จอมมารผู้หวงแหน

“เจ้ากล้าแตะต้องนางงั้นรึ?” สุ้มเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของอสูรร้ายในหุบเหวไร้ก้นบึ้งดังก้องไปทั่วโถงวิหารที่แตกร้าว กระบี่สีนิลในมือของมู่หรงเทียนสั่นระริก ปล่อยไอสังหารสีโลหิตจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ลี่หลินทรุดกายลงกับพื้น กลิ่นคาวเลือดจากบาดแผลที่หัวไหล่ผสมปนเปไปกับไอหยินบริสุทธิ์ในกายของนาง มันคือกลิ่นหอมหวานที่ทำให้จอมมารผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งถึงกับคลุ้มคลั่ง เบื้องหน้าของพวกเขาคือกลุ่มยอดฝีมือจากสำนักคุณธรรมที่บุกเข้ามาถึงหัวใจของพรรคมารอเวจี หวังจะกระชากวิญญาณของศิษย์สายตรงผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณี “นางคือกุญแจสู่ความเป็นอมตะของพรรคมาร พวกเจ้าจะปล่อยให้จอมมารครอบครองนางคนเดียวหรืออย่างไร!” หนึ่งในผู้อาวุโสฝ่ายธรรมะแผดเสียง ตวัดกระบี่แสงพุ่งเข้าหาลี่หลินอย่างหมายชีวิต *ฉัวะ!* ไม่มีคำเตือน ไม่มีกระบวนท่าที่สวยงาม มีเพียงพริบตาที่มู่หรงเทียนหายตัวไปปรากฏร่างเบื้องหน้าลี่หลิน แล้วสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ศีรษะของผู้อาวุโสท่านนั้นก็หลุดกระเด็น เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมชุดคลุมสีขาวสะอาดตาของลี่หลินจนกลายเป็นสีชาด “ใครที่บังอาจหายใจเข้าใกล้ตัวนาง... ข้าจะควักหัวใจมันออกมาบดขยี้ต่อหน้าสวรรค์” มู่หรงเทียนกล่าวพลางถอยหลังมากอดร่างบางของลี่หลินไว้แน่น มือหนาที่เปื้อนเลือดประคองใบหน้าของนางอย่างทะนุถนอมราวกับนางคืออัญมณีล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า ลี่หลินหอบหายใจรวยริน สายตาที่พร่ามัวมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยโทสะของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาต “ท่าน... เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้... ข้าเป็นเพียงศิษย์พรรคมารที่ท่านหลอกใช้...” “หลอกใช้?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกดจุมพิตหนักหน่วงลงบนริมฝีปากที่ซีดเผือดของนาง รสสัมผัสของเลือดและกลิ่นอายมารผสมผสานกันจนเกิดเป็นแรงปรารถนาที่ยากจะควบคุม “หากข้าหลอกใช้เจ้า ข้าคงไม่ยอมให้ตัวเองต้องผิดกฎสวรรค์ด้วยการสังหารล้างสำนักเพียงเพื่อปกป้องลมหายใจของเจ้าหรอกนะ ลี่หลิน... เจ้าคือหยินบริสุทธิ์ที่ข้าหมายปอง แต่ตอนนี้... เจ้าคือชีวิตที่ข้าไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากไป!” มู่หรงเทียนหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหลือ พลังมารในกายเขาระเบิดออกจนพื้นหินแตกกระจาย ร่างกายของเขาแผ่ขยายไอเย็นจัดจนเกล็ดน้ำแข็งสีดำเกาะกินอาวุธของศัตรู “พรรคมารอเวจีมิใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะมาเหยียบย่ำ!” เขากระโจนเข้าหาคลื่นมนุษย์ดุจพยัคฆ์ร้าย ทุกกระบวนท่ารุนแรงและป่าเถื่อน ไม่มีการตั้งรับ มีเพียงการทำลายล้าง ลี่หลินมองดูแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่ปกป้องนางอย่างบ้าคลั่ง ความอบอุ่นวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ กายาเซียนของนางเริ่มตอบสนองต่อพลังหยางที่ดุดันของเขาอย่างห้ามไม่ได้ รอยประทับรูปดอกเหมยบนหน้าอกเริ่มร้อนผ่าว ราวกับเป็นพันธสัญญาที่บีบคั้นให้ทั้งสองต้องรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและความตายที่รายล้อม มู่หรงเทียนหันกลับมามองนางอีกครั้ง แววตาของเขามิได้ว่างเปล่าดั่งเช่นกาลก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยตัณหาและพันธนาการที่ไม่อาจตัดขาด เขารั้งร่างของนางเข้าหาตัวอีกครั้งก่อนจะกระซิบข้างใบหู “หลังจบเรื่องนี้... เจ้าต้องชดใช้ให้ข้าด้วยร่างกายและจิตวิญญาณ... ทุกส่วนของเจ้าจะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว ลี่หลิน” ในจังหวะที่มู่หรงเทียนกำลังจะเผด็จศึกศัตรูคนสุดท้าย เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งก็พุ่งลงมาจากเพดานวิหาร กระบี่โปร่งแสงแทงทะลุผ่านม่านพลังมารของจอมมารจนเขาต้องชะงัก ลี่หลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งปรากฏตัวขึ้นในวินาทีวิกฤต “อาจารย์อา...” ลี่หลินอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง มู่หรงเทียนกระอักเลือดออกมาคำโตเมื่อกระบี่ของอาจารย์อาลี่หลินแทงทะลุหัวไหล่เขา แต่มือของเขากลับยังคงโอบกอดลี่หลินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก “มาได้ทันเวลาพอดี... ข้ากำลังรอเจ้าอยู่เลย เจ้าคนทรยศ” กระบี่ในมืออาจารย์อาลี่หลินสั่นไหว พร้อมกับการปรากฏตัวของกองทัพสวรรค์ที่ล้อมวิหารไว้จนมืดฟ้ามัวดิน! หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าหัวใจของทุกท่านจะยังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับความเดือดพล่านในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ