จูบแรกใต้พายุ

“เจ้าจะหนีไปได้นานสักกี่น้ำเชียว... ไป๋ลี่หลิน” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในถ้ำมืดดังขึ้นชิดใบหู นางรู้สึกได้ถึงไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากแผ่นอกกว้างของบุรุษเบื้องหลัง ร่างบางของไป๋ลี่หลินถูกผลักจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับเสาศิลาเย็นเยียบกลางศาลาพักใจกลางป่าทึบ ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำจนม่านฟ้าแทบขาดสะบั้น สายฟ้าแลบแปลบปลาบเผยให้เห็นใบหน้าคมสันดุดันของมู่หรงเทียน ดวงตาของเขาสะท้อนประกายวาวโรจน์ดั่งอสรพิษที่จ้องมองเหยื่ออันโอชะ มือหนาข้างหนึ่งกดตรึงข้อมือทั้งสองของนางไว้เหนือศีรษะแน่นหนา ส่วนมืออีกข้างไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลัง ผ่านเนื้อผ้าชุ่มน้ำที่แนบสนิทไปกับผิวพรรณ “ท่าน... ท่านไม่มีวันได้ในสิ่งที่ต้องการ...” เสียงของนางสั่นพร่า ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากพายุภายนอก แต่เป็นเพราะคลื่นพลังหยินที่ปั่นป่วนในกายยามเมื่อฝ่ามือของจอมมารแตะต้องจุดชีพจรสำคัญ มู่หรงเทียนเค้นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด “ข้าไม่ได้ต้องการเพียงแค่ร่างของเจ้า แต่วิถีเซียนอเวจีของข้า... ต้องการการหลอมรวมกับกายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้าอย่างถึงที่สุด เจ้าก็รู้ดีมิใช่หรือ ว่ายามนี้ชีพจรในกายเจ้ากำลังกรีดร้องหาความร้อนแรงจากข้าเพียงใด” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้สติของไป๋ลี่หลินพร่าเลือน นางพยายามขัดขืน แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งนางดิ้นรน สะโพกสอบของเขาก็ยิ่งบดเบียดเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน “ข้าคือศิษย์สำนักกระบี่เมฆา... ข้าไม่มีวันก้มหัวให้มารเช่นท่าน” นางแค้นเคืองเอ่ย แต่ในจังหวะที่มู่หรงเทียนฝังจมูกลงบนผิวอ่อนนุ่มตรงต้นคอ เสียงครางแผ่วเบาก็หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางอย่างห้ามไม่ได้ มู่หรงเทียนหยุดกึก เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองนัยน์ตาสั่นระริกของหญิงสาวด้วยสายตาที่ลุ่มลึกราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเคล้ากลีบปากแดงระเรื่อของนางอย่างแผ่วเบาจนบวมเจ่อ “ปากเจ้าบอกว่าเกลียด แต่ร่างกายเจ้ากลับซื่อสัตย์เหลือเกินนะ ลี่หลิน... ดูสิ ว่ามันกำลังร่ำร้องหาข้ามากเพียงใด” เขากดจูบลงไปโดยไม่รอคำตอบ รสสัมผัสในตอนแรกเป็นเพียงการกดทับอย่างเย่อหยิ่ง ทว่าเมื่อนางเผยอปากเพื่อจะต่อต้าน เขากลับฉกฉวยโอกาสนั้นรุกรานเข้าไปลึกซึ้ง ลิ้นร้อนจัดของเขาสำรวจทุกตารางนิ้วในโพรงปากหวานล้ำ ราวกับจะกักตุนไอหยินทั้งหมดของนางไว้เป็นของตนเอง ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้าง มือที่เคยขัดขืนเริ่มเปลี่ยนเป็นกำเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งอ่อนปวกเปียกในอ้อมกอดของเขาไปเสียสนิท พายุฝนภายนอกดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะเมื่อโลกทั้งใบเหลือเพียงจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งสอง มู่หรงเทียนผละริมฝีปากออกเพียงนิด ให้ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าของนาง “จูบนี้... คือเครื่องยืนยันว่าเจ้าเป็นของข้า” เขาขู่ฟ่อพลางใช้ฟันคมขบเม้มริมฝีปากล่างของนางเบาๆ จนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ “อย่าได้คิดจะหันหลังกลับ เพราะคืนนี้ ข้าจะสอนให้เจ้าได้รู้ว่า การบรรลุวิถีเซียนอเวจีที่แท้จริงนั้น มันต้องแลกมาด้วยความรัญจวนชนิดที่เจ้าจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต” ทว่าในวินาทีก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกหลายสิบตัวก็ดังก้องท่ามกลางเสียงฝน พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างวาบขึ้นรอบศาลา มู่หรงเทียนชะงัก ชะงักค้างอยู่เพียงนิ้วเดียวจากริมฝีปากนาง แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง “ท่านประมุข! พบศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่นำโดยศิษย์พี่ใหญ่ของนางแล้วขอรับ พวกมันล้อมศาลาไว้หมดแล้ว!” เสียงตะโกนของลูกสมุนมารทำลายห้วงอารมณ์จนสิ้น ไป๋ลี่หลินได้สติทันที นางผลักร่างหนาออกเต็มแรง ทว่ามู่หรงเทียนกลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงกระหายเลือดที่ข้างหู “เจ้าเชื่อรึว่าคนพวกนั้นจะมาช่วยเจ้า... หรือมาเพื่อเป็นพยานดูความพ่ายแพ้ของเจ้าในอ้อมกอดข้ากันแน่?” เขายิ้มเหี้ยม มือข้างหนึ่งชักกระบี่สีนิลออกมารอรับการปะทะ ในขณะที่อีกมือยังคงกอดเอวนางไว้แน่นเหมือนจงใจแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา ความลับบางอย่างที่เขาซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อข้างซ้ายเริ่มเปล่งแสงสีม่วงเรืองรองออกมาท่ามกลางความมืดมิด... มันคือตราประทับแห่งมารที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของนางไปตลอดกาล ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ