เล่ห์รักจอมมาร

“เจ้าคิดว่ากายาเซียนบริสุทธิ์ของเจ้า จะต้านทานพิษอเวจีในกระแสเลือดของข้าได้นานสักกี่น้ำกัน ไป๋ลี่หลิน?” เสียงทุ้มต่ำกังวานดุจระฆังทองคำที่ถูกฟาดด้วยค้อนเหล็กดังขึ้นชิดใบหู มู่หรงเทียนไม่ได้รั้งรอคำตอบ ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวของเขากำลังลากไล้ไปตามแนวสันหลังของหญิงสาวที่ถูกพันธนาการอยู่บนเตียงไม้กฤษณา กลิ่นกำยานมวลมหาเสน่ห์ลอยอบอวลไปทั่วตำหนักลับ ราวกับจะบีบคั้นให้ลมหายใจของไป๋ลี่หลินติดขัด ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยสงบนิ่งดุจน้ำค้างยามเช้า บัดนี้สั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่การที่เธอพยายามขยับข้อมือที่ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ปราณสีนิล กลับยิ่งทำให้นางกำนัลเงาที่ซุ่มอยู่รอบข้างหลุดขำเบาๆ “ข้า... ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ท่าน มารร้าย” นางเค้นเสียงออกมา แม้ร่างกายจะอ่อนระทวยจากไอหยินที่ถูกกระตุ้นให้เดือดพล่านด้วยวิชาคู่หยินหยางของเขา มู่หรงเทียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขามีเสน่ห์ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับลำคอระหง “มารร้ายงั้นหรือ? เมื่อครู่ตอนที่ร่างกายของเจ้าตอบสนองต่อสัมผัสของข้าจนสั่นสะท้าน ข้าไม่เห็นเจ้าเรียกข้าด้วยชื่อนั้นเลยสักครา” เขาเลื่อนมือขึ้นมากอบกุมใบหน้าของหญิงสาว บังคับให้เธอมองสบตา ดวงตาสีอำพันของจอมมารคู่นี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหิวกระหายทางตัณหาอย่างที่ผ่านมา แต่มันกลับมีความลึกซึ้ง... ความจริงจังที่ทำเอาไป๋ลี่หลินใจคอไม่ดี มือของเขาที่เคยหยาบกระด้างยามสู้รบ กลับแผ่วเบาอย่างน่าประหลาดขณะไล่เกลี่ยคราบเหงื่อบริเวณขมับให้เธอ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากถ้ำด้านหลังตำหนักที่ดังก้องชัดเจน มู่หรงเทียนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นิ้วหัวแม่มือคลึงรอยแดงบนแก้มเนียนของเธอเบาๆ ราวกับกำลังใช้ความคิด “ไป๋ลี่หลิน... หากข้าบอกว่าสิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่เพียงการบรรลุวิถีเซียนอเวจีผ่านร่างกายของเจ้า แต่ข้าต้องการ ‘ใจ’ ของเจ้าด้วยล่ะ?” ประโยคนั้นทำให้ไป๋ลี่หลินหยุดหายใจไปชั่วขณะ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตระหนก “ท่านโกหก... มารเช่นท่านจะรู้จักคำว่าใจได้อย่างไร? มันก็แค่เล่ห์เหลี่ยมหวังให้ข้าตายใจ!” “เล่ห์เหลี่ยมหรือ?” มู่หรงเทียนโน้มตัวลงต่ำยิ่งขึ้น ริมฝีปากของเขาแตะแต้มลงบนหน้าผากนางอย่างเชื่องช้าแผ่วเบา ทว่ากลับหนักแน่นด้วยความหมาย “ข้าผ่านการฆ่าฟันมานับหมื่นชีวิต ข้าไม่เคยต้องหวั่นไหวกับสตรีใด จนกระทั่งได้เห็นสายตาอาฆาตที่แฝงด้วยความอ่อนโยนของเจ้าในคราที่เจ้าพยายามจะสังหารข้า... เจ้าเป็นคนแรกที่ทำให้ข้าอยากจะ ‘ทำลาย’ และ ‘ทะนุถนอม’ ไปพร้อมๆ กัน” ไป๋ลี่หลินรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในหัวใจ ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความปั่นป่วนที่ยากจะนิยาม นางเบือนหน้าหนี ทว่ามือของเขากลับรั้งคางนางไว้มั่น บังคับให้กลับมาเผชิญหน้ากับความจริงที่แสนอันตราย “ข้าจะปล่อยเจ้าไป หากเจ้าต้องการ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับจริงจังราวกับจะเผาไหม้ทุกอย่างให้มอดไหม้ “ไปใช้ชีวิตศิษย์สายตรงของสำนักกระบี่เมฆาต่อไป แสร้งทำเป็นว่าคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น... หรือจะเลือกอยู่เคียงข้างข้า ยอมสละวิถีเซียนผู้สูงส่ง เพื่อแลกกับการได้ครอบครองอำนาจที่แม้แต่สวรรค์ยังต้องสยบใต้ฝ่าเท้าของเจ้ากับข้า” มือของมู่หรงเทียนค่อยๆ คลายโซ่ปราณที่ข้อมือของเธอออกจนหมดสิ้น เสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นหินดังกังวานไปทั่วโถงกว้าง อิสระที่มาถึงอย่างกะทันหันทำให้ไป๋ลี่หลินชะงักงัน เธอไม่ได้รีบลุกหนี นางกลับยันกายลุกขึ้นนั่ง จ้องมองใบหน้าคมเข้มของจอมมารที่บัดนี้ดูเปราะบางอย่างประหลาดในเงาจันทร์ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นสอดประสานราวกับจะหลอมรวมกันนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางเข้าตำหนัก! ค่ายกลคุ้มกันพรรคมารถูกทำลายลงในพริบตา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสีขาวบริสุทธิ์ที่ถือกระบี่แสงพุ่งตรงเข้ามายังใจกลางตำหนัก “อาจารย์อา!” ไป๋ลี่หลินอุทานด้วยความตกใจ ขณะที่มู่หรงเทียนพุ่งทะยานจากเตียงขึ้นยืนขวางหน้าเธอเอาไว้ ดวงตาของจอมมารเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความอำมหิตดุจสัตว์ร้ายในวินาทีเดียว ปลายกระบี่ของบุรุษผู้มาใหม่ชี้มาที่ลำคอของมู่หรงเทียน พร้อมกับคำประกาศิตที่เย็นเยียบ “ส่งตัวศิษย์ทรยศของสำนักข้าคืนมา หากเจ้าไม่อยากให้หัวของเจ้าหลุดจากบ่าในค่ำคืนนี้ มู่หรงเทียน!” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ