เล่ห์เหลี่ยมของมาร

“เจ้าคิดว่าศิษย์พี่สายตรงผู้ถือกระบี่คุณธรรมอย่างเจ้า จะต้านทานพิษราคะอเวจีได้นานเพียงใดกัน... ลี่หลิน?” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในถ้ำมืดดังขึ้นข้างใบหูของไป๋ลี่หลิน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอายกำยานราคะรุนแรงพ่นรดต้นคอระหงจนนางสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง ไป๋ลี่หลินพยายามรวบรวมปราณกระบี่เมฆาที่เหลือเพียงน้อยนิดในจุดชีพจร แต่ทว่าทุกครั้งที่โคจรลมปราณ ความเจ็บปวดราวกับเข็มนับพันเล่มกลับทิ่มแทงเข้าสู่เส้นชีพจรหยินในกายาของนางจนนางต้องกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด “เจ้ามัน... สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ มู่หรงเทียน! อย่าคิดว่าการใช้วิธีสกปรกเช่นนี้จะทำให้ข้าก้มหัวให้มารร้ายเช่นเจ้าได้!” ไป๋ลี่หลินตวาดเสียงสั่น นางพยายามดึงมือที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนศิลาอัคนีออก แต่ยิ่งดิ้น รอยไหม้สีแดงฉานก็ยิ่งปรากฏขึ้นบนข้อมือขาวผ่องราวหยกนวล มู่หรงเทียนไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวนางจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับอกกว้างที่เปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามและพลังปราณมารอันแข็งแกร่ง นิ้วมือแกร่งดั่งหินผาไล้ไปตามแนวสันหลังของหญิงสาวอย่างเชื่องช้า เย้ายวน ทว่าแฝงไว้ด้วยอาณัติแห่งการควบคุม “วิธีสกปรกหรือ?” มู่หรงเทียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาสั่นสะท้านไปถึงหัวใจของนาง “ในโลกแห่งผู้แข็งแกร่ง สิ่งที่เจ้าเรียกว่าเล่ห์เหลี่ยม ข้าเรียกว่าโอกาส... เจ้ามีกายาเซียนบริสุทธิ์ แต่กลับถูกสำนักกระบี่เมฆากักขังไว้ด้วยกฎเกณฑ์ไร้สาระ หากเจ้าผสานหยินกับหยางของข้า พลังของเจ้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดไปไกลกว่าที่อาจารย์ของเจ้าจินตนาการได้” “ไม่... ข้าไม่มีวันยอม!” มู่หรงเทียนโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมสันแตะเข้าที่พวงแก้มเนียนละเอียด ความเย็นเยียบจากกายาเซียนของลี่หลินปะทะเข้ากับความร้อนแรงจากกายามารของเขา ก่อให้เกิดไอระเหยจางๆ รอบกายทั้งคู่ ราวกับไฟกับน้ำแข็งที่กำลังโรมรัน “เจ้าพูดว่าไม่ แต่ดวงตาของเจ้ากลับฟ้องว่าต้องการ...” มู่หรงเทียนใช้นิ้วชี้เชยคางมนขึ้น ให้สายตาทั้งสองประสานกัน “ความกระหายในกายเจ้ามันเรียกร้องหาข้า ลี่หลิน เจ้าสัมผัสได้ใช่ไหม? ยิ่งเจ้าปฏิเสธ ไอหยินในตัวเจ้าก็ยิ่งแผดเผาเจ้าให้มอดไหม้... มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะดับความร้อนรุ่มนี้ได้” เขากดจูบลงบนลำคอระหงอย่างถือสิทธิ์ ลิ้นร้อนลากผ่านผิวบางเบาแต่หนักแน่นด้วยแรงอารมณ์ ไป๋ลี่หลินสะดุ้งสุดตัว สมองขาวโพลน พลังในกายปั่นป่วนจนนางแทบควบคุมสติไม่อยู่ นางเกลียดชังความรู้สึกที่ร่างกายของนางตอบสนองต่อสัมผัสของเขา เกลียดชังที่ความเย่อหยิ่งของนางกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า “ปล่อย... ปล่อยข้า...” เสียงของนางอ่อนระโหยลงจนเกือบกลายเป็นเสียงคราง “ยอมจำนนเสียเถิด แล้วข้าจะมอบโลกทั้งใบให้เจ้าเชยชม” มู่หรงเทียนกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด แต่นั่นกลับเป็นอาวุธที่ร้ายกาจยิ่งกว่าคมกระบี่ “ข้าไม่ได้ต้องการเพียงร่างกายของเจ้า แต่ข้าต้องการทุกอย่างที่เจ้าเป็น... ทั้งวิญญาณและความแค้นที่เจ้ามีต่อข้า” มือแกร่งเลื่อนลงมาปลดปมสายคาดเอวของชุดกระบี่เมฆาสีขาวสะอาดตาออกอย่างใจเย็น ผ้าเนื้อดีร่วงหล่นลงกับพื้นหินเย็นเยียบ เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดดุจหิมะที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อจากการกระตุ้นของวิชามาร มู่หรงเทียนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนา เขารู้ดีว่าลี่หลินเป็นดั่งผลไม้อันโอชะที่ต้องค่อยๆ กะเทาะเปลือกออก ยิ่งนางดิ้นรน ยิ่งนางปฏิเสธ ความหวานหอมในวินาทีที่นางยอมจำนนก็จะยิ่งทวีคูณ ในขณะที่มือของเขากำลังจะแตะต้องจุดอ่อนไหวที่สุดบนเนินอกของนาง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและแฝงด้วยไอสังหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องลับ ประตูหินหนักอึ้งถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่สวมอาภรณ์สีดำสนิท ใบหน้าซีกหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กดวงตาสีเลือด “ประมุขมู่หรง! ท่านลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้เป็นวันครบรอบที่ท่านต้องส่งบรรณาการให้แก่ 'เงาปีศาจ' แห่งหุบเขาไร้ลักษณ์... หรือท่านคิดจะเก็บของล้ำค่านี้ไว้เพียงผู้เดียว?” มู่หรงเทียนชะงัก สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับลี่หลินตวัดกลับไปมองผู้มาเยือนด้วยแววตาอำมหิต แสงจากตะเกียงน้ำมันในห้องวูบไหวและดับลงทันที ทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของลี่หลินและไอสังหารของคนทั้งสองที่ปะทะกันอย่างรุนแรง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ