รอยเลือดบนผ้าขาว

"เจ้าจะสั่นไปถึงไหนกัน ไป๋ลี่หลิน... หรือว่าความหนาวของถ้ำอเวจีแห่งนี้ มันสยบกายาเซียนของเจ้าจนไม่เหลือความทะนงอีกแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืนดังขึ้นชิดใบหู มู่หรงเทียนกระชากร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านเข้าหาตัวจนแผ่นหลังเนียนละเอียดกระแทกเข้ากับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากสมรภูมิ เขาไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่เขาต้องการเห็นแววตาที่แตกสลายของสตรีผู้หยิ่งผยองคนนี้ที่กำลังจะยอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบ ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย็นเยียบจากไอปีศาจรอบกายทำให้นางรู้สึกคล้ายจะขาดใจ แต่ความร้อนแรงที่แผ่ออกจากร่างของบุรุษเบื้องหลังกลับแผดเผานางจนแทบมอดไหม้ "ท่านมัน... ปีศาจที่ไร้หัวใจ มู่หรงเทียน ข้ามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยน ไม่ใช่เพื่อเป็นของเล่นให้ท่านเชยชมในกามกิเลส!" "ของเล่นงั้นหรือ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะช้อนคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา "ข้าไม่เคยมองเจ้าเป็นของเล่น เจ้าคือ ‘ภาชนะ’ ที่จะรองรับวิชาคู่อันมหาศาลของข้าต่างหาก และคืนนี้... รอยเลือดบนผ้าขาวผืนนั้น จะเป็นพยานว่าเจ้าจะไม่มีวันหวนกลับไปเป็นศิษย์สายตรงผู้สูงส่งของกระบี่เมฆาได้อีกต่อไป" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางก็ร่วงหล่นดั่งกลีบดอกไม้ที่ถูกพายุพัดพาไป เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่สั่นระริกอยู่ภายใต้เงาจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของถ้ำหิน มู่หรงเทียนไม่รอช้า เขาโน้มกายลง กลิ่นอายบุรุษเพศที่ปนกลิ่นกำยานปีศาจอบอวลไปทั่วโสตประสาท มือหนาหยาบกร้านลูบไล้ไปตามแนวสันหลังที่โค้งเว้าดั่งงานศิลป์ ก่อนจะหยุดลงที่จุดกึ่งกลางของแผ่นหลัง ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังหยางอันร้อนแรงกดทับลงไปจนนางต้องแหงนหน้าคอพับด้วยความกระสัน "อ๊ะ... ท่าน... อย่า..." "ข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่ ลี่หลิน" เสียงของเขาแหบพร่าเมื่อริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มที่ซอกคอหอมกรุ่น "กระแสหยินในกายเจ้ามันอัดอั้นจนเกือบจะฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ มีเพียงข้าเท่านั้น... ที่จะกลืนกินมัน และมอบความตายอันสุขสมให้เจ้าได้" ความทรมานจากการโคจรลมปราณที่ผิดเพี้ยนถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่พุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อมู่หรงเทียนแทรกกายเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่ลึกลับและเปราะบางด้วยความเด็ดขาด ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังดุดันแต่แฝงด้วยความประณีตดั่งการร่ายรำดาบที่รวดเร็วและเร่าร้อน ไป๋ลี่หลินรู้สึกราวกับร่างกายถูกฉีกออกเป็นสองส่วน ก่อนจะถูกเติมเต็มด้วยพลังแห่งหยางที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งน้ำป่า เสียงครวญครางของนางกลายเป็นดนตรีที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของจอมมาร มู่หรงเทียนโอบกอดนางแน่นขึ้น นิ้วมือจิกลงบนผิวเนื้อขาวผ่องจนปรากฏรอยแดงเข้ม รสจูบของเขาหนักหน่วงและตักตวงทุกความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความเงียบงันของโถงถ้ำ แสงจันทร์ตกกระทบบนหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามผิวหนังจนดูราวกับไข่มุกที่เปล่งประกาย "ข้า... เกลียดท่าน..." นางพึมพำผ่านม่านน้ำตา "เกลียดข้าให้มาก เข้าไปให้ลึก... แล้วเจ้าจะพบว่าความเกลียดนั้นนั่นแหละ คือสิ่งที่รั้งเจ้าไว้กับข้าตลอดไป" เมื่ออารมณ์พุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด พลังลมปราณทั้งสองสายประสานเข้าด้วยกันดั่งมังกรพันเกลียว บังเกิดวงแหวนแสงสีดำแดงรอบกายทั้งคู่ ผ้าขาวที่รองอยู่เบื้องล่างบัดนี้มีหยาดโลหิตแต้มจุดดั่งดอกเหมยท่ามกลางหิมะขาว มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์ที่สูญสิ้นไป แต่มันคือพันธนาการเลือดที่ผูกมัดดวงจิตของเซียนสาวเข้ากับประมุขมารอย่างมิอาจถอนตัว ทว่า ทันใดนั้น ความเงียบที่ควรจะดำเนินต่อไปกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยจิตสังหารจากทางเข้าถ้ำ มู่หรงเทียนชะงักกึก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองออกไปในเงามืด ไป๋ลี่หลินที่ยังคงหอบหายใจรวยรินขยับกายจะลุกขึ้น แต่กลับต้องชะงักค้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุรุษในชุดนักพรตสีครามก้าวออกมาจากเงามืด ถือกระบี่คู่กายที่สั่นไหวด้วยไอเย็นจัด "ศิษย์พี่ใหญ่...?" ไป๋ลี่หลินหลุดปากเรียกชื่อด้วยความตกตะลึงจนใบหน้าซีดเผือด มู่หรงเทียนแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนึ่งกระชับร่างนางเข้าหาอกแน่น พลางหัวเราะเสียงต่ำ "ดูเหมือน 'แขก' ของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ ลี่หลิน เจ้าคิดว่าศิษย์พี่แสนดีของเจ้าจะรับสภาพนี้ได้หรือไม่... หรือเขาจะลงมือสังหารเจ้าก่อนที่จะฆ่าข้ากันแน่?" ความหวังที่จะหลุดพ้นพังทลายลงในพริบตา เมื่อกระบี่ในมือศิษย์พี่ใหญ่พุ่งเป้าตรงมาที่หน้าอกของนาง ไม่ใช่ที่ตัวจอมมารอย่างที่นางคาดหวัง หวังว่าตอนที่สี่สิบสองนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับการตัดสินใจที่โหดร้ายของโชคชะตานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากหลินหลิงร้อยเล่ห์ค่ะ