หยั่งเชิงศัตรู

“ข้ามิได้ต้องการหัวใจของท่าน... ข้าต้องการเพียงเลือดหยดสุดท้ายที่ไหลเวียนอยู่ในกายาเซียนบริสุทธิ์นั่นต่างหาก” น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในถ้ำมืดดังขึ้นชิดใบหู ไป๋ลี่หลินสะดุ้งสุดตัว แต่ก่อนที่นางจะทันได้ชักกระบี่ออกจากฝัก ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านด้วยรอยแผลจากการสู้รบก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวบางของนาง แรงบีบนั้นมิได้มุ่งหมายจะหักกระดูก หากแต่เป็นการส่งผ่านไอเย็นเยียบของวิชามารเข้าสู่เส้นชีพจรของนางอย่างแนบเนียน “ปล่อยข้านะ มู่หรงเทียน! การลอบโจมตีมิใช่เกียรติยศที่ประมุขพรรคมารควรยึดถือ!” ไป๋ลี่หลินตวาด พยายามดึงมือออกแต่กลับพบว่ายิ่งขัดขืน อุณหภูมิในร่างกายของนางก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นราวกับถูกเปลวเพลิงไร้ลักษณ์โอบล้อม มู่หรงเทียนไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจับจ้องไปยังลำคอระหงที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยผลของวิชาคู่อันพิสดาร เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นอกกว้างสัมผัสกับแผ่นหลังของนาง กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นดั่งกลิ่นกำยานหอมหมื่นลี้แต่แฝงไว้ด้วยพิษร้ายฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงพิธี “เกียรติยศหรือ? สิ่งนั้นข้าทิ้งไว้ในหลุมศพตั้งแต่ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งนี้แล้ว” เขากระซิบพลางใช้นิ้วชี้ไล้ไปตามแนวสันหลังของนางอย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความรู้สึกแปลกประหลาดจนไป๋ลี่หลินถึงกับเข่าอ่อน ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด เมื่อฝ่ายชายจงใจปลดปล่อยไอหยางร้อนระอุแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อดีเข้าไปยังจุดชีพจรที่อ่อนไหวที่สุด นี่คือการหยั่งเชิง... การประลองที่ไร้ซึ่งคมกระบี่ แต่ใช้ทุกตารางนิ้วของร่างกายเป็นอาวุธ “เจ้ากำลังสั่น... ศิษย์เอกสำนักกระบี่เมฆาที่ใครต่างยกย่องว่าไร้ความรู้สึก เหตุใดเมื่ออยู่ใต้เงาจันทร์กับข้า เลือดในกายเจ้าถึงได้ไหลเวียนรุนแรงเพียงนี้?” มู่หรงเทียนกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มืออีกข้างเลื่อนไปเชยคางมนให้นางหันมาเผชิญหน้า ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ดวงตาคู่สวยจ้องมองนัยน์ตาสีดำสนิทของจอมมารด้วยความรังเกียจที่แฝงความหวั่นไหว “วิชามารโสมม... เจ้าใช้กลอุบายสกปรกเหล่านี้เพื่อกักขังข้าไว้หรือ” “กลอุบายหรือความต้องการที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจกันแน่ที่กำลังทรมานเจ้าอยู่?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน มู่หรงเทียนจงใจเป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดพวงแก้มขาว “ข้าสัมผัสได้ถึงไอหยินที่แตกซ่านในกายเจ้า หากข้าไม่ช่วยถ่ายเทหยางที่สมดุลเข้าไป กายาเซียนที่เจ้าภาคภูมิใจ... จะถูกความเย็นแช่แข็งจนตายไปอย่างช้าๆ” “ข้าตาย... ดีกว่าต้องแปดเปื้อนเพราะท่าน!” นางตัดสินใจรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย ก่อเกิดเป็นกระแสกระบี่เมฆาพุ่งเข้าใส่จุดตายบนหน้าอกของเขา แต่มู่หรงเทียนกลับไม่หลบหลีก เขารับการโจมตีนั้นด้วยฝ่ามือเปล่า แล้วรวบข้อมือทั้งสองข้างของนางไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว สถานการณ์พลิกผันทันที ไป๋ลี่หลินถูกผลักให้แผ่นหลังแนบชิดกับเสาหินเย็นเยียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของจอมมารกดทับลงมาจนนางไม่มีช่องว่างให้ขยับเขยื้อน แรงกดทับนั้นมิได้รุนแรงเพียงร่างกาย แต่ยังกดทับจิตวิญญาณของนางให้จมดิ่งลงสู่ความปรารถนาที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต “เจ้าช่างดื้อรั้น... แต่ข้าชอบเหลือเกิน” เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจุมพิตแผ่วเบาที่ซอกคอ นางรู้สึกได้ถึงปลายลิ้นที่แตะแต้มลงบนผิวเนื้ออย่างย่ามใจ ท่ามกลางความตึงเครียดของการประลองฝีมือ ความร้อนแรงเริ่มเข้ามาแทนที่จนอากาศรอบตัวราวกับจะลุกเป็นไฟ ในจังหวะที่หัวใจของไป๋ลี่หลินแทบจะเต้นระรัวจนควบคุมไม่ได้ และจิตใจที่เคยยึดมั่นในวิถีเซียนเริ่มสั่นคลอนจากการจู่โจมด้วยสัมผัสทางกายที่เหนือความคาดหมาย ทันใดนั้น ประตูห้องโถงที่ปิดสนิทก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล! ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางไอหมอกสีดำมืดมิด เป็นสตรีในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูคุ้นตายิ่งนัก นางผู้นั้นถือกระบี่ที่เปื้อนคราบเลือดสดๆ และรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้น ทำเอาหัวใจของไป๋ลี่หลินแทบหยุดเต้น “พี่หญิง... ในที่สุดข้าก็พบท่านเสียที ในสถานที่ที่น่ารังเกียจที่สุดในยุทธภพแห่งนี้” นั่นคือเสียงของ 'ไป๋ลี่เยว่' น้องสาวฝาแฝดของนางที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือในมือของนางไม่ได้ถือเพียงกระบี่ แต่เป็น 'ป้ายคำสั่งประมุขพรรคมารอเวจี' รุ่นก่อน ที่ทุกคนต่างเข้าใจว่าถูกทำลายไปนานแล้ว! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ