ค่ำคืนในห้องลับ

"เจ้าคิดว่าคมกระบี่ของเจ้า จะสังหารมารที่อยู่ลึกถึงกระดูกดำเช่นข้าได้งั้นหรือ ลี่หลิน?" เสียงทุ้มต่ำดั่งก้องมาจากขุมนรกดังขึ้นชิดใบหู ไป๋ลี่หลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางพยายามถอยกรูดไปด้านหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบภายในห้องลับใต้ดินมืดมิด กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานไม้กฤษณาและไอเลือดจางๆ ปะทะเข้าที่จมูกจนนางใจสั่นระรัว มือเรียวที่เคยถือกระบี่มั่นสั่นน้อยๆ ขณะที่มู่หรงเทียนก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกาย แสงเทียนวูบไหวเพียงเล่มเดียวในห้องลับสาดส่องให้เห็นแววตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายของมู่หรงเทียน เขายกมือขึ้นเชยคางนางด้วยนิ้วยาวสากด้าน ความร้อนจากฝ่ามือที่แตะลงบนผิวแก้มเนียนทำให้นางรู้สึกคล้ายถูกแผดเผา "ข้า... ข้าไม่เคยกลัวความตาย" นางเค้นเสียงตอบ ดวงตากลมโตสั่นไหวพยายามหลบสายตาที่ราวกับจะกลืนกินนางทั้งตัว "ความตายงั้นรึ?" มู่หรงเทียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาหากแต่น่าพรั่นพรึง เขาเลื่อนมือลงมาสัมผัสลำคอระหงของนางเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง "คนอย่างเจ้าถูกหล่อหลอมมาให้เป็นภาชนะรองรับพลังหยินบริสุทธิ์ การตายของเจ้าจะกลายเป็นเพียงเศษธุลีไร้ค่า หากข้าไม่เป็นคนลิขิตชีวิตเจ้าด้วยตัวข้าเอง" ไป๋ลี่หลินหายใจติดขัด ยิ่งนางต่อต้าน กระแสพลังหยินในกายก็ยิ่งปั่นป่วน ราวกับจะตอบสนองต่อไอหยางมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวบุรุษตรงหน้า ความแค้นที่เคยมีในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างประหลาด ความโหยหาที่นางไม่กล้ายอมรับกับตัวเอง มันคือความรู้สึกที่คล้ายกับเถาวัลย์หนามรัดรึงหัวใจ ยิ่งขัดขืนยิ่งเจ็บปวด ยิ่งอยากสลัดทิ้งกลับยิ่งแนบแน่น "อย่าทำเช่นนี้..." นางพึมพำเมื่อมู่หรงเทียนโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน "ทำไมล่ะ? เจ้าบอกว่าเกลียดข้า มิใช่หรือ?" เขาขยับกายกดเบียดร่างนางเข้ากับผนังหินมากขึ้น แรงบีบอัดทำให้กายาสัมผัสกันทุกตารางนิ้ว "ความเกลียดชังมักจะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้กับวิชาคู่หยินหยาง มาดูสิว่า หากข้าถ่ายทอดลมปราณอเวจีเข้าสู่ร่างเจ้า ความเย็นยะเยือกของเจ้าจะกลายเป็นความเร่าร้อนที่เจ้าไม่อาจถอนตัวได้หรือไม่" มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของนางแน่นขึ้น ความร้อนจากฝ่ามือเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนัง ไป๋ลี่หลินรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกำลังมลายหายไป นางไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะวิชาของเขา หรือเพราะสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่นางพยายามเก็บกดเอาไว้ใต้ภาพลักษณ์ศิษย์สายตรงที่เคร่งครัด "ท่านมันคนสารเลว..." นางหอบหายใจ วงหน้าหวานแดงระเรื่อด้วยความอับอายและตื่นตระหนก "สารเลวหรือจะสู้ผู้ที่พร้อมจะทำลายพรหมจรรย์ของศิษย์สำนักธรรมะอย่างข้า" มู่หรงเทียนกระซิบชิดริมฝีปากก่อนจะประทับจูบลงมาอย่างหนักหน่วง มันมิใช่การทารุณ แต่เป็นการบดขยี้ที่เปี่ยมด้วยความกระหาย ทั้งดุดันและเร่าร้อนจนไป๋ลี่หลินทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา ท่ามกลางความมืดมิดในห้องลับ อารมณ์ที่เคยขัดแย้งกันกลับหลอมรวมเป็นหนึ่ง ความรู้สึกโหยหาที่พุ่งพล่านทำให้นางลืมเลือนโลกภายนอกไปชั่วขณะ นางโต้ตอบสัมผัสของเขาอย่างเงอะงะแต่แฝงไว้ด้วยความปรารถนาที่แท้จริง มู่หรงเทียนชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรับรู้ถึงการยอมรับจากนาง เขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่าเลือนไปด้วยกามารมณ์ของนาง "เจ้าไม่ควรปล่อยให้หัวใจของศัตรูมาสั่นคลอนลี่หลิน..." เขากระซิบเสียงแหบพร่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องลับ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ฟังดูร้อนรน "ท่านประมุข! แย่แล้วขอรับ! ศิษย์สายตรงของสำนักกระบี่เมฆาบุกมาถึงหน้าหุบเขาแล้ว และพวกมันอ้างว่ามีคนทรยศในพรรคที่นำทางมา!" มู่หรงเทียนผละออกจากร่างบางในทันที ใบหน้าดุดันกลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึกดังเดิม เขาตวัดเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมใส่พลางมองไป๋ลี่หลินที่ยังคงทรุดกายลงนั่งกับพื้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขายื่นมือไปเชยคางนางขึ้นอีกครั้ง แววตานั้นเปลี่ยนจากความลุ่มหลงเป็นความโหดเหี้ยมชั่วพริบตา "เจ้าคงไม่ได้หวังว่าจะมีใครมาช่วยเจ้าไปจากเงื้อมมือข้าหรอกนะ... เพราะคนที่จะตายเป็นรายแรกในค่ำคืนนี้ จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้ นอกจากคนที่พาเจ้ามาที่นี่" มู่หรงเทียนสะบัดแขนเสื้อเดินมุ่งหน้าสู่ประตูห้องลับ ทิ้งให้ไป๋ลี่หลินนั่งนิ่งงันอยู่เพียงลำพัง ความเย็นจากผนังหินดูจะกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่หัวใจ เมื่อนางตระหนักได้ว่าคนทรยศที่คนพวกนั้นพูดถึง... อาจเป็นคนที่นางไว้ใจที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงาจันทร์ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ