ความมืดมิดที่งดงาม

“เจ้ากลัวข้า... หรือกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในใจเจ้ากันแน่ ไป๋ลี่หลิน?” เสียงทุ้มต่ำพร่าของมู่หรงเทียนสั่นสะท้านอยู่ในโสตประสาทของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่องทำให้ร่างของศิษย์สายตรงสำนักกระบี่เมฆาสั่นสะท้าน ไม่ใช่ด้วยความโกรธเกลียดดั่งเช่นวันวาน แต่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่มิอาจต้านทาน ไป๋ลี่หลินมิได้ตอบคำถาม ดวงตากลมโตสั่นระริกภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างหิน ณ ถ้ำมืดมิดในหุบเขาอเวจี นางก้มหน้าลงซ่อนความประหม่า ขณะที่มือหนาหยาบกร้านของจอมมารเลื่อนไล้ไปตามแนวสันหลังของนางอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังลากเส้นผ่านจุดยุทธศาสตร์ที่พร้อมจะลุกไหม้ “ข้ามิได้กลัว...” นางเอ่ยเสียงแผ่ว หากแต่แววตาที่ช้อนขึ้นมองบุรุษตรงหน้ากลับฟ้องความจริงทั้งหมด “ข้าเพียงแต่ไม่รู้ว่า... หากข้ายอมรับตัวตนที่แปดเปื้อนนี้แล้ว ข้าจะยังเป็นข้าคนเดิมที่เดินอยู่บนเส้นทางธรรมะได้อีกหรือไม่” มู่หรงเทียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก มือที่เคยจับกระบี่สังหารผู้คนบัดนี้กลับอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อขณะประคองใบหน้างามของนางให้เชิดขึ้น เขาโน้มกายลงมาจนหน้าผากของทั้งสองแนบชิดกัน “ธรรมะหรือมาร... สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงนามเรียกขานที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในกายเจ้าตอนนี้ คือวิถีแห่งหยินที่บริสุทธิ์ที่สุด และมันกำลังเพรียกหาหยางอันเร่าร้อนจากข้า... เจ้ามิอาจโกหกสัญชาตญาณของตัวเองได้หรอก” นิ้วเรียวยาวของเขาเกี่ยวกระหวัดสายคาดเอวชุดขาวของนางอย่างใจเย็น เสียงผ้าไหมเสียดสีกันฟังดูดั่งเสียงเพลงที่เร่งเร้าหัวใจให้เต้นรัว ไป๋ลี่หลินหลับตาลงปล่อยให้มู่หรงเทียนปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่กั้นขวางระหว่างความถูกต้องกับความปรารถนา เมื่อผิวเนียนละเอียดของนางสัมผัสกับไออุ่นจากแผงอกเปลือยเปล่าของเขา นางก็รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหมุนคว้าง สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากการหยอกเย้าเป็นความเร่าร้อนที่ถาโถม มู่หรงเทียนบดจูบริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของนางอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่ฝ่ามือร้อนผ่าวบีบคลึงไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องดุจหยกสลัก ไป๋ลี่หลินครางแผ่วในลำคอ สองแขนโอบรัดรอบคอเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ความฝันอันวาบหวามนี้จะเลือนหายไป “มองข้า...” เขาผละออกเพียงเล็กน้อย กระซิบคำสั่งด้วยเสียงที่แหบพร่า “มองดูว่าข้ากำลังมอบทุกอย่างให้เจ้า... และรับเอาตัวตนของเจ้ามาไว้ในกำมือข้าเพียงผู้เดียว” ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหยินหยางที่หลอมรวมกัน จอมมารประคองร่างบางให้นอนราบลงบนแท่นหินเย็นเฉียบที่บัดนี้กลับร้อนระอุด้วยอุณหภูมิร่างกายของคนทั้งคู่ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของมู่หรงเทียนเปี่ยมไปด้วยความหมาย ราวกับเขากำลังประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ไป๋ลี่หลินสัมผัสได้ถึงการสอดประสานที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเรียกว่าสัมพันธ์ทางกาย มันคือการหลอมรวมจิตวิญญาณ ความปวดร้าวจากการฝึกวิชาที่สั่งสมมานานถูกแทนที่ด้วยความสุขสมที่ทะลักท้น แรงปรารถนาที่พุ่งพล่านทำให้ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงหอบหายใจและเสียงผิวเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วถ้ำลับ ความมืดมิดรอบกายไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป แต่มันกลับขับเน้นให้สัมผัสทุกอย่างดูเด่นชัดยิ่งขึ้น ไป๋ลี่หลินจิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งของเขาในวินาทีที่ความรู้สึกถึงขีดสุดถูกกระชากผ่านร่าง ดั่งกระบี่ที่บรรลุขั้นเซียน นางรู้สึกได้ถึงกระแสลมปราณที่พุ่งทะยานเข้าสู่จุดตันเถียนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดำดิ่งอยู่ในวังวนแห่งความสุขสมที่ไร้ขอบเขต เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่หน้าถ้ำ กลิ่นอายโลหิตที่คุ้นเคยแทรกซึมเข้ามาแทนที่กลิ่นหอมของจันทรา มู่หรงเทียนชะงักกึก สายตาคมกริบเหลือบมองไปยังเงาดำที่ทอดผ่านเข้ามาในถ้ำ ปรากฏร่างสตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีนิล สวมหน้ากากศิลาที่ปิดบังใบหน้าครึ่งล่างไว้ นางผู้นั้นถือกระบี่เล่มที่ไป๋ลี่หลินเคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน... กระบี่เซียนจันทราดับสูญ “ศิษย์พี่ใหญ่...?” ไป๋ลี่หลินอุทานด้วยความตกใจ ร่างกายเปลือยเปล่ายังคงสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของจอมมาร สตรีในชุดนิลค่อยๆ ก้าวเข้ามาในแสงจันทร์ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกดุจน้ำแข็ง “ท่านประมุข... ดูเหมือนท่านจะลืมไปว่า ร่างจำลองที่ท่านกำลังกอดอยู่นี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาชนะที่ข้าเฝ้าถนอมมาตลอดสิบปี” หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าทุกท่านจะใจจดใจจ่อกับชะตากรรมของไป๋ลี่หลินและร่างจำลองปริศนาในตอนหน้านะคะ