รสรักท่ามกลางอันตราย

“เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดจะแทงข้าในเวลาเช่นนี้… ไป๋ลี่หลิน” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารและแรงอารมณ์ดุดันของมู่หรงเทียนดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดภายในถ้ำหินลับที่ถูกปิดตายด้วยค่ายกลอาคม กลิ่นอายของเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยในกายไป๋ลี่หลินอบอวลอยู่รอบกาย ปลายกระบี่ของหญิงสาวสั่นระริกอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจของชายหนุ่ม แม้ร่างกายของนางจะถูกเขากดทับไว้กับผนังหินที่เย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก ไป๋ลี่หลินหอบหายใจถี่ สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้สั่นไหวราวกับเปลวเทียนในพายุ “ข้า… ข้าไม่อาจปล่อยให้ท่านทำตามใจได้ ประมุขมู่หรง ท่านกำลังดึงข้าลงสู่ขุมนรก หากวิชาหยินหยางของท่านสำเร็จ ข้าก็ไม่ต่างจากตุ๊กตากระเบื้องที่รอวันแตกสลาย!” มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาราวกับหมาป่าที่กำลังมองเหยื่อผู้ดื้อรั้น มือหนาที่แข็งแรงดั่งคีมเหล็กบีบข้อมือของนางจนกระบี่ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง ก่อนที่เขาจะกระชากร่างนางเข้าหาจนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่มีอากาศผ่าน “นรกงั้นหรือ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหูของนาง “เจ้าคิดว่ากายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้าจะต้านทานเพลิงเสน่หาในกายข้าได้นานแค่ไหนกัน ลี่หลิน… ดูสิ หัวใจเจ้ามันเต้นแรงแค่ไหน” เขากดฝ่ามือลงบนหน้าอกของหญิงสาว จังหวะหัวใจที่เต้นรัวสะท้อนผ่านฝ่ามือของเขาไป๋ลี่หลินสะดุ้งสุดตัว ความร้อนจากปราณมารของเขาที่พยายามชอนไชเข้าสู่จุดตันเถียนของนางนั้นมิใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อ ‘เร้า’ ให้พลังหยินที่หลับใหลอยู่ภายในตื่นขึ้นมาอย่างทรมาน “อย่า… ข้าขอร้อง…” น้ำเสียงของนางสั่นพร่า ร่างกายที่เคยเป็นดั่งน้ำแข็งกำลังหลอมละลายภายใต้อาคมสัมผัสของจอมมาร “คำร้องขอของเจ้ามันช่างหวานหูเสียจริง” มู่หรงเทียนมิได้เมตตา เขาก้มลงฝังใบหน้าลงที่ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมที่ยั่วยวนสัญชาตญาณดิบของบุรุษ มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้ชุดกระบี่เมฆา สัมผัสความอ่อนนุ่มที่สั่นสะท้านอยู่ภายใต้ชุดผ้าไหมบางเบา เขาบดขยี้สัมผัสอย่างช่ำชองจนไป๋ลี่หลินต้องแอ่นกายรับโดยสัญชาตญาณ “อา… ท่าน… ทำไมถึง…” “เพราะเจ้าคือส่วนเติมเต็มหนึ่งเดียวของข้า” มู่หรงเทียนพึมพำ ก่อนจะประทับจูบที่เร่าร้อนและดุดันลงบนริมฝีปากบาง เขากัดเม้มอย่างรุนแรงราวกับต้องการจะดูดกลืนวิญญาณของนางให้หายไปในคราเดียว ลิ้นร้อนสำรวจโพรงปากที่สั่นเทา บังคับให้นางต้องโต้ตอบอย่างจนตรอก ความอัปยศที่แปรเปลี่ยนเป็นความกระสันซ่านถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ไป๋ลี่หลินรู้ดีว่าหากนางปล่อยใจไปกับรสสัมผัสนี้ วิชาหยินหยางจะดูดกลืนพลังเซียนของนางไปจนหมดสิ้น แต่ทว่า... ร่างกายของนางกลับทรยศต่อจิตวิญญาณ มันกลับเรียกร้องสัมผัสจากจอมมารผู้นี้อย่างหิวกระหาย มู่หรงเทียนผละริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อย ให้คนตรงหน้าได้สูดอากาศ ทว่าเขากลับกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่า “วันนี้ข้าจะไม่ใช้กำลังบังคับเจ้า… แต่ข้าจะทำให้เจ้าเป็นฝ่ายอ้อนวอนข้าเอง ลี่หลิน เจ้าพร้อมจะสัมผัสรสชาติของเซียนอเวจีหรือยัง?” มือของเขาเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสจุดอ่อนไหวกลางกายสาวอย่างจงใจ ร่างของไป๋ลี่หลินกระตุกวูบ ความรู้สึกหวิวไหวดั่งตกจากหน้าผาสูงชันพุ่งขึ้นสู่สมอง นางพยายามกอดคอเขาไว้แน่นด้วยความสับสน ปนเปไปกับความเจ็บปวดที่น่าหลงใหล ขณะที่ความเร่าร้อนกำลังจะถึงจุดแตกหัก จู่ๆ เสียงก้องกังวานของระฆังเวทจากภายนอกก็ดังสะท้อนผ่านกำแพงหินเข้ามา มู่หรงเทียนชะงักกึก สีหน้าดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดในฉับพลัน “พวกสำนักกระบี่เมฆาตามมาพบที่นี่ได้ยังไง...” มู่หรงเทียนหันมองทางปากถ้ำด้วยสายตาคมกริบ ทว่าในวินาทีนั้นเอง ไป๋ลี่หลินที่ยังคงตกอยู่ในห้วงอารมณ์ กลับใช้วิชาดรรชนีเงาจันทร์ที่ซ่อนไว้แทงเข้าที่จุดสกัดลมปราณบริเวณหัวไหล่ของเขาอย่างจัง! มู่หรงเทียนคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับไม่ปล่อยนาง กลับกอดรัดนางไว้แน่นกว่าเดิมด้วยมือเดียว แล้วพลิกตัวให้นางเป็นฝ่ายถูกกดลงกับพื้นถ้ำที่เต็มไปด้วยเกล็ดหินแหลมคม “เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นงั้นหรือ?” เขาจ้องตานางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยโทสะและเสน่หาที่ผสมปนเปกัน “แม้ข้าจะบาดเจ็บ แต่ข้าจะพาเจ้าไปสู่นรกด้วยกันในคืนนี้!” ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไร เสียงกระบี่แหวกอากาศก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุรุษในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่พุ่งทะลุค่ายกลเข้ามา... เขาคือ 'ศิษย์พี่ใหญ่' ผู้ที่ไป๋ลี่หลินหวาดกลัวที่สุดว่าเขาจะมาเห็นสภาพนางในยามนี้! มู่หรงเทียนแสยะยิ้มที่มุมปากพร้อมกระซิบข้างหูนางว่า “ดูสิ... คนรักของเจ้ามาเห็นภาพที่เจ้ากำลังไร้ทางสู้ต่อหน้าศัตรูเสียแล้ว เจ้าจะเลือกปกป้องเขา หรือจะยอมเป็นคนของข้ากันแน่?” หลินหลิงหวังว่าทุกท่านจะยังคงกลั้นหายใจไปพร้อมกับหลินหลิงในความมืดมิดนี้นะคะ