แรงปรารถนาที่ซ่อนเร้น

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้วิหคที่บาดเจ็บเช่นเจ้า บินกลับรังไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ ลี่หลิน?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่มู่หรงเทียนกักร่างบางของไป๋ลี่หลินไว้กับผนังถ้ำศิลาเย็นเยียบ ปลายนิ้วเรียวยาวดุจหยกของเขาไล้ไปตามแนวสันกรามของนาง แผ่ซ่านไอความร้อนที่ขัดแย้งกับไอเย็นเยือกของกายาเซียนบริสุทธิ์อย่างรุนแรง ลี่หลินขบเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ลมหายใจของนางติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เจือปนด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนจากบุรุษตรงหน้า นางพยายามจะยกกระบี่คู่กายขึ้นตั้งรับ ทว่ามู่หรงเทียนกลับรวบข้อมือนางไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดดุจพันธนาการที่ไม่มีวันสะบัดหลุด "ท่านประมุข... สิ่งที่ท่านต้องการจากข้า มีเพียงวิชาหยินหยางนั่นหรือ?" นางเค้นเสียงถาม ทั้งที่หัวใจในอกเต้นรัวราวกับกลองศึก ความหวั่นไหวที่พยายามกดทับไว้เริ่มสั่นคลอน เมื่อดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนาง ราวกับจะอ่านกินทุกความลับที่ซ่อนเร้นในส่วนลึกของจิตวิญญาณ มู่หรงเทียนไม่ได้ตอบในทันที เขาจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน กลิ่นอายจันทราและกลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมอมเมา เขาเชยคางนางขึ้นช้าๆ นิ้วโป้งของเขาคลึงเคล้นบนริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก "วิชาหยินหยางหรือ? หึ... นั่นเป็นเพียงข้ออ้างสำหรับคนโง่เขลา ลี่หลินเอ๋ย... สำหรับข้า เจ้าคือยาพิษที่หอมหวานที่สุด และข้าก็เต็มใจจะดื่มด่ำกับพิษร้ายนี้จนหยดสุดท้าย" ถ้อยคำนั้นเปรียบดั่งกระแสธารที่ไหลบ่าเข้าท่วมท้นความยับยั้งชั่งใจของหญิงสาว ลี่หลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง สายตาของนางเผลอไผลไปจับจ้องที่แผงอกกำยำใต้สาบเสื้อที่เปิดกว้างของเขา สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา มันช่างต่างจากชีวิตอันเงียบเหงาและเคร่งครัดในสำนักกระบี่เมฆาเหลือเกิน ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่นางไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อมันออกมา "อย่า... อย่าทำเช่นนี้" นางรำพึง เสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ แต่ในความลังเลนั้น กลับไม่มีร่องรอยของการขัดขืนอย่างจริงจัง มู่หรงเทียนแย้มยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ร้ายกาจทว่าทรงเสน่ห์จนน่ากลัว เขาโน้มตัวลงกดทับร่างนางให้จมลงกับผนังถ้ำมากขึ้น จนลี่หลินรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อที่เบียดเสียดแนบชิด มืออีกข้างของเขาเลื่อนต่ำลงมา ปลดปมสายคาดเอวของชุดศิษย์สำนักกระบี่เมฆาออกอย่างชำนาญ ผ้าแพรสีขาวสะอาดตาร่วงหล่นลงพื้นราวกับกลีบดอกไม้ที่สิ้นอายุขัย "เจ้าหวั่นไหวแล้ว... กลิ่นอายหยินในตัวเจ้ากำลังร่ำร้องหาข้า ไม่ใช่หรือ?" เขาขบที่ใบหูนางเบาๆ ทำให้ลี่หลินสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างดุจกระแสไฟฟ้า นางรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่างเมื่อสัมผัสร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านผิวเนื้อเข้าไปสัมผัสกับจุดชีพจรที่เต้นถี่รัว "ข้า... ข้าไม่เคย..." ลี่หลินพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย แต่ทุกคำพูดของนางกลับดูอ่อนแอลงเรื่อยๆ เมื่อมู่หรงเทียนใช้ปลายลิ้นแตะที่ซอกคอขาวเนียนของนาง ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งกามารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ในจังหวะที่หัวใจของนางกำลังจะยอมจำนนต่อแรงปรารถนาที่แผดเผาอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหินที่มืดมิดด้านนอก พร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่คุ้นเคยซึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในถ้ำ "ท่านประมุข! สายลับรายงานมาว่าพวกสำนักกระบี่เมฆาบุกเข้ามาถึงเขตชั้นในแล้ว... และพวกมันมาพร้อมกับ 'ผนึกสุริยัน'!" ร่างของมู่หรงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาผละออกห่างจากนางเพียงเสี้ยววินาที ทว่าแววตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนกลับเปลี่ยนเป็นดุดันดุจปีศาจ เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูนางเป็นครั้งสุดท้าย "เจ้าโชคดีที่พวกหนอนแมลงนั่นมาขัดจังหวะ... แต่จำไว้ลี่หลิน ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก" ลี่หลินทรุดกายลงนั่งกับพื้นด้วยความสับสน ปลายนิ้วของนางยังคงสั่นเทาขณะพยายามคว้าชุดขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายที่ยังหลงเหลือสัมผัสร้อนแรงของเขาไว้ ทว่าในขณะที่มู่หรงเทียนกำลังจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู แสงสีทองเรืองรองก็สาดส่องเข้ามาในถ้ำจนสว่างวาบไปทั่วบริเวณ ร่างของชายชราในชุดนักพรตสีครามก้าวผ่านม่านแสงเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยโทสะและน้ำตา "ลี่หลิน! เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้าลืมคำปฏิญาณต่ออาจารย์ที่ล่วงลับไปแล้วหรือ?!" ลี่หลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน หัวใจของนางกระตุกวูบ ความลับที่นางพยายามปิดบังมาตลอดชีวิตกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าจอมมารผู้นี้... และนั่นหมายถึงจุดจบของนางที่แท้จริง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ