เคล็ดวิชาลึกลับ

“เจ้าคิดหรือว่ากายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้า จะต้านทานพิษอเวจีที่ข้าฝังไว้ในชีพจรได้ตลอดรอดฝั่ง?” เสียงทุ้มต่ำดุจกระแสธารน้ำแข็งที่แฝงไอสังหารบาดลึกดังก้องไปทั่วโถงศิลา มู่หรงเทียนก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงจากตะเกียงน้ำมันปลาวาฬ ไป๋ลี่หลินทรุดกายลงนั่งกับพื้นพรมขนนกสีดำขลับ ลมหายใจของนางติดขัดราวกับมีก้อนน้ำแข็งแหลมคมขวางกั้นอยู่ในลำคอ ความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลังไม่ได้มาจากอากาศ หากแต่มาจากความเร่าร้อนที่แปรปรวนในจุดตันเถียนของนางเอง “ท่าน... ท่านวางยาข้า” ลี่หลินเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ใบหน้าจะซีดเผือด แต่แววตาของนางยังคงดื้อรั้นดุจกระบี่ที่ไม่มีวันหักงอ มู่หรงเทียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวดุจหยกขาวของเขายื่นออกมาเชยคางนางขึ้นช้าๆ แรงบีบที่คางไม่ได้รุนแรง ทว่ากลับหนักแน่นจนนางไม่อาจหลบเลี่ยงสายตาที่เร่าร้อนดุจเปลวเพลิงนรกของเขาได้ “วิชาเซียนเมฆาที่เจ้าฝึกมานั้นอ่อนหัดเกินกว่าจะรับมือกับวิชาคู่หยินหยางของพรรคมารอเวจี ข้าไม่ได้วางยาพิษลี่หลิน ข้าเพียงแค่ ‘ปลุก’ สิ่งที่หลับใหลอยู่ในกายเจ้าขึ้นมาต่างหาก” เขาทิ้งตัวลงนั่งเบื้องหน้านาง ระยะห่างที่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษที่เย็นเยียบทว่าเย้ายวนทำให้นางใจสั่นระรัว มู่หรงเทียนคว้าข้อมือของนางไว้แน่น นิ้วโป้งของเขาคลึงเบาๆ ที่จุดชีพจรเน่ยกว่าน ความรู้สึกวาบหวามราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านผิวหนังทำให้นางเผลอส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ “นี่คือบทเรียนแรก” เขาเอ่ยเสียงพร่า “การไหลเวียนของลมปราณไม่ได้มีเพียงแค่การจดจ่ออยู่กับจุดกึ่งกลางของร่าง แต่มันอยู่ที่... สัมผัส” ฝ่ามือหนาของมู่หรงเทียนค่อยๆ เลื่อนจากข้อมือ ขึ้นมาตามลำแขนเรียวบาง อุณหภูมิที่แตกต่างกันของเขากับนางก่อเกิดเป็นปฏิกิริยาที่แปลกประหลาด เมื่อฝ่ามือของเขาแตะลงบนหัวไหล่ ไป๋ลี่หลินรู้สึกเหมือนปราณเซียนที่นางเพียรฝึกมาตลอดสิบปีถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่า แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่ซ่านสยิวจนนางไม่อาจควบคุมร่างกายตนเองได้ “ท่านจะทำอะไร... หยุดเถิด” “อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะหลอมรวมหยินและหยางให้เป็นหนึ่ง หากเจ้ายังต่อต้าน ร่างกายของเจ้าก็จะแตกสลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่เจ้าจะทันได้แก้แค้นให้สำนักกระบี่เมฆาที่ล่มสลาย” ถ้อยคำของเขาราวกับมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม ลี่หลินเบิกตากว้าง ความแค้นกับความหวั่นไหวตีรวนกันอยู่ในอก แต่มู่หรงเทียนไม่รอให้นางได้ตั้งสติ เขากดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวระหงเบาๆ ราวกับจุมพิตของปีศาจ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกชัน การถ่ายทอดลมปราณผ่านรสสัมผัสเริ่มต้นขึ้นอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน นางรู้สึกว่าแก่นแท้ของเขากำลังไหลทะลักเข้ามาในร่างของนางผ่านทุกจุดที่เขาสัมผัส มันไม่ใช่แค่การถ่ายทอดพลัง แต่เป็นการทำลายกำแพงในใจของนางอย่างโหดเหี้ยม มู่หรงเทียนขบเม้มเบาๆ ที่ใบหูของนางก่อนจะกระซิบคำสั่งที่ทำให้นางต้องยอมจำนน “ผ่อนคลายลี่หลิน... ปล่อยให้ข้าชี้นำเจ้า แล้วเจ้าจะพบว่า สวรรค์กับนรกนั้นมีเพียงเส้นกั้นบางๆ เท่านั้น” ร่างของนางอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของจอมมารอย่างยากจะขัดขืน สติสัมปชัญญะที่เคยยึดมั่นในวิถีเซียนเริ่มพร่าเลือน ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะจมดิ่งลงสู่ความปรารถนาที่เขามอบให้อย่างเต็มตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูศิลา “ท่านประมุข... องค์หญิงจากแคว้นอุดรมาถึงหน้าประตูพรรคแล้วขอรับ และดูเหมือนนางจะมาพร้อมกับ ‘เศษเสี้ยวกระบี่เทพ’ ที่ท่านตามหามาตลอดหลายปี” มู่หรงเทียนชะงักฝ่ามือที่กำลังสอดแทรกเข้าไปในอาภรณ์ของลี่หลินทันที เขาถอนจูบออกช้าๆ สายตาที่เคยเร่าร้อนกลับกลายเป็นเย็นชาดังเดิมในพริบตา เขามองไปยังไป๋ลี่หลินที่ยังคงหอบหายใจรวยรินด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวพ้นประตูไป เขาก็หยุดลงเพียงครู่เดียว “คืนนี้เจ้าจงทำใจให้พร้อมลี่หลิน... เพราะสิ่งที่ข้ากำลังจะมอบให้เจ้าในคืนนี้ จะทำให้เจ้าไม่มีวันกลับไปเป็นศิษย์สายตรงที่สูงส่งของสำนักกระบี่เมฆาได้อีกตลอดกาล” เสียงประตูศิลาปิดลงดังสนั่น ทิ้งให้ลี่หลินอยู่ท่ามกลางความมืดและความหอมหวานที่ยังคงตกค้างอยู่บนร่างกายนาง... แต่แล้วนางก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่ไม่ได้มาจากมู่หรงเทียน แต่มันลอยมาจากมุมมืดหลังบัลลังก์ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นหูจนน่าขนลุกว่า “ศิษย์น้อง... เจ้าไม่ควรมาอยู่ในที่อัปมงคลเช่นนี้เลยนะ” รอดูปมปริศนาต่อไปในตอนหน้านะคะ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงาจันทร์ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ