ความน่าจะเป็นที่ 0.01

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามกำลังสั่นกระพริบด้วยอัตราความถี่สูงเกินขีดจำกัดปลอดภัย ตัวเลขความน่าจะเป็นสีแดงฉานกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าผม—ริน—ในขณะที่เสียงคำรามกึกก้องของพายุห้วงเวลากำลังสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโครงสร้างห้องปฏิบัติการใต้ดิน "0.01 เปอร์เซ็นต์..." ผมพึมพำกับตัวเอง เสียงของผมแหบพร่าท่ามกลางเสียงหวارเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังระงับประสาท นิ้วมือทั้งสิบบนถุงมือควอนตัมยังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่ป้อนเข้าไปคือสมการคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่ต้องใช้พลังงานสมองอย่างมหาศาล เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมและไหลย้อนลงมาตามกรอบหน้า ความกดอากาศในห้องลดต่ำลงจนแก้วหูอื้ออึง แต่ผมไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดมัน ปมในอดีตจากเหตุการณ์ลูปแรกที่พรากครอบครัวของผมไปผุดวาบขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาจมดิ่งกับความเศร้าโศก "ริน ความเสถียรของเกราะพลังงานลดลงต่ำกว่าเกณฑ์เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ" เสียงนุ่มลึกแต่ทรงอำนาจของ ดร.เอลาร่า ดังแทรกผ่านความโกลาหล เธอไม่ได้หันมามองผมทันที ดวงตาสีไพลินภายใต้แว่นตากรอบโลหะยังคงจดจ่ออยู่กับการควบคุมแกนพลังงานหลักที่สั่นระริก มือเรียวยาวของเธอบังคับคันโยกไทม์ไลน์เพื่อพยุงโครงสร้างไม่ให้พังทลายลงมาเสียก่อน ผมเหลือบมองอาจารย์สาวลึกลับแวบหนึ่ง ความนิ่งสงบของเธอท่ามกลางพายุเวลาคือหลักยึดเดียวที่ทำให้ผมยังคงตั้งสติอยู่ได้ "ผมกำลังคำนวณเส้นทางหลบหลีกอนุภาคความหนាแน่นสูงครับอาจารย์ แรงเหวี่ยงของพายุลูกนี้ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ มันมีการตั้งโปรแกรมล่วงหน้า... เหมือนมีใครบางคนกำลังบิดเบือนพิกัดของเราจากอนาคต" ผมเอ่ยขึ้นขณะที่ดวงตายังคงกวาดมองกราฟฟังก์ชันพาราโบลาที่บิดเบี้ยวบนหน้าจอหลัก "ถูกต้อง..." ดร.เอลาร่าตอบรับสั้นๆ น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม "และนั่นคือเหตุผลที่เราต้องใช้ช่องว่างระหว่างควอนตัมฟลัคทูเอชัน (Quantum Fluctuation) ที่เล็กที่สุดในการดีดตัวออกไป การคำนวณพลาดแม้แต่นาโนวินาทีเดียว หมายถึงการถูกฉีกร่างออกเป็นเสี่ยงๆ และติดอยู่ในห้วงเวลาที่เป็นอนันต์" หัวใจของผมเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง ทุกอณูในร่างกายเรียกร้องให้หยุด แต่วิญญาณนักคำนวณภายในตัวกลับบอกให้กดดันมันให้หนักขึ้นไปอีก ระบบอัลกอริทึมสุดท้ายที่ผมใช้เวลารวบรวมข้อมูลมาตลอดสามลูปถูกดึงขึ้นมาประมวลผล หน้าจอสีแดงฉานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองคำขาว ตัวเลขความน่าจะเป็นกระโดดจาก 0.01% ขึ้นมาเป็น 0.03% และค้างอยู่อย่างดื้อดึง "ไม่พอ... แค่นี้ยังไม่พอที่จะต้านทานแรงดึงดูดของศูนย์กลางพายุครับ" ผมกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความร้อนแผ่ซ่านจากข้อมือผ่านถุงมือควอนตัม มันคือพลังงานจิตและข้อมูลที่ผสานเข้าด้วยกันผ่านระบบประสาทเทียม หากคำ toánนี้ล้มเหลว นี่จะเป็นจุดจบที่แท้จริง ไม่มีลูปที่สาม ไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว ดร.เอลาร่าหันขวับมามองผม แววตาของเธอสะท้อนแสงสีทองจากหน้าจอโฮโลแกรม เธอวางมือทับลงบนมือซ้ายของผมที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บ ช่วยดึงสติสัมปชัญญะของผมให้กลับเข้าสู่ศูนย์กลาง "เธอไม่ได้คำนวณอยู่คนเดียวนะครับ ริน" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "เชื่อมต่อจิตสำนึกของเธอเข้ากับแกนหลักของฉัน... แล้วเราจะหาช่องว่างนั้นไปด้วยกัน" ผมสูดหายใจเข้าลึก, หลับตาลง และปล่อยให้ความรู้สึกพึ่งพาและความเชื่อใจเข้าครอบงำ แทนที่จะพึ่งพาแค่สมการคณิตศาสตร์เย็นชา ผมผสานตัวตนเข้ากับจังหวะการเต้นของหัวใจและคลื่นสมองของดร.เอลาร่า โลกทั้งใบพลันเงียบสงบลง เสียงคำรามของพายุห้วงเวลาเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงประสานของจังหวะชีวิตสองดวงที่สะท้อนก้องในห้วงจักรวาล ในความมืดมิดของการเชื่อมต่อ ตัวเลข 0.01% ขยายใหญ่ขึ้น มันแตกแขนงออกเป็นเส้นใยสีฟ้าใสจำนวนนับล้านเส้น รินลืมตาโพรงขึ้นในโลกความเป็นจริง ดวงตาของผมเปล่งประกายสีฟ้าเจิดจ้า "เจอแล้วครับ!" ผมตะโกนลั่น "พิกัดที่แม่นยำที่สุด... จุดบอดของพายุห้วงเวลาอยู่ที่มุมสามสิบหองศา องศาการหมุนสวนทาง!" "กดปุ่มยืนยันพร้อมกัน!" ดร.เอลาร่าออกคำสั่งเฉียบขาด นิ้วของเรากดลงบนสวิตช์หลักพร้อมกัน แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าปะทะร่างจนผมแทบสำลักอากาศ แสงสว่างสีขาวโพลนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ร่างกายของพวกเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกยืดออกและบีบอัดในเวลาเดียวกัน แรงเหวี่ยงดึงเราพุ่งทะยานผ่านอุโมงค์มิติที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เรากำลังจะทะลุผ่านขอบเขตของพายุห้วงเวลาไปได้นั้น หน้าจอระบบสำรองที่ควรจะดับลง กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีแดงเลือดนก พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบและไม่ควรจะเกิดขึ้นในตอนนี้ [ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากบุคคลที่สาม... รหัสผู้ใช้งาน: 'สถาปนิกเงา' กำลังทับซ้อนพิกัดปลายทางของคุณ] [คำเตือนระดับ SSS: เส้นเวลากำลังถูกเขียนทับ ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่ศูนย์] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขรหัสกาลเวลาไปพร้อมกับรินและดร.เอลาร่านะครับ