อุปสรรคจากสวรรค์

"เจ้าคิดว่าคมกระบี่ที่ไร้ความปรานีจะสังหารจอมมารเช่นข้าได้จริงหรือ ไป๋ลี่หลิน?" เสียงทุ้มต่ำกังวานด้วยโทสะเจือความปรารถนาขุ่นมัว มู่หรงเทียนแค่นยิ้มทั้งที่โลหิตสีชาดไหลรินจากบาดแผลเหนืออกซ้าย เขาไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับเดินเข้าหาปลายกระบี่จันทร์เสี้ยวที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ปลายนิ้วแกร่งของเขาแตะลงบนคมกระบี่จนเลือดหยดลงสู่พื้นหินศิลา สร้างไอหมอกสีดำมืดมิดที่ปั่นป่วนราวกับพายุคลั่ง ไป๋ลี่หลินปรากฏกายขึ้นจากเงามืด ผิวพรรณของนางซีดเผือดทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยพลังหยินที่แผ่ออกมาจนห้องโถงกว้างสั่นสะเทือน นางไม่ได้สวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของศิษย์เมฆาอีกต่อไป แต่เป็นชุดผ้าไหมสีนิลที่แนบเนื้อจนเผยให้เห็นทรวดทรงเย้ายวนใจทุกองศา "ท่านมันก็แค่สัตว์ร้ายที่กระหายวิชาคู่อเวจี" นางเค้นเสียงตอบ ลมหายใจหอบถี่พยายามข่มแรงปะทะของพลังหยินที่ไหลเวียนอยู่ในกาย "การที่ท่านพยายามจะดูดกลืนพลังกายาเซียนของข้า มันก็เหมือนกับการเอาไฟไปสุมในถังน้ำมัน... ยิ่งท่านรุกราน ข้าก็จะทำลายท่านให้สูญสิ้น" "งั้นหรือ?" มู่หรงเทียนก้าวประชิดตัวนางในพริบตาเดียว มือหนาคว้าเอวบางรั้งเข้าหาจนแผ่นอกกว้างปะทะกับยอดอกคัดตึงของนาง แรงปะทะนั้นทำให้เสื้อผ้าที่เปราะบางอยู่แล้วขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวเนียนละอองหิมะที่สั่นระริกด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวมิอาจปิดบัง พลังหยินหยางในกายของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟสีม่วงอมแดงล้อมรอบกายพวกเขาทั้งคู่ "ถ้าเจ้าอยากทำลายข้า... ก็ทำสิ" เขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "ใช้ร่างกายนี้นำพาข้าเข้าสู่อเวจีให้ลึกที่สุดเท่าที่เจ้าจะทำได้" เขาไม่รอให้นางได้ปฏิเสธ ริมฝีปากร้อนผ่าวบดจูบลงไปอย่างดุดันลิ้มรสความหวานที่เจือกลิ่นอายคาวเลือด ไป๋ลี่หลินครางเครือในลำคอ มือเรียวที่เคยถือกระบี่กลับจิกเล็บลงบนไหล่แกร่งของเขาอย่างลืมตัว พลังหยินจากร่างของนางไหลทะลักเข้าสู่ร่างของจอมมารราวกับน้ำป่าที่เขื่อนแตก มันไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกระบี่อีกต่อไป แต่มันคือการหลอมรวมที่ดุเดือดจนอากาศรอบกายแทบจะลุกเป็นไฟ มู่หรงเทียนช้อนร่างบางขึ้นแนบอกก่อนจะพานางทุ่มลงบนแท่นหินหยกกลางห้องโถง สัมผัสเย็นเยียบของหินหยกตัดกับความร้อนแรงของรอยจูบที่เริ่มเปลี่ยนจากความโกรธเกลียวกลายเป็นความหิวโหย "เจ้าไม่มีทางหนีพ้นโชคชะตาที่ผูกพันเราไว้... หลินเอ๋อร์" ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน สัมผัสทุกจุดที่ปลุกเร้าอารมณ์ นางสั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา ทุกครั้งที่เขาสอดประสานร่างกายเข้าหานาง ความเจ็บปวดจากการที่พลังหยินและหยางบีบอัดกันกลับกลายเป็นความสุขสมที่รุนแรงจนนางแทบขาดใจ ลมหายใจของนางขาดห้วงเมื่อมือแกร่งเค้นคลึงยอดอกที่เต่งตึง เสียงครางกระเส่าของนางที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงแทรกซึมผ่านเสียงอื้ออึงของพลังที่ปั่นป่วนภายนอก ในห้วงเวลาที่ทั้งสองสอดประสานกันจนเป็นหนึ่งเดียว พลังหยินหยางที่แตกระแหงออกมาจากร่างของพวกเขาก็ระเบิดออก กลายเป็นคลื่นพลังมหาศาลที่ซัดสาดไปทั่วทั้งยุทธภพ เมฆหมอกบนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือด สัตว์ร้ายในป่าลึกส่งเสียงคำรามด้วยความหวาดกลัว และทั่วทั้งสำนักกระบี่เมฆา ศิษย์ทุกคนต่างกระอักเลือดเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพลังที่เหนือธรรมชาติเกินหยั่งถึง "เจ้า... เจ้ากำลังทำอะไร!" ไป๋ลี่หลินพยายามผลักร่างแกร่งออก แต่กลับถูกเขาตรึงข้อมือไว้เหนือศีรษะ "ข้ากำลังจะบรรลุวิถีที่ไม่มีใครทำได้... ต่อให้สวรรค์จะห้ามปราม ข้าก็จะแหวกมันออกไป" ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบทรักที่ร้อนแรงราวกับจะเผาผลาญโลกหล้า บานประตูหินหนักอึ้งของห้องโถงลับก็ค่อยๆ เคลื่อนเปิดออกด้วยแรงมหาศาลที่ไม่ได้มาจากฝีมือของใครในห้องนี้ ไอเย็นยะเยือกที่เหนือกว่าพลังหยินใดๆ ไหลทะลักเข้ามาจนกระทั่งเปลวไฟที่จุดไว้มอดดับลงสนิท เงาหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าทางเข้า ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม นางคนนั้นถือพัดจันทร์กระจ่างในมือ ใบหน้าเรียบเฉยทว่าแฝงด้วยกลิ่นอายของเทพเซียนที่ไม่มีใครกล้าต่อกร "เจ้าประมุขมาร... ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้ให้แก่สวรรค์ที่เจ้าบังอาจหลบหลู่แล้ว" ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน "ท่านอาจารย์...?" มู่หรงเทียนผละออกจากร่างบางในอ้อมกอด ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงด้วยความเครียดแค้นขณะที่เขากระชับดาบในมือที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่ารอยยิ้มเย้ยหยันยังคงปรากฏบนใบหน้าคมสัน เพราะในวินาทีนั้นเอง เขากลับรู้สึกได้ว่าพลังในกายของเขากำลังเปลี่ยนแปลงไปสู่ระดับที่เหนือกว่าเซียนทั่วไป "จะมาตอนนี้หรือ... ข้ากำลังรออยู่พอดี" หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับบทรักและเพลิงสงครามในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ