จุมพิตแห่งสัญญา

“เจ้า... ยังมีชีวิตอยู่?” เสียงของมู่หรงเทียนสั่นพร่า ลมปราณในกายที่เพิ่งสงบจากการเดินลมปราณหยินหยางกลับมาปั่นป่วนจนหยาดเลือดสีสดไหลซึมจากมุมปาก ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นธุลีดินไปเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้กำลังยืนนิ่งดุจรูปสลักในเงามืด ดวงตาสีรัตติกาลของมู่หรงเทียนวูบไหวด้วยความสับสนและเคียดแค้น ไป๋ลี่หลินที่ยืนอยู่เคียงข้างรับรู้ได้ถึงความเปราะบางของบุรุษผู้แข็งแกร่ง นางขยับกายเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากอกกว้าง มือเรียวบางแตะลงบนแผ่นหลังของเขา ถ่ายทอดลมปราณกระแสเย็นเยียบเพื่อสยบความปั่นป่วนนั้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจ “อย่าเพิ่งเสียสมาธิไปกับภูตผีที่เจ้าสร้างขึ้นเองในใจเลยนะท่านประมุข... หากท่านไม่อยากให้กระบี่ในมือข้าต้องแทงทะลุหัวใจท่านเสียก่อน” มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบหันกลับมาจ้องมองลี่หลินด้วยความปรารถนาที่แฝงไปด้วยเพลิงโทสะ “เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวภาพหลอนเหล่านั้นงั้นหรือ? ในเมื่อตอนนี้ข้ามี 'ของเล่น' ที่แสนหอมหวานอยู่ข้างกาย...” เขากระชากร่างของนางเข้ามาแนบชิด แรงบีบที่เอวคอดสะท้อนถึงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นขึ้น ไป๋ลี่หลินไม่ขัดขืน ตรงกันข้าม นางกลับเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏบนริมฝีปากแดงระเรื่อ “ถ้าเช่นนั้น ก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่า ท่านคือจอมมารผู้ไร้หัวใจ... หรือเป็นเพียงชายขลาดเขลาที่กลัวอดีตกันแน่” ท่ามกลางกลิ่นอายของกำยานที่เริ่มมอดไหม้จนหมดสิ้น มู่หรงเทียนก้มลงประทับจูบหนักหน่วงที่ซอกคอขาวเนียน กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวที่คล้ายดอกท้อในฤดูเหมันต์ปลุกเร้าสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้น ลิ้นร้อนตวัดเลียผิวอ่อนนุ่มอย่างหิวกระหาย ก่อนจะกัดลงไปเบาๆ จนหญิงสาวสั่นสะท้าน มือหนาของประมุขมารสอดเข้าใต้สาบเสื้อ ลูบไล้ไปตามสรีระที่ไร้การปกปิด สัมผัสถึงไอหยินที่พุ่งพล่านในเส้นชีพจรของนาง “จุมพิตแห่งสัญญานี้... จะผูกมัดดวงจิตของเจ้าไว้กับข้าชั่วนิรันดร์” เขาพึมพำชิดริมฝีปากนาง ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้น ไป๋ลี่หลินหลับตาลง ปล่อยให้ความวาบหวามไหลผ่านกาย นางรับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่เพียงบทรัก แต่มันคือการแลกเปลี่ยนลมปราณที่อันตรายที่สุด เมื่อริมฝีปากของทั้งสองแนบสนิท รสสัมผัสที่หวานล้ำดุจน้ำผึ้งเคลือบยาพิษก็แผ่ซ่าน ลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวกระหวัด พัวพันกันอย่างเร่าร้อนราวกับจะชิงลมหายใจของอีกฝ่ายไปเป็นของตน ลมปราณหยินอันบริสุทธิ์จากกายของลี่หลินไหลทะลักเข้าสู่ร่างของมู่หรงเทียน ผ่านทางการจูบที่ดูดดื่มและเนิ่นนาน สัมผัสที่ชวนให้ลุ่มหลงจนมิอาจถอนตัว ร่างของหญิงสาวถูกผลักลงบนเตียงไม้แกะสลักอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคง มู่หรงเทียนทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบดเบียดเข้ากับความอ่อนนุ่มของนาง ทุกสัมผัสที่เขาถ่ายทอดผ่านฝ่ามือที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างนั้นเปี่ยมไปด้วยความโหยหาและอำนาจที่ต้องการครอบครอง นางแอ่นกายรับสัมผัสด้วยความยินยอม เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาเมื่อนิ้วมือแข็งแกร่งแทรกซึมเข้าสู่จุดกึ่งกลางกายที่กำลังตื่นตัว ความเจ็บปวดปนเปไปกับความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ลี่หลินจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขา ในขณะที่มู่หรงเทียนเร่งจังหวะรักให้ร้อนแรงขึ้น ตามจังหวะการไหลเวียนของลมปราณที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว หยาดเหงื่อซึมตามไรผม บรรยากาศในห้องอัดแน่นไปด้วยความร้อนแรงดั่งไฟสุม ความเป็นหนึ่งเดียวของทั้งคู่มิใช่เพียงทางกาย แต่ดวงจิตของทั้งสองกำลังถูกถักทอเข้าหากันผ่านหยาดโลหิตและลมปราณที่แลกเปลี่ยนกันอย่างมิอาจแยกออก ในห้วงแห่งความสุขสมที่พุ่งสูงขึ้นดั่งคลื่นกระทบฝั่ง มู่หรงเทียนผละจูบออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อจ้องมองแววตาที่พร่ามัวของลี่หลิน “เจ้าคือของข้า... ไป๋ลี่หลิน... ของข้าแต่เพียงผู้เดียว” เขาสอดประสานกายเข้ามาจนลึกสุดใจ เสียงลมหายใจที่สอดรับกันดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด ความสุขสมแล่นริ้วไปทั่วร่างดุจสายฟ้าฟาด ลี่หลินสั่นสะท้านไปทั้งตัวก่อนจะปล่อยตัวให้ล่องลอยไปในกระแสแห่งความปรารถนาที่มู่หรงเทียนมอบให้อย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุมหลังจากบทรักอันดุดันสิ้นสุดลง... ทว่า ทันใดนั้น! เงาร่างที่มุมมืดนั่นกลับขยับตัวอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหูของมู่หรงเทียน “ท่านประมุข... ดูเหมือนว่าของเล่นของท่าน จะเป็น 'ศัตรู' ที่น่ากลัวที่สุดของท่านเสียแล้ว” มู่หรงเทียนเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงคมกระบี่ที่จ่ออยู่ที่ลำคอจากด้านหลัง เสียงของหญิงสาวที่เพิ่งร่วมรักไปกับเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น “ขอบคุณสำหรับลมปราณที่มอบให้ท่านประมุข... แต่น่าเสียดาย ที่สัญญาฉบับนี้ จบลงด้วยเลือดของท่านเอง” ไป๋ลี่หลินที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาเมื่อครู่ หายตัวไปราวกับควันไฟ เหลือเพียงกระบี่จันทร์เสี้ยวที่ส่องประกายอำมหิตอยู่เหนือหัวใจของจอมมาร! หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงเต้นหัวใจรัวไปกับความพลิกผันในบทนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาค่ะ