ความกลัวในจิตใจ

“เจ้ากำลังสั่น... ไป๋ลี่หลิน” สุ้มเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในถ้ำมืดดังขึ้นชิดใบหู ปลายนิ้วเรียวยาวที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งจากหุบเขาอเวจีลากไล้ผ่านแนวกระดูกสันหลังของนางอย่างเชื่องช้า ลี่หลินเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย็นจากไอหยินในตัวนางปะทะกับไอหยางที่เร่าร้อนดั่งเพลิงกัลป์ของมู่หรงเทียนจนเกิดเป็นระลอกคลื่นแห่งความทรมานที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย นางพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่สัมผัสจากอ้อมแขนกำยำที่โอบรัดเอวคอดกิ่วไว้กลับแน่นหนายิ่งกว่าโซ่ตรวนที่ทำจากโลหะกล้า “ข้า... ข้าเพียงแค่หนาวเหน็บ ท่านประมุข” “โกหก” มู่หรงเทียนกระซิบ พลิกตัวนางให้เผชิญหน้า สายตาคมกริบดุจกระบี่นับร้อยเล่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริก “จิตใจของเจ้าต่างหากที่กำลังกรีดร้อง ความกลัวของเจ้ามันส่งกลิ่นหอมหวานเสียจนข้าแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะสูดดมมันให้หมดสิ้น” ภายในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมหมื่นลี้ผสมกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลี่หลินรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมในเขาวงกตที่ไร้ทางออก กายาเซียนบริสุทธิ์ของนางกำลังสั่นคลอน แรงอารมณ์ที่มู่หรงเทียนจงใจกระตุ้นด้วยพลังหยางทำให้ลมปราณในร่างปั่นป่วน ราวกับมีกระแสน้ำวนที่พร้อมจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของนางให้แตกสลาย นางกัดฟันแน่น พยายามรวบรวมลมปราณเมฆาเพื่อสยบความสั่นไหวในอก “วิชาคู่อเวจี... ไม่ใช่หนทางสู่การบรรลุธรรม มันคือสายน้ำที่พาเราไปสู่ความวิบัติ ท่านก็รู้ดี” “ธรรมะหรือมาร?” มู่หรงเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยตัณหาและเล่ห์เพทุบาย “สำหรับข้า... สิ่งเดียวที่เป็นสัจธรรมคือความปรารถนาที่ไม่อาจยับยั้งได้ ลี่หลิน เจ้าเป็นศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่ยึดถือศีลธรรมมาตลอดชีวิต แต่ตอนนี้ เจ้ากลับตกอยู่ในอ้อมกอดของจอมมารที่เจ้าสาบานว่าจะกำจัด... นี่ไม่ใช่ความกลัวที่เจ้ามีต่อข้าหรอกนะ แต่มันคือความกลัวต่อ 'ตัวตน' อีกด้านที่เจ้าพยายามกดทับเอาไว้ต่างหาก” ถ้อยคำนั้นราวกับเข็มพิษที่ปักลงกลางหัวใจ ลี่หลินรู้สึกราวกับร่างกายของนางไม่ใช่ของนางอีกต่อไป เมื่อฝ่ามือหนาเริ่มเลื่อนต่ำลง สัมผัสที่ผิวเนื้อเนียนละเอียดผ่านรอยแยกของชุดคลุมสีขาวบางเบาทำให้นางสะท้านเฮือก ความเย็นเยือกในวิชาของนางที่เคยเป็นเกราะคุ้มกัน กลับถูกความร้อนรุ่มของมู่หรงเทียนละลายทิ้งไปจนสิ้น “อย่า...” นางพึมพำ เสียงนั้นแหบพร่าและไร้ซึ่งน้ำหนัก “ ‘อย่า’ หรือ ‘ต่อ’?” เขาถาม พลางขยับกายเข้าไปใกล้จนไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนลำคอระหง “หากเจ้ายังพยายามรักษาสติด้วยการฝืนลมปราณเช่นนี้... เจ้าจะธาตุไฟแตกตายเสียก่อนที่จะได้เห็นวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ ปล่อยวางเสียลี่หลิน ยอมรับความต้องการที่แท้จริงของเจ้า แล้วข้าจะทำให้เจ้าได้สัมผัสกับสวรรค์ที่ข้าเป็นผู้สร้างขึ้นเอง” ลี่หลินหลับตาลงแน่น น้ำตาเม็ดหนึ่งไหลรินผ่านหางตา การต่อสู้ภายในจิตใจของนางรุนแรงพอๆ กับการปะทะกันของกระบี่เซียนและอาคมมาร นางโหยหาความบริสุทธิ์ของสำนักเมฆา แต่ในขณะเดียวกัน กระแสพิศวาสที่มู่หรงเทียนมอบให้ก็กลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ลมปราณในตัวนางหมุนเวียนได้โดยไม่ติดขัด วินาทีนั้นเอง ที่นางตัดสินใจ... หากต้องเป็นมารเพื่อมีชีวิตรอด นางก็พร้อมจะกลายเป็นมารที่งดงามที่สุด นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยหวาดหวั่นเปลี่ยนเป็นความท้าทายที่ปนไปด้วยความลุ่มหลง นางยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของชายตรงหน้า แรงอารมณ์ที่เคยพยายามสะกดไว้เริ่มพุ่งพล่านออกมาจนผ้าม่านรอบห้องสั่นไหวด้วยพลังปราณที่ไร้ทิศทาง “หากท่านมั่นใจว่าสามารถคุมอำนาจของข้าได้... ก็ลองดูสิ ประมุขมู่หรง” มู่หรงเทียนยิ้มกริ่ม แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงมาประทับจุมพิตที่กลีบปากแดงระเรื่อนั้นเอง เสียงเคาะประตูจังหวะประหลาด—สามสั้น สองยาว—ก็ดังขึ้นจากหน้าห้องบรรทม บรรยากาศที่กำลังแตะจุดเดือดพลันหยุดชะงัก มู่หรงเทียนชะงักกึก สีหน้าดุดันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในพริบตา เขาส่งสายตาให้นางนิ่งเงียบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “เข้ามา” ประตูห้องถูกผลักออกช้าๆ ร่างของศิษย์เอกพรรคมารก้าวเข้ามาพร้อมแผ่นป้ายไม้จันทน์ที่เปื้อนคราบเลือดสีดำ “ท่านประมุข... หอคอยมรณะแตกแล้ว ผู้อาวุโสสี่ถูกสังหาร และดูเหมือนว่า... 'คนผู้นั้น' ได้หวนกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของตนแล้วขอรับ” ลี่หลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนป้ายนั้น... มันคือตราของสำนักกระบี่เมฆา ที่ทำขึ้นจากกระดูกของบรรพบุรุษมารอเวจี! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ