เตาหลอมหรือคู่ครอง

“เจ้าคิดว่ากายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้า จะต้านทานความกระหายในจิตใต้สำนึกได้นานสักกี่ชั่วยามเชียว?” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้นข้างหู ไป๋ลี่หลินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนศิลาอัคคีสั่นเทิ้ม สัมผัสเย็นเยียบของปลายนิ้วบุรุษลากไล้จากลำคอระหงลงมายังไหปลาร้าที่เปิดเปลือย กลิ่นอายมวลมาลีผสมคาวเลือดจางๆ จากกายของมู่หรงเทียนทำให้ลมหายใจของนางขัดข้อง “มารร้าย... เจ้ายอมแลกเกียรติภูมิของประมุขพรรคเพียงเพื่อจะกดขี่สตรีที่ไม่มีทางสู้กระนั้นหรือ?” ไป๋ลี่หลินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววอาฆาตทว่าแฝงไปด้วยความสั่นไหวอย่างไม่อาจปิดบัง มู่หรงเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นอกกว้างสัมผัสกับไหล่บาง “เกียรติภูมิ? สิ่งนั้นกินไม่ได้ และมันก็ไม่อาจช่วยให้ข้าบรรลุวิถีเซียนอเวจีได้” เขากระชากโซ่เบาๆ ส่งผลให้ร่างของไป๋ลี่หลินถลาเข้าหาอ้อมกอดของเขาโดยสัญชาตญาณ มู่หรงเทียนเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง “เจ้าคือเตาหลอมที่สวรรค์ประทานมาให้ข้า ลี่หลิน... เลือดในกายเจ้าไหลเวียนด้วยพลังหยินที่บริสุทธิ์ที่สุดที่ข้าเคยพบ หากข้าหลอมรวมกับเจ้าเสียแต่ตอนนี้ โลกใบนี้จะหมอบราบคาบแก้วอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา” “เจ้าฝันไปเถิด!” นางสะบัดหน้าหนี “ข้าคือศิษย์กระบี่เมฆา ตายเสียดีกว่าต้องกลายเป็นเครื่องมือบำเรอความใคร่ของคนถ่อยเช่นเจ้า!” มู่หรงเทียนไม่โกรธเคือง กลับกัน เขากลับแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวสันกรามของนางอย่างแผ่วเบา แต่แฝงด้วยกระแสพลังมารที่แผ่ซ่านเข้าไปในเส้นชีพจร “คำปฏิเสธของเจ้ามันช่างหวานหูนัก แต่เจ้าลองสำรวจดูในร่างตนเองสิ... พลังปราณของเจ้ากำลังปั่นป่วนมิใช่หรือ? การที่ข้ากักขังเจ้าไว้ในถ้ำโลหิตแห่งนี้ ไม่ใช่เพียงเพื่อทรมาน แต่เพื่อ ‘กระตุ้น’ ให้หยินในกายเจ้าตื่นขึ้น” ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้าง ความร้อนแรงดั่งไฟสุมเริ่มแล่นพล่านจากจุดตันเถียน ความรู้สึกหวิวไหวที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อนเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ นางกัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อดึงสติไว้ “อึก... เจ้าทำอะไรกับข้า!” “เพียงแค่เร่งเร้าวิถีแห่งธรรมชาติ” มู่หรงเทียนกระซิบชิดใบหู สัมผัสลมหายใจร้อนผ่าวทำให้นางขนลุกซู่ “ข้าไม่ได้ต้องการเพียงพลัง แต่ข้าต้องการ ‘ความยินยอม’ จากร่างกายนางเอกเช่นเจ้า... ยิ่งเจ้าต่อต้านมากเท่าไหร่ พิษกามราคะในกายเจ้าจะยิ่งกัดกินเจ้าเร็วขึ้นเท่านั้น สุดท้ายแล้ว เจ้าจะต้องเป็นคนร้องขอให้ข้าโอบกอดเจ้าเอง” ไป๋ลี่หลินหลับตาแน่น พยายามโคจรลมปราณกระบี่เมฆาเพื่อสยบความร้อนในกาย แต่ทว่ายิ่งโคจร กลับยิ่งเหมือนเติมเชื้อไฟเข้าไปในกองเพลิง ยามนี้ความเย็นชาในแววตาของนางถูกแทนที่ด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้า ความงดงามของศิษย์สายธรรมะที่บัดนี้ดูเปราะบางและยั่วยวนอย่างถึงที่สุด “เจ้ามันปีศาจ...” นางครางแผ่ว ความรู้สึกแปลกปลอมเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย “ข้าคือชายที่จะทำให้เจ้าได้รู้จักกับวิถีที่แท้จริงต่างหาก” มู่หรงเทียนกล่าวพลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มเนียนนุ่ม “เจ้ามีสองทางเลือก ลี่หลิน... หนึ่งคือยอมให้ข้าเสพสมเพื่อบรรลุวิถีมารอย่างสันติ หรือสอง... ร่างกายนี้จะระเบิดออกด้วยพลังหยินที่เจ้าควบคุมไม่ได้จนกลายเป็นซากศพอันงดงามในอ้อมแขนของข้า” ทว่าในขณะที่มู่หรงเทียนกำลังจะประทับรอยจุมพิตลงบนกลีบปากที่สั่นเทา จู่ๆ กำแพงศิลาของถ้ำโลหิตก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกระบี่นับพันเล่มกรีดร้องก้องไปทั่วโถงถ้ำ เศษหินร่วงหล่นลงมาปะทะกับพื้นอย่างแรง มู่หรงเทียนชะงัก สายตาคมกริบเหลือบมองออกไปที่ปากทางเข้าถ้ำ ซึ่งเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน—ร่างของบุรุษในชุดขาวสะอาดตาทว่าเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรังสีอำมหิตที่คุ้นเคย “ปล่อยนางเสีย มู่หรงเทียน... ก่อนที่วิญญาณของเจ้าจะถูกกระบี่ของข้าบดขยี้!” ไป๋ลี่หลินลืมตาขึ้นมองร่างที่ปรากฏตัวตรงหน้า แล้วความหวังที่เคยดับวูบก็พลันลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ทว่ารอยยิ้มของมู่หรงเทียนกลับเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม เขาขยับเข้ามากระซิบประโยคสุดท้ายทิ้งท้ายไว้ก่อนจะผละตัวลุกขึ้นยืน “ดูเหมือนศิษย์พี่ผู้แสนดีของเจ้าจะมาถึงช้าไปสักนิด... เพราะบัดนี้ พลังในกายเจ้า มิใช่สิ่งที่เขาสามารถดับได้ด้วยกระบี่อีกต่อไปแล้ว” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงาจันทร์ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ