชายหนุ่มด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นมือที่กำป้ายประจำตัวแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ทัพสูดลมหายใจเข้าลึก ระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังแผดเผาภายใน แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกกระโจมที่ความมืดมิดกำลังกลืนกินทุกสิ่ง ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหว ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดมาถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกือกม้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทิศทางที่ควรจะเป็นค่ายพันธมิตรของตนเอง ไม่ใช่ทิศของข้าศึก! ทัพคว้าดาบข้างกายขึ้นมาทันที บัวแก้วชักมีดสั้นออกจากปลอกอย่างคล่องแคล่ว ทั้งคู่หันขวับไปมองหน้าทางเข้ากระโจมพร้อมกัน ม่านผ้าถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงโดยเงาร่างปริศนาในชุดเกราะเปียกโชก ไม่ใช่ทหารส่งสาร และไม่ใช่กองกำลังของศัตรู... แต่เป็นร่างโชกเลือดของแม่ทัพฝ่ายเราเองที่ล้มฟุบลงแทบเท้า พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ขาดห้วงก่อนสิ้นลมหายใจ "ระวัง... คนสนิทของท่าน... มันหักหลังเรา..." ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิอันดุเดือดนี้มาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ