กลิ่นอายบุปผาพรรคมาร

“เจ้าคิดว่าการสวมอาภรณ์สีขาวสะอาดตาในรังมารแห่งนี้ จะทำให้จิตใจที่แปดเปื้อนของเจ้าสะอาดบริสุทธิ์ขึ้นได้งั้นหรือ?” เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายดังขึ้นจากเงามืดหลังฉากกั้นไม้จันทน์หอม ไป๋ลี่หลินชะงักมือนิ่ง ขณะที่ปลายนิ้วเรียวสวยกำลังปักปิ่นหยกรูปร่างประหลาดลงบนมวยผม กลิ่นอายบุปผาพันปีที่อบอวลอยู่ในห้องนอนกว้างขวางของพรรคมารอเวจีนี้ช่างหนักอึ้งจนน่าอึดอัด มันไม่ใช่กลิ่นหอมชื่นใจเหมือนดอกไม้บนยอดเขาเมฆา แต่มันคือกลิ่นของกามราคะและความตายที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว นางหมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตากลมโตดุจกวางน้อยที่เคยใสซื่อบัดนี้กลับมีความดื้อรั้นฉาบไว้จางๆ “ข้ามิได้ต้องการความบริสุทธิ์คืนมาท่านประมุข แต่ข้าแค่ไม่ชอบกลิ่นเหม็นเน่าที่อบอวลอยู่รอบตัวท่านก็เท่านั้น” มู่หรงเทียนก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักสาดกระทบใบหน้าคมสันราวกับรูปสลักของเขา ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองร่างอรชรในชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาที่เขาเป็นคนประทานให้ ความเงียบในห้องกดดันเสียจนลี่หลินรู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นแรงในซอกคอ “เหม็นเน่าหรือ?” เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายกำยำ มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นช้าๆ บังคับให้สบตากับเขา “กลิ่นที่เจ้าได้รับอยู่ตอนนี้ คือกลิ่นของหยินบริสุทธิ์ที่สกัดจากโลหิตของยอดฝีมือที่ข้าสังหาร... มันคือกลิ่นของพลังอำนาจที่เจ้ากำลังต้องพึ่งพา หากไร้ซึ่งกลิ่นนี้ กายาเซียนของเจ้าคงแตกสลายไปนานแล้ว ลี่หลิน” ไป๋ลี่หลินเบือนหน้าหนี แต่ถูกมือแกร่งล็อคไว้แน่น สัมผัสจากนิ้วหยาบกร้านของเขาสร้างกระแสไฟวูบวาบไปทั่วร่าง นางพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ภายในใจจะเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังหยินในกายเริ่มตื่นตัวตอบสนองต่อกลิ่นอายบุปผามารที่เขากล่าวถึง มันเป็นความรู้สึกที่น่าละอาย... ที่ร่างกายของนางกลับรู้สึกโหยหาไออุ่นจากบุรุษผู้นี้ “ท่านฆ่าคนเพื่อนำเลือดมากลั่นเป็นน้ำหอมเพียงเพราะความวิปริตส่วนตัว อย่าได้ยกเหตุผลเรื่องการช่วยชีวิตข้ามาอ้างเลย” นางแค่นเสียงหัวเราะเยาะ มู่หรงเทียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนไปถึงทรวงอกของหญิงสาว “วิปริต? ในยุทธภพนี้ สิ่งที่เรียกกันว่าธรรมะและอธรรมก็แค่ข้ออ้างของคนอ่อนแอ แต่ในห้องนี้... มีเพียง ‘ผู้ล่า’ กับ ‘เหยื่อ’ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นสิ่งใดกันแน่?” เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู กลิ่นบุปผามารเข้มข้นขึ้นจนนางมึนงง สติสัมปชัญญะที่เคยยึดมั่นในวิถีเซียนเริ่มสั่นคลอน ร่างกายของนางเอนเข้าหาอ้อมกอดของเขาโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะฉุกคิดได้แล้วรีบถอยห่าง แต่สายเกินไป... ฝ่ามือใหญ่รวบเอวคอดกิ่วของนางไว้แน่น แล้วดึงร่างที่สั่นเทาเข้าประชิดแผ่นอกกว้างอย่างจงใจ “จำไว้ลี่หลิน... ที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์ของสำนักกระบี่เมฆา เจ้าต้องหัดใช้ชีวิตด้วยสัญชาตญาณมืดในตัวเจ้าบ้าง” เขาเลื่อนริมฝีปากมาสัมผัสที่ติ่งหูนางเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ลี่หลินต้องหลับตาลงแน่น มือของนางกำชายเสื้อของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยตัณหาและเล่ห์เหลี่ยม พรรคมารอเวจีไม่เคยหลับใหล เสียงกรีดร้องแผ่วเบาของเหล่านางรำที่ถูกกักขังในกรงเหล็กชั้นล่างดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ เตือนใจให้นางรู้ว่าตนเองกำลังก้าวเข้าสู่ขุมนรกที่สวยงามที่สุด และการปรับตัวของนางในวันนี้ อาจหมายถึงการสูญสิ้นจิตวิญญาณแห่งเซียนไปตลอดกาล ขณะที่มู่หรงเทียนกำลังจะก้มลงประทับจูบที่ซอกคอขาวเนียน สายตานางก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนทาบลงบนผนังห้องผ่านช่องว่างของฉากกั้น เป็นหญิงสาวในชุดดำสนิทที่แฝงตัวอยู่ในมุมมืด—นางคือ 'หยางเยว่' มือสังหารสาวที่ได้ชื่อว่าภักดีต่อมู่หรงเทียนที่สุด แต่นางกลับส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาให้ลี่หลิน พร้อมกับชูนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามไม่ให้ขัดขืน มู่หรงเทียนชะงักไปเล็กน้อย เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติในห้องนี้ แต่เขากลับไม่ผละออกไป กลับยิ่งกดจูบลงบนผิวอ่อนนุ่มอย่างจงใจและรุนแรงขึ้น “ดูเหมือนวันนี้... เจ้าจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแอบดูเราอยู่เสียด้วย ลี่หลิน เจ้าคิดว่านางมาเพื่อขัดขวางข้า หรือมาเพื่อดูว่าเจ้าจะเสพสมกับข้าได้อย่างเร่าร้อนเพียงใด?” หัวใจของไป๋ลี่หลินเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อปลายกระบี่สีนิลเล่มหนึ่งค่อยๆ แทรกผ่านช่องว่างของฉากกั้นไม้จันทน์มาจ่อที่แผ่นหลังของนางในจังหวะที่มู่หรงเทียนกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับเรือนร่างของนาง การเดินทางเข้าสู่หัวใจของพรรคมารเพิ่งเริ่มต้นขึ้น และในค่ำคืนนี้ เลือดของใครบางคนกำลังจะรินรดลงบนพื้นพรมสีแดงฉาน! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ