กลิ่นอายคาวเลือดและกุหลาบ

“เจ้าคิดว่าศิษย์พี่ที่แสนดีของเจ้าจะล่วงรู้หรือไม่... ว่ากุหลาบขาวที่ไร้มลทินอย่างเจ้า กำลังแปดเปื้อนอยู่ในเงื้อมมือของมารร้ายเช่นข้า” เสียงทุ้มต่ำดั่งระฆังทองที่สั่นไหวอยู่ในความมืดเอ่ยขึ้นข้างใบหูของไป๋ลี่หลิน ลมหายใจอุ่นร้อนของมู่หรงเทียนรดรินผ่านลำคอระหง กลิ่นอายคาวเลือดที่ยังหลงเหลือจากสนามรบเมื่อครู่ปะทะเข้ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบป่าที่อบอวลอยู่รอบกายหญิงสาว สร้างความรู้สึกย้อนแย้งจนน่าหวาดหวั่น ไป๋ลี่หลินเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด นางพยายามดิ้นรนจากพันธนาการที่แน่นหนา แต่มู่หรงเทียนกลับใช้วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กกดร่างนางลงกับแท่นหินเย็นเยียบกลางห้องลับใต้พรรคมาร แรงกดนั้นไม่เพียงแค่พันธนาการร่างกาย แต่ยังข่มขวัญไปถึงจิตวิญญาณ “ท่าน... ท่านมันปีศาจ” นางเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสั่นระริกด้วยโทสะและแรงอาฆาต “ปีศาจหรือ” มู่หรงเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหวแห่งอเวจี “หากข้าเป็นปีศาจ เจ้าก็คือเหยื่อที่แสนโอชะที่สุดที่ข้าเคยครอบครอง จำใส่ใจเอาไว้ ไป๋ลี่หลิน... เลือดในกายเจ้ามีไว้เพื่อหล่อเลี้ยงวรยุทธ์ของข้า และร่างกายของเจ้า มีไว้เพื่อรองรับแรงปรารถนาของข้าเพียงผู้เดียว” มือหนาหยาบกร้านจากการจับกระบี่เลื่อนไล้ไปตามแนวไหปลาร้าของหญิงสาว ก่อนจะออกแรงกระชากอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของศิษย์สำนักกระบี่เมฆาจนขาดวิ่น เสียงผ้าฉีกขาดดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน มันเป็นเสียงที่ทำลายศักดิ์ศรีของนางจนย่อยยับไป๋ลี่หลินหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนโลหิตสีชาดซึมออกมา รสฝาดของเลือดที่ปลายลิ้นช่างขมปร่าพอๆ กับหัวใจของนางในเวลานี้ มู่หรงเทียนไม่รีบร้อน เขาละเลียดชิมกลิ่นอายความหวาดกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างอรชร ราวกับนักล่าที่กำลังดื่มด่ำกับเหยื่อก่อนจะลงมือสังหาร “เหตุใดต้องฝืน? กายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้าช่างเพรียกหาไอหยินของข้าเสียเหลือเกิน... ลองปล่อยใจให้เป็นอิสระจากกรอบศีลธรรมจอมปลอมนั่น แล้วเจ้าจะพบว่าความตายมันหอมหวานเพียงใด” เขากดร่างแนบชิดลงมา ความเย็นเยียบของไอปีศาจจากกายชายหนุ่มแทรกซึมเข้าสู่ผิวพรรณนาง ราวกับกระแสไฟที่วิ่งพล่านไปทั่วเส้นชีพจร ไป๋ลี่หลินรู้สึกถึงพลังอำนาจที่คุกคาม นางพยายามรวบรวมลมปราณเพื่อต่อต้าน แต่กลับถูกไอปีศาจของเขาสยบไว้จนหมดสิ้น ความรุนแรงที่แฝงมากับความลุ่มหลงทำให้ลมหายใจของนางติดขัด “ท่านทำเช่นนี้เพื่ออะไร... อึก!” นางสะอึกเมื่อฝ่ามือของเขาบีบเค้นลงบนเอวคอดด้วยแรงโทสะที่ซ่อนเร้น “เพื่ออะไรน่ะหรือ?” มู่หรงเทียนก้มลงมากระซิบจนริมฝีปากสัมผัสผิวแก้มเนียน “ก็เพื่อทำลายสิ่งที่สูงส่งที่สุดให้กลายเป็นเพียงก้อนโคลนใต้ฝ่าเท้าของข้าอย่างไรเล่า... เจ้ามันก็แค่ดอกไม้ที่สวยแต่รูป แต่อยู่ผิดที่ผิดทาง” เขากระแทกจุมพิตลงมาอย่างหนักหน่วง ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่แผดเผา ไป๋ลี่หลินรู้สึกราวกับร่างกายถูกฉีกออกเป็นสองส่วน ความขัดแย้งในใจของนาง—ระหว่างสำนึกแห่งธรรมะที่ถูกปลูกฝังมาตลอดชีวิต กับสัญชาตญาณดิบที่ตอบรับสัมผัสจากชายเบื้องหน้า—เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ความเย็นจากกายเซียนกำลังหลอมรวมกับความร้อนแรงจากกายมาร ก่อให้เกิดกลิ่นอายประหลาดที่หมุนวนรอบกายคนทั้งสอง ทันใดนั้น มู่หรงเทียนก็ชะงักกึก เขาผละริมฝีปากออกชั่วขณะ นัยน์ตาที่เคยลุกโชนด้วยไฟราคะกลับฉายแววประหลาดใจเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังที่พุ่งพล่านออกมาจากจุดตันเถียนของหญิงสาว มันเป็นพลังเซียนบริสุทธิ์ที่กำลังกลายสภาพเป็นพลังหยินที่เข้มข้นจนน่าตกใจ เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม “ดูท่า... เจ้าจะไม่ได้มีดีแค่รูปลักษณ์ภายนอกสินะ” ในจังหวะที่เขากำลังจะรุกคืบต่อ ประตูหินหนักอึ้งของห้องลับกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงกระบี่ที่สั่นระฆังด้วยพลังลมปราณอันคุ้นเคย มู่หรงเทียนชักมือกลับอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปยังเงาร่างที่ปรากฏตรงปากประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาคมกริบดุจมีดโกน “ท่านอาจารย์...” ไป๋ลี่หลินกระซิบออกมาด้วยความหวังที่ริบหรี่ น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอัปยศ ทว่าบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าหาใช่เจ้าสำนักกระบี่เมฆาไม่ แต่กลับเป็น ‘ศิษย์พี่ใหญ่’ ที่ไป๋ลี่หลินเทิดทูนเหนือสิ่งอื่นใด ผู้ซึ่งบัดนี้กำลังถือดาบอาบยาพิษสีเขียวมรกต—ดาบเล่มเดียวกับที่นางเคยเห็นมันสังหารศิษย์ในสำนักไปนับสิบชีวิตในคืนวันวิปลาสที่ผ่านมา และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาของศิษย์พี่ใหญ่ในยามนี้กลับแฝงด้วยไอปีศาจที่เข้มข้นยิ่งกว่ามู่หรงเทียนเสียอีก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายมารนี้กับหลินหลิงนะคะ