สายตาเย้ายวน

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้วิญญาณของเจ้าแตกสลายไปง่ายๆ เช่นนั้นหรือ ไป๋ลี่หลิน?" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืนดังชิดใบหู กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้จันทน์และคาวเลือดจางๆ บีบคั้นให้ลมหายใจของศิษย์สาวสำนักกระบี่เมฆาติดขัด มู่หรงเทียนไม่ได้รัดกุมเธอด้วยโซ่ตรวน หากแต่เป็นสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลากไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลัง ผ่านเนื้อผ้าแพรไหมที่แทบจะหลุดรุ่ยเพราะแรงอารมณ์จากบทรักก่อนหน้า ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้กลับฉายแววพร่าเลือนด้วยไอหยินที่พลุ่งพล่านในกาย เธอพยายามรวบรวมลมปราณเพื่อขัดขืน แต่ทว่าทุกครั้งที่เธอเคลื่อนไหว มู่หรงเทียนกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับเขากำลังกลืนกินตัวตนของเธอเข้าไปในมิติของเขา "ท่าน... ท่านมันปีศาจ" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของจอมมารเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่จุดชีพจรบริเวณหน้าท้อง มู่หรงเทียนหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจดั่งกระบี่นิลกาฬจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของหญิงสาว เขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เคยเป็นในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรู ทว่าเขากลับโน้มใบหน้าลงมา จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ปีศาจย่อมต้องดูแลสมบัติของมันให้ดี" เขากระซิบ เสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนที่ทำให้นางสั่นไปถึงขั้วหัวใจ "วิชามหาเวทหยินหยางของข้าต้องการกายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้า แต่ข้าไม่เคยบอก... ว่าข้าจะทำลายเจ้าทิ้งเมื่อสูบพลังเสร็จ" เขาสอดมือเข้าไปใต้ผ้าแพร สัมผัสที่เย็นเยียบแต่ทรงพลังของเขาทำให้ไป๋ลี่หลินสะดุ้งเฮือก มู่หรงเทียนค่อยๆ ลากนิ้วไปตามผิวพรรณเนียนละเอียดอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นในทุกสัมผัส ราวกับเขากำลังอ่านตัวอักษรบนม้วนคัมภีร์ที่ล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า ความหยาบกระด้างที่เคยใช้จับกระบี่อาบเลือด บัดนี้กลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแผ่วเบาที่จงใจหยอกเย้า ไป๋ลี่หลินหลับตาลง พยายามปิดกั้นความรู้สึกที่แล่นพล่านไปตามเส้นประสาท เธอรู้สึกได้ว่ามู่หรงเทียนกำลังเปลี่ยนท่วงทำนอง จากการบังคับฝืนใจกลายเป็น 'การร่ายรำ' ที่เน้นการประสานไอหยินอย่างแนบเนียน เขากำลังใช้ความอ่อนโยนที่แฝงด้วยความดิบเถื่อนมาทำลายป้อมปราการในใจของเธอ "ลืมตาขึ้นมา... ลี่หลิน" หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น พบกับสายตาที่ทอดมองมาอย่างไม่ปิดบัง นี่ไม่ใช่สายตาของนักล่าที่มองเหยื่อ แต่มันคือสายตาของบุรุษที่กำลังตกอยู่ในวังวนของสตรีตรงหน้า มู่หรงเทียนเกลี่ยไรผมที่ปรกลงมาบนใบหน้าของเธอด้วยความทะนุถนอมอย่างประหลาด ก่อนจะกดจูบลงที่ซอกคออย่างเชื่องช้า มิใช่การกัดกินเพื่อดูดซับพลัง ทว่าเป็นการสัมผัสที่อ้อยอิ่งและทิ้งรอยตราจอง "หากเจ้าตาย... โลกนี้ก็คงเงียบเหงาเกินไป" เขาพึมพำ ก่อนจะประทับจูบลงที่ริมฝีปากบาง สัมผัสนั้นไม่ได้ดุดัน แต่กลับนุ่มนวลและชักจูงให้เธอเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่หวานล้ำดุจน้ำผึ้งอาบยาพิษ ไป๋ลี่หลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ร่างกายของเธอโอนอ่อนตามแรงชักนำอย่างไม่อาจขัดขืน ความรู้สึกที่เคยเกลียดชังกลับถูกทับซ้อนด้วยความวาบหวามที่เขามอบให้ ไอหยินในร่างของเธอเริ่มหลอมรวมเข้ากับปราณมารของเขาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับหยินและหยางที่ตามหาคู่ของมันมานานนับศตวรรษ ในขณะที่มู่หรงเทียนกำลังดื่มด่ำกับความหวานล้ำที่เขาสรรค์สร้าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์พรรคมารก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงรายงานที่ทำลายห้วงเวลาอันแสนหวานลงอย่างฉับพลัน "ท่านประมุข! สายลับรายงานมาว่า 'ศิษย์พี่ใหญ่' ของนาง... นำกองกำลังกระบี่เมฆาบุกมาถึงหน้าหุบเขาอเวจีแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเทียนชะงัก ร่างกายที่โอบกอดไป๋ลี่หลินไว้แน่นเริ่มแผ่รังสีสังหารออกมาโดยสัญชาตญาณ ทว่ามือของเขายังคงแนบอยู่ที่แผ่นหลังของหญิงสาวไม่ยอมปล่อย ไป๋ลี่หลินที่เพิ่งตั้งสติได้เบิกตากว้าง ความหวังเรื่องความช่วยเหลือพุ่งเข้ามาในใจ แต่สิ่งที่มู่หรงเทียนกระซิบข้างหูในวินาทีต่อมา กลับทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ดูเหมือนของเล่นชิ้นโปรดของข้า... จะมีคนอยากมาแย่งคืนเสียแล้ว" เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตากลับมาดุดันและเย็นชาดังเดิม "แต่เจ้าจงจำไว้... ไป๋ลี่หลิน ต่อให้ข้าต้องสังหารศิษย์พี่ของเจ้าต่อหน้าต่อตา เจ้าก็ไม่มีวันได้ออกไปจากอ้อมกอดนี้... จนกว่าข้าจะอนุญาต" เขากระชากร่างของเธอลุกขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากปีศาจที่วางอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่ ทิ้งให้หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความหวาดกลัวและสับสนกับอารมณ์ที่ยังคงค้างคาอยู่ในกาย ในขณะที่ประตูตำหนักถูกกระแทกเปิดออกโดยคนของฝ่ายธรรมะที่บุกเข้ามา ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของทุกคนกลับไม่ใช่ศิษย์พี่ที่นางรอคอย แต่เป็นเงาร่างของสตรีในชุดขาวที่ถือกระบี่อาบเลือดเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เยือกเย็นยิ่งกว่าตัวจอมมารเสียอีก ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงาจันทร์ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ