รสสัมผัสแห่งวิชาหยาง

“หากเจ้ายังไม่หยุดสั่นเช่นนี้ พลังหยางที่ข้าถ่ายทอดให้ก็มีแต่จะกลายเป็นยาพิษแผดเผาเส้นชีพจรเจ้าจนขาดสะบั้น” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรงขังแห่งราคะดังก้องไปทั่วตำหนักลับใต้มหาสมุทร มู่หรงเทียนกระชากข้อมือเรียวบางของไป๋ลี่หลินเข้าหาตัวแรงขึ้นจนร่างของนางปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งดุจหินผา ไป๋ลี่หลินหอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อเย็นเยียบซึมผ่านอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์จนแนบเนื้อ เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่ถูกหล่อหลอมด้วยวิชาเซียนมานานปี นางพยายามขืนกายออก แต่สัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวของบุรุษเบื้องหน้าที่วางทาบลงบนจุดตันเถียนของนางกลับทำให้ร่างกายของนางอ่อนระทวยลงดั่งเทียนที่ถูกลนด้วยเปลวไฟ “ท่าน... ท่านตั้งใจจะทำลายตบะข้า” นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตสั่นระริกแฝงไปด้วยความรังเกียจปนหลงใหลที่นางเองก็ไม่อาจปฏิเสธ “วิชาประสานหยินหยางของพรรคมาร มิใช่การบำเพ็ญเพียร แต่มันคือการสูบกลืน!” มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่ม กลิ่นอายจันทราผสมกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ผุดขึ้นจากกายของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังสูดดมไอระเหยแห่งความเป็นอมตะ “แล้วอย่างไรเล่า?” เขาพึมพำชิดใบหู “ในเมื่อเจ้าเกิดมาพร้อมกับกายาเซียนที่เปี่ยมไปด้วยไอหยินอันบริสุทธิ์ หากข้าไม่เป็นผู้กลืนกิน แล้วจะปล่อยให้เจ้าถูกพวกนักพรตงมงายใช้เป็นเครื่องมือหล่อเลี้ยงเตาหลอมของพวกมันหรืออย่างไร? ลี่หลิน... เจ้าฉลาดกว่านั้นนะ” นิ้วมือแกร่งกรีดผ่านรอยแยกของสาบเสื้อ เลื่อนลงต่ำไปตามแนวกระดูกสันหลังที่สั่นสะท้าน แรงกดนั้นหนักหน่วง ทว่าแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างประหลาด ทุกจุดที่เขาสัมผัส ร่างกายของนางเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นพล่าน พลังหยางอันรุนแรงและร้อนระอุของเขาเริ่มไหลทะลักเข้าสู่จุดชีพจรของนางอย่างดุดัน บังคับให้ไอหยินที่เย็นเยียบในร่างต้องปรับสมดุลตามโดยมิอาจหลีกเลี่ยง ความรู้สึกวาบหวามประหลาดล้ำพุ่งขึ้นสู่สมอง นางรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในทะเลเพลิงแต่กลับหนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจ มู่หรงเทียนเคลื่อนกายประชิดแนบแน่นขึ้นจนไม่มีช่องว่างให้แม้แต่อากาศแทรกผ่าน เขากดจูบหนักๆ ลงที่ลำคอระหง กลิ่นอายมารของเขาเริ่มถักทอเข้ากับลมปราณของนางกลายเป็นวิชาคู่หยินหยางที่แท้จริง “อย่า... อย่าหยุด” ไป๋ลี่หลินเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว ความยับยั้งชั่งใจที่สั่งสมมานานปีพังทลายลงในพริบตาเมื่อพลังปราณของเขาสัมผัสเข้ากับแก่นแท้แห่งวิชาของนาง พลังหยางที่แผ่ซ่านทำให้ความเย็นเยียบในร่างของนางแตกกระจายกลายเป็นความรู้สึกโหยหาที่กัดกินจิตวิญญาณ “เจ้าก็รู้ว่ามันรู้สึกเช่นไร” มู่หรงเทียนกระซิบเสียงพร่า เขากดริมฝีปากลงที่ซอกคอของนางอีกครั้ง ฝ่ามือที่ทาบอยู่บนท้องน้อยเริ่มหมุนวนเป็นวงกลมตามทิศทางของวิชา มวลพลังในกายของพวกเขาทั้งสองเริ่มเชื่อมประสานเป็นวงจรไร้ที่สิ้นสุด แสงสีทองและสีเงินพุ่งทะยานออกจากร่างของทั้งคู่กระทบผนังถ้ำจนเกิดเป็นประกายไฟ ในชั่วขณะที่ลมปราณหลอมรวมเป็นหนึ่ง ไป๋ลี่หลินรู้สึกราวกับวิญญาณของนางถูกดึงออกจากร่าง นางเห็นห้วงมิติที่ซ้อนทับกัน เห็นจุดกำเนิดของวิชาเซียนอเวจีที่แท้จริง มันไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการจุติใหม่ผ่านการร่วมอภิรมย์ทางพลังปราณ ทันใดนั้นเอง มู่หรงเทียนก็ชะงักกึก เขาดึงตัวออกมาเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยอำนาจมืด ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แอบแฝงอยู่ในลมปราณของนาง—มันไม่ใช่ไอหยินบริสุทธิ์ แต่มันคือตราประทับแห่งเทพเซียนที่ถูกฝังไว้ในก้นบึ้งของหัวใจนางมาตั้งแต่เกิด ซึ่งกำลังถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นจากการหลอมรวมนี้ “เจ้า... เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าตนเองเป็นใครกันแน่?” มู่หรงเทียนถามเสียงสั่นเครือ แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง ขณะที่ไป๋ลี่หลินกำลังจะตอบกลับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินเข้ามาใกล้ตำหนักลับก็ดังทำลายความเงียบลงเสียก่อน พลังกดดันอันมหาศาลที่ไม่ใช่ของพรรคมาร และไม่ใช่ของสำนักกระบี่เมฆา แผ่ซ่านเข้ามาจนผนังหินรอบด้านสั่นสะเทือน “ประมุขมู่หรง... ข้ามาตามหา ‘เจ้าสาว’ ของข้ากลับคืนสู่วังมังกรตามสัญญาบรรพกาลแล้ว” เสียงนั้นทุ้มกังวานดุจเสียงระฆังทองคำที่ดังก้องมาจากนรกอเวจี พร้อมกับประตูหินมหึมาที่ถูกกระแทกจนแตกละเอียดเป็นผุยผง และร่างของบุรุษในชุดเกราะเกล็ดมังกรสีนิลที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับดาบอาคมที่เปล่งแสงสีเลือดจนแสบตา ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ