ศัตรูที่อยู่ใกล้กว่าที่คิด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของผมสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง เหมือนหัวใจของผมที่กำลังเต้นรัวเป็นจังหวะสามช่าอยู่ใต้ซี่โครง ตาสว่างวาบยิ่งกว่ากินกาแฟดำไปสามแก้วรวด เมื่อข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันรีวิวชื่อดังเด้งขึ้นมาหรา *(Read 12:44 PM)* ไอ้เครื่องหมายอ่านแล้วนี่มันช่างเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติจริงๆ นะครับ มันไม่ได้บอกแค่ว่าเขาเปิดอ่านแล้ว แต่มันเหมือนมีเสียงกระซิบเบาๆ ลอยมาจากปลายสายว่า *"ฉันเห็นความพยายามอันน้อยนิดของคุณแล้วนะ เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย"* ให้ตายเถอะ... นี่ผมเพิ่งท้าทาย "คุณนักวิจารณ์มือเหล็ก" นามปากกา *'รินรดาคนเดิม เพิ่มเติมคือสับเละ'* ไปเมื่อห้านาทีที่แล้วเองนะ สมองส่วนหน้าของผมสั่งการให้รีบกดลบข้อความทิ้งทันที แต่ทว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันแข็งทื่อเป็นหิน แชตบ็อกซ์สีขาวสะอาดตาปรากฏสถานะ *'กำลังพิมพ์...'* ขึ้นมาทันทีแบบไม่ต้องรอนาน หัวใจของผมกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เอาวะ ตายเป็นตาย อย่างน้อยก็ได้ฝากความในใจแบบสตรีมเมอร์ช่องดัง" ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในห้องแต่งตัวของศูนย์ประชุมแห่งชาติ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ แล้วตบเข้าโหมดเตรียมตัวไปงานสัมมนาประจำปีของสมาคมนักเขียนบทละครและผู้กำกับมือทอง ซึ่งจัดขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ในบ่ายวันนี้ การแต่งกายวันนี้ผมเลือกสูทสีเทาอ่อนทับเสื้อยืดคอกลมสีขาว เพื่อพรางตาให้ดูเป็นผู้ใหญ่และน่าเชื่อถือขึ้นมาอีกสักนิด (เผื่อบังเอิญเจอโปรดิวเซอร์ใจยักษ์จะได้ไม่โดนมองว่าเด็กเกินไป) แต่สารภาพตามตรงเลยนะครับว่า ตลอดเวลาครึ่งชั่วโมงที่ผูกไทหน้ากระจก สมองผมไม่ได้โฟกัสกับงานสัมมนาเลยแม้แต่น้อย มันวนเวียนอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์และประโยคท้าทายที่เพิ่งส่งไปเมื่อครู่ *ถ้าเธอด่ากลับมาแบบเจ็บแสบ ผมควรจะตอบกลับยังไงดีวะ? หรือควรทำเป็นบล็อกแล้วหนีไปบวชชี เอ้ย บวชพระดี?* บรรยากาศภายในห้องประชุมสัมมนาขนาดใหญ่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนในวงการบันเทิง ทั้งนักเขียนบทชื่อดัง ผู้จัดละครหน้าเลือด (เอ๊ย ผู้จัดใจดี) และเหล่านักวิจารณ์ฝีปากกล้าที่มักจะนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟมองผลงานพวกเราด้วยสายตานิ่งสนิท ผมเดินเลี่ยงไปหยิบน้ำอオレンジปั่นที่มุมห้อง พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับผนังห้องมากที่สุดเพื่อหลบเลี่ยงสายตาผู้คน จนกระทั่งพิธีกรบนเวทีกล่าวเปิดงาน "และในลำดับถัดไป เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา... ขอเรียนเชิญตัวแทนนักวิจารณ์อิสระที่มีอิทธิพลที่สุดในโลกออนไลน์ยุคนี้ เจ้าของรางวัลบทวิจารณ์ยอดเยี่ยมสามปีซ้อน และผู้ทรงคุณวุฒิที่จะมาแชร์มุมมองในหัวข้อ 'วิพากษ์เพื่อสร้างสรรค์ หรือประจานเพื่อความสะใจ'... ขอเสียงปรบมือต้อนรับ คุณรินรดา ครับ!" พรึ่บ! เสียงปรบมือดังสนั่นฮอลล์ แต่สำหรับผมแล้ว เสียงนั้นมันเบาลงเหลือแค่เสียงหึ่งๆ ในหู ทันทีที่ร่างระหงในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีดำสนิทก้าวขึ้นมาบนเวที ผู้หญิงคนนั้น... เรือนผมสีดำสนิทรวบตึงไว้ด้านหลังเผยให้เห็นโครงหน้าคมชัดและดวงตากลมโตที่ฉายแววเฉียบคมราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง เธอดูสวยสง่า ทรงพลัง และ... เย็นชาจนน่าขนลุก เดี๋ยวนะ... ผมกะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์พยายามรันโปรแกรมกราฟิก 3D ขนาดใหญ่ ผู้หญิงคนนั้น... คนที่กำลังยืนจับไมโครโฟนอยู่บนเวที... คนที่เขียนบทความวิจารณ์บทละครเรื่องล่าสุดของผมจนแทบเอาปี๊บคลุมหัว... คนเดียวกับคนที่ผมเพิ่งส่งข้อความกวนประสาทไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... ไม่ใช่ใครอื่นไกลเลยครับ *เธอกับผม... เรานั่งอยู่ในห้องประชุมเดียวกัน แถมตอนนี้เธอยังมองกราดสายตามายังที่นั่งแถวกลาง... ซึ่งเป็นจุดที่ผมยืนเนียนอยู่พอดีเป๊ะ!* ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงไปติดลบ ร่างกายแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้เมื่อสายตาคู่นั้นบังเอิญกวาดมาสบเข้ากับผมพอดิบพอดี เธอนิ่งไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ดูเยືือกเย็นและทรงพลังถูกจุดขึ้นบนเรียวปากสวยเฉี่ยวคู่นั้น ก่อนที่เธอจะละสายตาไปพูดกับผู้ฟังคนอื่นต่อ แต่ทว่า... โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของผมก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง ผมหยิบมันออกมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย หน้าจอล็อกสว่างวาบพร้อมกับข้อความใหม่จากแอปฯ เดิม... ส่งตรงมาจากแอคเคาน์ส่วนตัวของเธอ *รินรดาคนเดิม*: **"ยืนทำหน้าโง่เป็นหุ่นยนต์อยู่ตรงนั้น ระวังโดนฉันเรียกชื่อขึ้นมาสัมภาษณ์สดบนเวทีนะครับ คุณนักเขียนบทดาวรุ่ง"** ผมสะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้ามองขึ้นไปบนเวทีทันที และภาพที่ปรากฏคือ รินรดากำลังยกไมโครโฟนขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับมองตรงมาที่ผม พร้อมกับส่งรอยยิ้มท้าทายกลับมาแบบเต็มๆ ตา... ให้ตายเถอะครับ นี่มันศัตรูที่อยู่ใกล้กว่าที่คิดแถมยังอันตรายยิ่งกว่าระเบิดเวลาเสียอีกนะครับเนี่ย! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันรอยยิ้มไปด้วยกันนะครับ - สายลมแผ่วเบา