คำสารภาพใต้แสงดาว

"หากเจ้ายังไม่หยุดร้องไห้ ข้าจะทำให้เจ้าหมดแรงจนไม่มีเสียงจะเปล่งออกมาอีกเลย ไป๋ลี่หลิน" มู่หรงเทียนเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้คำพูดจะฟังดูดุดัน หากแต่ฝ่ามือหนาที่ประคองใบหน้างามกลับสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาผลักร่างบางจนแผ่นหลังแนบไปกับเสาเตียงไม้กฤษณา กลิ่นกำยานมวลหมู่บุปผาจางๆ อบอวลอยู่ในห้องบรรทมส่วนตัวที่ปิดตายจากโลกภายนอก แสงดาวนับหมื่นดวงส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างแกะสลัก ทาบทับลงบนร่างที่บิดเร้าของหญิงสาวผู้มีกายาเซียนบริสุทธิ์ ไป๋ลี่หลินเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำตา นางมองชายตรงหน้าผู้เป็นจอมมารไร้หัวใจ แต่ในชั่วขณะนี้ แววตาของเขากลับไหวระริกราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง "ท่านทำเพื่อสิ่งใดกันแน่... มู่หรงเทียน" นางถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมลมปราณที่ปั่นป่วน "ท่านช่วงชิงกายาข้า เพื่อบรรลุวิถีเซียนอเวจี หรือเพียงเพื่อทำลายตัวตนของข้าให้สูญสิ้นไปพร้อมกับความแค้นของท่าน?" ชายหนุ่มชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดข้างหูของนาง มู่หรงเทียนค่อยๆ ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สัมผัสที่เขามอบให้นั้นเปลี่ยนจากความดิบเถื่อนมาเป็นความโหยหาที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด เขาขบเม้มผิวเนียนจนขึ้นรอยแดงจางๆ ก่อนจะกระซิบตอบเสียงพร่า "ข้าไม่เคยต้องการโลกใบนี้ สิ่งเดียวที่ข้าต้องการ... คือคนที่ทำให้ข้าได้สัมผัสถึงความตายและความเป็นคนพร้อมๆ กัน" เขาถอดปราการชุดผ้าไหมเนื้อบางของนางออกอย่างช้าๆ จนไหล่มนเปลือยเปล่าสัมผัสกับอากาศเย็นยามค่ำคืน ก่อนจะกดจูบเน้นหนักลงบนร่องอกอิ่ม สองมือแกร่งเลื่อนลงไปลูบไล้สะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าที่รั้งขึ้นสูง ความร้อนจากร่างกายเขาถาโถมเข้าหานางราวกับกระแสน้ำวน ไป๋ลี่หลินแอ่นกายรับโดยสัญชาตญาณ เสียงครางแผ่วหวานเล็ดลอดจากริมฝีปาก นางรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่ละลายหายไป แทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่มู่หรงเทียนตั้งใจจะแผดเผาให้สิ้นซาก เขาประคองร่างนางขึ้นนั่งบนตักกว้าง ขาเรียวเกี่ยวตวัดรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง "ข้าถูกทอดทิ้ง... ตั้งแต่ลืมตาดูโลก" มู่หรงเทียนกล่าวต่อขณะที่มือหนาสอดประสานเข้ากับเส้นผมดำขลับของนาง "พรรคมารอเวจีไม่ได้สร้างข้าขึ้นมาด้วยความรัก แต่มันสร้างข้าด้วยเลือดและน้ำตาของพี่น้องที่ข้าต้องสังหารเพื่อรอดชีวิต ในคืนที่ข้าต้องขึ้นรับตำแหน่งประมุข ข้าสาบานว่าจะทำลายทุกอย่างที่สวยงาม... เพราะในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ยั่งยืน แม้แต่ความบริสุทธิ์ที่เจ้าครอบครองอยู่" เขากระแทกจุมพิตลงมาอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนรุกรานความหวานล้ำภายในโพรงปาก สัมผัสนั้นทั้งเร่าร้อนและเว้าวอน ไป๋ลี่หลินรู้สึกราวกับวิญญาณกำลังถูกสูบฉีดเข้าหาร่างชายหนุ่ม พลังหยินในกายของนางแตกซ่านเมื่อยามที่มือของเขาเคลื่อนผ่านจุดชีพจรสำคัญ ร่างกายของนางบิดเกร็งเมื่อเขาสอดประสานกายเข้าหาอย่างไม่รีรอ บทรักที่แปรเปลี่ยนเป็นสงครามแห่งอารมณ์ดำเนินไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เสียงครางกระเส่าและเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่สอดประสานกันในห้องที่ไร้แสงตะเกียง มู่หรงเทียนตักตวงความหวานล้ำจากกายของไป๋ลี่หลินราวกับคนอดอยากมาเนิ่นนาน ทุกจังหวะการขยับเขยื้อนเปี่ยมไปด้วยความรุนแรงแต่กลับแฝงไว้ด้วยความอาวรณ์ที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ผู้ใดเห็น "ลี่หลิน..." เขาเรียกชื่อนางขณะที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังเลื่อนลอยเพราะความสุขสม "จงจำไว้... ไม่ว่าเจ้าจะเกลียดข้าเพียงใด แต่ในคืนนี้ เจ้าคือชีวิตเดียวที่ข้ามี" เมื่อจุดสูงสุดมาถึง ร่างของทั้งคู่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง พลังหยินหยางแผ่กระจายออกรอบห้องจนเกิดเป็นไอสีครามล้อมรอบร่างที่ยังกอดรัดกันแน่น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนในช่วงเวลานั้น ทว่า ในขณะที่ไป๋ลี่หลินกำลังจะเอ่ยคำสารภาพกลับคืน รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏบนใบหน้าของมู่หรงเทียนเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติที่ปลายเตียง เขาผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็วพลางตวัดนิ้วสร้างม่านพลังกั้นรอบตัว ทั้งที่ยังเปลือยเปล่า "เจ้าไม่ได้มาคนเดียวสินะ... ไป๋ลี่หลิน" เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงเทียนเปลี่ยนเป็นดุจน้ำแข็ง "ในเมื่อมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแอบดูการรวมร่างของข้ากับคนของข้าอยู่หลังฉากกั้นไม้ลายนกกระเรียน... เจ้าก็ควรจะก้าวออกมาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะพุ่งกระบี่ใส่ร่างเจ้าจนพรุน!" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืดอย่างเชื่องช้า แสงดาวส่องกระทบใบหน้าที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... ใบหน้าที่ทำให้มู่หรงเทียนต้องชะงักงันจนลมปราณเกือบตีกลับ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่เต็มไปด้วยรอยแผลของจอมมารและศิษย์สาวนะคะ