หยกในอุ้งมือมาร

กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องหอหรูหรา กลับส่งกลิ่นคาวคล้ายเลือดจางๆ ในความรู้สึกของไป๋ลี่หลิน มือที่สั่นเทาของนางกำชายชุดเจ้าสาวสีแดงสดจนเนื้อผ้าแทบขาดสะบั้น ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีชาดนั้น ดวงตาคู่สวยดุจกวางน้อยที่ตื่นตระหนกกำลังจดจ้องเพียงปลายรองเท้าบูทหนังสีดำสนิทของบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า "เงยหน้าขึ้น... หรือเจ้าคิดว่าผ้าคลุมหน้าบางๆ ผืนนี้จะช่วยบดบังความอัปยศที่สำนักกระบี่เมฆาส่งเจ้ามาให้ข้าได้?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน มู่หรงเทียนไม่รอช้า เขาใช้นิ้วแกร่งดั่งเหล็กกล้าเชยคางนางขึ้นอย่างรุนแรง บังคับให้ใบหน้างดงามหมดจดที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาต้องเผชิญกับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ดุดันราวกับกรงเล็บของพยัคฆ์ร้าย ไป๋ลี่หลินกลั้นหายใจ หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเขาที่แตะผ่านผิวแก้มลามไปถึงกระดูกสันหลัง นางเป็นศิษย์รักผู้บริสุทธิ์ของสำนักอันดับหนึ่ง แต่บัดนี้กลับถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "เครื่องสังเวย" เพื่อแลกกับสันติภาพชั่วคราวที่เปราะบางยิ่งกว่าแก้ว "ข้า... ข้ามาที่นี่เพื่อชดใช้ความผิดของอาจารย์ ไม่ใช่เพื่อถูกหยามเกียรติ" เสียงของนางแผ่วเบา ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอน มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนนางรู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา กลิ่นอายมารถุนโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นทะเลที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินที่พวงแก้ม ก่อนจะกระซิบชิดใบหู "เกียรติ? เจ้าพูดเรื่องเกียรติกับจอมมารอย่างข้าเนี่ยนะ? ลี่หลิน... เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่านับแต่ก้าวเท้าเข้าสู่พรรคมารอเวจี ร่างกายของเจ้าก็ไม่ใช่ของเจ้าอีกต่อไป และหัวใจของเจ้า... ข้าก็จะทำให้มันเต้นเพื่อข้าเพียงผู้เดียว" มือหนาของเขาเลื่อนไปแตะที่รอยแยกของชุดเจ้าสาวอย่างถือวิสาสะ ไป๋ลี่หลินสะดุ้งสุดตัว นางพยายามจะถอยหนี แต่กลับถูกมู่หรงเทียนคว้าเอวบางเอาไว้แน่น แรงบีบที่เอวนั้นรุนแรงจนนางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด หากแต่มันกลับปลุกเร้ากระแสไอหยินในกายของนางให้ปั่นป่วนจนไร้หนทางควบคุม "อย่า... ท่านมู่หรง... ได้โปรด..." "อย่าขัดขืน... เพราะยิ่งเจ้าดิ้นรน กายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้าก็จะยิ่งหลั่งกลิ่นอายที่หอมหวานออกมา" มู่หรงเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวนาง "เจ้าเป็นเพียงหยกล้ำค่าที่รอให้ข้าเจียระไน... และข้าจะเจียระไนเจ้าด้วยวิชาคู่หยินหยางจนกว่าวิญญาณเจ้าจะแหลกสลายคามือข้า" เขากระชากร่างบางให้นั่งลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าแพรไหมสีแดงฉาน ก่อนจะตามลงไปทาบทับ ร่างกายของเขาราวกับกำแพงเหล็กที่ปิดตายทางหนีทั้งหมดของนาง นิ้วมือเรียวยาวของจอมมารไล้ไปตามลำคอระหงของหญิงสาว ปลายนิ้วนั้นมีความเย็นเยียบผิดปกติ หากแต่เมื่อแตะสัมผัสผิวเนื้อ กลับทำให้ไป๋ลี่หลินรู้สึกราวกับถูกเปลวไฟเผาผลาญ "ในเมื่อเจ้าถูกส่งมาเพื่อเป็นบรรณาการ... ก็จงแสดงให้ข้าเห็นว่าศิษย์สายตรงของกระบี่เมฆาจะปรนนิบัติ 'สามี' คนใหม่ของนางอย่างไร" มู่หรงเทียนก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างจาบจ้วง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ดุจดอกเหมยท่ามกลางหิมะของนางทำให้สัญชาตญาณดิบในตัวเขาตื่นขึ้นอย่างไม่อาจยับยั้ง ไป๋ลี่หลินกำผ้าปูเตียงแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อผ้า ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอก ทั้งความหวาดกลัว ความอัปยศ และแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้เมื่อไอหยินในตัวนางปะทะกับไอหยางที่แข็งแกร่งของเขา ในขณะที่มู่หรงเทียนกำลังจะก้าวข้ามผ่านเส้นกั้นสุดท้ายนั้นเอง จู่ๆ เขาก็ชะงักกึก สายตาคมกริบเหลือบไปมองที่ประตูห้องที่ถูกปิดสนิทอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญแอบดูความสัมพันธ์ของเราอยู่เสียแล้ว" มู่หรงเทียนลุกขึ้นยืนช้าๆ ทิ้งให้ไป๋ลี่หลินหอบหายใจอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียง เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออกด้วยพลังปราณรุนแรง เผยให้เห็นเงาร่างของบุรุษชุดขาวผู้หนึ่งที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังเงาจันทร์ พร้อมกับเสียงกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักดังก้องกังวานในความเงียบงัน "ข้าไม่คิดว่า 'ศิษย์พี่ใหญ่' ของเจ้าจะใจกล้าตามมาถึงห้องหอของข้า... ลี่หลิน เจ้าบอกข้ามาสิ ว่าข้าควรจะสังหารเขาทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ หรือจะให้เขาดูว่าเจ้าจะร้องครางชื่อข้าอย่างไรในคืนนี้?" ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในเงามืด หัวใจของนางกระตุกวูบราวกับถูกมีดกรีด นี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่นางไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายมารนี้กับหลินหลิงนะคะ