ไอหยินที่แตกซ่าน

"เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงได้คิดจะบีบคั้นข้าด้วยไอเย็นเช่นนี้!" เสียงตวาดของมู่หรงเทียนดังก้องในโถงหินลึกใต้ภูเขาอเวจี ทว่ามันกลับสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของจอมมารจ้องเขม็งไปยังร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้า ไป๋ลี่หลินทรุดกายลงกับพื้นหินเย็นเยียบ ปลายนิ้วเรียวสวยจิกลงบนฝ่ามือจนเลือดซึมออกมาเป็นหยดสีชาด พลังหยินภายในกายาเซียนบริสุทธิ์ของนางบัดนี้มิใช่สายธารที่ไหลรินอีกต่อไป แต่มันกำลังเดือดพล่านราวกับลาวาที่ถูกแช่แข็ง ไอเย็นจัดแผ่ซ่านออกมาจากรูขุมขนจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตัวตามชายอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดและคราบฝุ่น "ข้า... ข้ามิได้ตั้งใจ..." ลี่หลินเค้นเสียงผ่านริมฝีปากที่สั่นเทา ลมหายใจของนางกลายเป็นไอสีขาวขุ่น "พลังในร่างข้า... มันกำลังจะกลืนกินข้า... ท่านมู่หรง... ได้โปรดถอยไป..." มู่หรงเทียนก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นอายบุรุษที่หนักแน่นและดุดันปะทะเข้ากับไอหยินที่บ้าคลั่งของนาง เขาไม่ได้หวาดเกรงแม้แต่น้อย มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางมนของนาง เชิดใบหน้าหวานล้ำที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นขึ้นมาสบตา นัยน์ตาของจอมมารวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง "ศิษย์สำนักกระบี่เมฆาผู้สูงส่ง วันนี้กลับต้องมานอนรอความตายใต้เงาเท้าของประมุขพรรคมารเช่นข้าอย่างนั้นหรือ?" เขาแค่นหัวเราะ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น "ไอหยินที่แตกซ่านในร่างเจ้า... หากข้าไม่ช่วยถ่ายเทมันออกมา เจ้าก็จะระเบิดกายตายภายในเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยาม" "ข้ายอมตาย... ดีกว่าต้องแปดเปื้อนด้วยวิชาคู่อันชั่วช้าของท่าน!" ลี่หลินรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายสะบัดหน้าหนี แววตาของนางยังคงความดื้อรั้น ทว่าหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดกลับเอ่อล้นออกมา มู่หรงเทียนโน้มใบหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน เขาจงใจประทับจูบลงบนรอยแผลที่ปลายนิ้วของนาง สัมผัสที่ดิบเถื่อนและอ่อนโยนในคราเดียวกันทำให้ร่างของลี่หลินกระตุกวูบ พลังหยินในกายที่เคยดุดันกลับคล้อยตามแรงดึงดูดของวิถีหยางที่เขากำลังส่องนำ "แปดเปื้อนงั้นรึ?" มู่หรงเทียนกระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น "เจ้าเข้าใจผิดแล้วลี่หลิน... การหลอมรวมต่างหาก คือวิถีเดียวที่จะทำให้เจ้าบรรลุขั้นเซียนอเวจี หรือไม่ก็ตกตายเป็นวิญญาณแค้นใต้ดาบของข้า เจ้าเลือกเอา..." ร่างของลี่หลินเริ่มสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ กล้ามเนื้อทุกส่วนคลายตัวออกด้วยความอ่อนแรง พลังหยินที่ไร้ทิศทางพุ่งพล่านไปทั่วเส้นชีพจรจนผิวพรรณของนางเริ่มปรากฏรอยเส้นเลือดสีดำจางๆ ราวกับลวดลายปีศาจ นางรู้สึกเหมือนถูกไฟเผาและถูกแช่แข็งในเวลาเดียวกัน สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนจนมองเห็นเพียงเงาร่างของมู่หรงเทียนที่ขยับเข้ามาใกล้ดุจเงาปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง มือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง แผ่ซ่านไออุ่นจากวิถีหยางเข้าสู่ร่างนางอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับเป็นความร้อนแรงที่ทำให้นางแทบกรีดร้องออกมาด้วยความหวามไหวที่ไม่อาจนิยาม ลี่หลินพยายามต่อต้าน แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นอกเข้าหาสัมผัสนั้นอย่างโหยหา "ข้า... ข้าเกลียดท่าน..." เสียงครางแผ่วเบาดังลอดออกมาจากลำคอระหง "เกลียดข้าให้มากกว่านี้สิ... ยิ่งเจ้าชิงชังข้ามากเท่าไหร่ พลังในกายเจ้าก็จะยิ่งกระเพื่อมไหวมากเท่านั้น" มู่หรงเทียนยิ้มเหี้ยม มือหนาเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ชั้นนอกของนางออกอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่ประดับด้วยเหงื่อราวกับไข่มุก "และเมื่อถึงตอนนั้น... เจ้าจะกลายเป็นเครื่องสังเวยที่หวานล้ำที่สุดที่ข้าเคยลิ้มลอง" ทันใดนั้นเอง ผนังหินในโถงลึกก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน พร้อมกับเสียงระฆังสำนักที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ อย่างไม่น่าเป็นไปได้ เสียงนั้นทำให้มู่หรงเทียนชะงักกึก ความสงสัยแล่นผ่านแววตาจอมมารในขณะที่มือของเขาเพิ่งจะสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นแรงในอกซ้ายของนาง ลี่หลินเบิกตากว้างขึ้นทันที แววตาที่เคยพร่าเลือนกลับกลายเป็นคมกล้าดั่งคมกระบี่ นางไม่ได้อ่อนแรงอย่างที่เขาคิด แต่กลับเป็นจังหวะที่นางรอคอยมาตลอด "ท่านประมุข... ท่านชะล่าใจเกินไปแล้ว" ลี่หลินกล่าวเสียงเย็น มือที่ควรจะหมดแรงกลับคว้าด้ามกระบี่ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแล้วจ่อเข้าที่ลำคอของมู่หรงเทียนอย่างแม่นยำ "ท่านคิดว่าข้าจะปล่อยให้ไอหยินในร่างพ่ายแพ้ต่อวิชาของท่านง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ท่านเข้าใจผิดไปถนัดนัก... ข้ามิได้แตกซ่านเพราะควบคุมไม่ได้... แต่ข้ากำลังรอให้ท่านเข้ามาใกล้ในระยะที่ไร้การป้องกันต่างหาก!" ปลายกระบี่กรีดลงบนผิวเนื้อที่ลำคอของมู่หรงเทียนจนเลือดสีเข้มไหลซึมออกมา ทว่ามู่หรงเทียนกลับไม่ได้หวาดกลัว เขากลับแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในวินาทีสุดท้าย เพราะใต้เงาจันทร์ที่ทอดยาวผ่านช่องหินนั้น เงาร่างของบุคคลที่สามผู้หนึ่งกำลังก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธที่เล็งตรงมายังหัวใจของลี่หลินจากด้านหลัง! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงาจันทร์ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ