อัลกอริทึมของวันวาน

"ถ้าค่าความน่าจะเป็นของการย้อนเวลารอบนี้ยังคงสุ่มตัวเลขเดิม... พวกเราก็คงกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตที่ไม่มีวันหาทางออกเจอหรอกครับ ริน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ ดร.เอลาร่า ดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่คม รินไม่ได้ตอบกลับในทันที นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนคีย์บอร์ดแสงเพื่อป้อนชุดคำสั่งโค้ดความยาวหลายร้อยบรรทัดลงไปในระบบแกนกลาง บนหน้าจอหลัก ข้อมูลมหาศาลกำลังไหลผ่านราวกับสายน้ำแห่งดวงดาว ชุดตัวเลขฐานสองสลับกับสมการควอนตัมซับซ้อนที่มนุษย์ธรรมดาคงมองเป็นเพียงแค่กลุ่มอักษรไร้ความหมาย แต่สำหรับรินแล้ว มันคือภาษา... ภาษาที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวการล่มสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าของโลกใบนี้ ความเงียบงันภายในห้องถูกคั่นด้วยเสียงหึ่งต่ำของฮาร์ดดิ스크ควอนตัมที่กำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วง รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของโอโซนและไอร้อนจากแผงวงจรที่ทำงานเกินพิกัด สองวัน สี่สิบแปดชั่วโมงเต็มๆ ที่เขากับอาจารย์สาวขังตัวเองไว้ที่นี่เพื่อแกะรอย "ตัวแปรปริศนา" ที่ทำให้พวกเขากลับมาติดอยู่ในลูปเวลานี้อีกครั้ง "อาจารย์ครับ ดูนี่สิครับ" รินเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังกราฟเส้นตรงที่จู่ๆ ก็เกิดการหักมุมอย่างรุนแรงบนจอภาพ ดร.เอลาร่าขยับเข้ามาใกล้ ร่างเพรียวบางของเธอหยุดยืนอยู่เคียงข้าง กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลาเวนเดอร์ลอยแตะจมูก ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด "นั่นมัน..." เธอพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "รูปแบบการสูญเสียพลังงานของแกนกลาง... มันไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของระบบโครงสร้าง แต่มันเหมือนกับ..." "เหมือนกับมีใครบางคนจงใจ 'เขียนทับ' ชุดคำสั่งพวกนี้เข้าไปตั้งแต่ต้นครับ" รินต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัว "ผมลองใช้ความน่าจะเป็นแบบมาร์คอฟ (Markov Chain) คำนวณย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของลูปเวลาในทุกๆ รอบที่ผ่านมา ผลลัพธ์ที่ได้น่าตกใจมากครับ ทุกรอบไม่ได้รีเซ็ตตัวเองตามธรรมชาติ แต่มันถูกกระตุ้นด้วยอัลกอริทึมบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในชั้นข้อมูลระดับลึกที่สุด... ชั้นที่แม้แต่สถาปัตยกรรมของโปรเจกต์ Zero Point ก็ยังเข้าไม่ถึง" รินกวาดสายตามองโค้ดที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า อดีตอันเจ็บปวดแวบเข้ามาในหัวสมอง ภาพเหตุการณ์วันที่สูญเสียครอบครัวไปในลูปแรกยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ความรู้สึกไร้พลังในวันนั้นหล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนรอบคอบและคำนวณทุกย่างก้าวในชีวิตอย่างแม่นยำ แต่วันนี้ เขากำลังจะได้พบกับคำตอบที่ตามหามาตลอด ดร.เอลาร่ายกมือขึ้นกอดอก สายตาจดจ้องไปยังตัวเลขที่รินเพิ่งถอดรหัสได้ "อัลกอริทึมของวันวาน... นั่นคือชื่อที่นายตั้งให้มันสินะ ริน?" "ครับ" รินพยักหน้ารับช้าๆ "ถ้าสมมติฐานของผมถูกต้อง อัลกอริทึมนี้ไม่ได้มีหน้าที่แค่รีเซ็ตเวลา แต่มันทำหน้าที่เหมือน 'ตัวกรอง' ที่คอยคัดลอกความทรงจำและข้อมูลของพวกเราข้ามผ่านแต่ละลูป เพื่อรักษาความลับบางอย่างเอาไว้... หรืออาจจะเพื่อกักขังพวกเราไว้ในวงจรอันเป็นอนันต์นี้กันแน่" บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลงอย่างรวดเร็ว ระบบระบายอากาศส่งเสียงคำรามต่ำราวกับกำลังเตือนภัยถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นเบื้องหน้า รินเลื่อนมือไปสัมผัสปุ่มเอ็นเตอร์บนคีย์บอร์ดเสมือน หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่น การเจาะลึกเข้าไปในชั้นข้อมูลระดับนี้หมายความว่า หากพวกเขาทำพลาดแม้แต่นิดเดียว ระบบป้องกันตัวเองของอัลกอริทึมอาจจะลบข้อมูลความทรงจำทั้งหมดของพวกเขาทิ้งทันที หรือแย่กว่านั้น... อาจทำให้ลูปเวลานี้พังทลายลงและดึงพวกเขากลืนหายไปในความว่างเปล่าชั่วนิรันดร์ "พร้อมไหมครับ อาจารย์" รินหันไปมองสหายร่วมรบและอาจารย์สาวผู้ยืนหยัดเคียงข้างเขามาโดยตลอด ดร.เอลาร่ายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง แต่มันเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ทำให้ความกังวลในใจของรินมลายหายไปในพริบตา "นายเป็นคนคำนวณ ฉันมีหน้าที่สนับสนุน... ลงมือเลย ริน แสดงให้มันเห็นว่ามนุษย์เราไม่ได้เป็นแค่หมากในเกมที่ถูกเขียนโปรแกรมไว้" นิ้วเรียวของรินกดลงบนปุ่มคำสั่งครั้งสุดท้ายอย่างเด็ดเดี่ยว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นกังวานก้องไปทั่วห้องปฏิบัติการ แสงสีฟ้าอมเขียวบนจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึง 'อัลกอริทึมปฐมภูมิ' สำเร็จ] [ระดับการรักษาความปลอดภัย: SSS] [คำเตือน: ท่านได้ปลุกกลไกการป้องกันขั้นสูงสุดของลูปเวลา การนับถอยหลังสู่การรีเซ็ตระบบได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [00:09:59... 00:09:58...] ก่อนที่รินจะได้ทันวิเคราะห์ข้อความแจ้งเตือนนั้น จู่ๆ หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ ก่อนที่แสงไฟฉุกเฉินสีแดงจะกระพริบถี่ๆ และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคน... หรือ 'บางสิ่ง' ที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทด้านนอกประตูห้องปฏิบัติการ เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น เชื่องช้า และทรงพลัง พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ — *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... สถาปนิกผู้กู้คืนเวลา"* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขรหัสกาลเวลาไปพร้อมกับรินและดร.เอลาร่านะครับ