สายสัมพันธ์ข้ามพรรค

“เจ้ากล้าดียังไงถึงยังปรากฏตัวในที่ที่ข้าสั่งให้เจ้ามา!” เสียงกระซิบที่แหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยไอสังหารดังขึ้นท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ปกคลุมไปทั่วหุบเขาอเวจี ไป๋ลี่หลินชะงักฝีเท้า หัวใจนางเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกรัวด้วยความกังวลและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน นางไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลือกที่จะขยับกายเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ มู่หรงเทียนอยู่ในชุดคลุมสีนิลสนิทที่กลืนไปกับความมืดมิดของผืนป่า ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ใบหน้าของนาง แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางราวกับจะค้นหาสิ่งที่นางพยายามปิดซ่อนไว้—ความโหยหาที่แม้แต่ตัวนางเองก็ยังหวาดกลัว “ถ้าข้าไม่มา ท่านก็คงไม่ได้รับรู้ถึงแผนการของศิษย์พี่ใหญ่หรอก ใช่หรือไม่?” ไป๋ลี่หลินโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นประสาท เขาขยับกายเข้าประชิดตัวนางในชั่วพริบตา กลิ่นอายของไม้กฤษณาและกลิ่นโลหิตจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขารายล้อมรอบตัวนางจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับเขาตรงๆ “ศิษย์สำนักกระบี่เมฆาผู้สูงส่ง กำลังเอาความลับของสำนักมาปรนเปรอประมุขพรรคมารอย่างข้า... เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่เจ้าเลือกเดินอยู่นี้ คือหนทางสู่เซียน ไม่ใช่เส้นทางสู่ขุมนรก?” “ข้าอาจจะกำลังเดินไปสู่ขุมนรกก็จริง...” ไป๋ลี่หลินเอ่ยเบาๆ ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้จนหน้าอกของทั้งคู่แทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของนางรินรดอยู่บนแผงอกของเขา “แต่ในเมื่อข้ามีกายาเซียนบริสุทธิ์ที่ท่านปรารถนา... ท่านจะปล่อยให้ข้าตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ มู่หรงเทียน?” คำพูดนั้นทำให้นัยน์ตาของมู่หรงเทียนวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ถูกลมพัดแรง เขาบีบกรามแน่นก่อนจะเปลี่ยนมาใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากนุ่มของนางอย่างหยั่งเชิง สัมผัสที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนทำให้ไป๋ลี่หลินขนลุกชัน กระแสพลังหยินหยางที่ไหลเวียนในกายของทั้งคู่เริ่มปั่นป่วนราวกับมันจดจำกันและกันได้ดี “เจ้าช่างยั่วเย้าได้อย่างไร้ยางอายจริงๆ” เขากระซิบชิดใบหูนาง ลมหายใจที่ร้อนผ่าวทำให้ร่างกายนางอ่อนระทวย “วิชาคู่อันเร้นลับที่ข้าฝึกฝนมา หากต้องสูญเสียพลังไปเพราะความลุ่มหลงในตัวเจ้าเพียงชั่วข้ามคืน... เจ้าคิดว่ามันคุ้มกันไหม?” “ลองดูสิ... แล้วท่านจะรู้ว่าสิ่งที่ท่านเสียไป มันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ท่านจะได้รับ” ไป๋ลี่หลินเอื้อมมือไปปลดสายคาดเอวของเขาอย่างถือดี ความอดทนของชายหนุ่มขาดผึง มู่หรงเทียนคว้าข้อมือนางไว้แล้วกระชากร่างบางเข้าหาตัว ก่อนจะเหวี่ยงร่างนางให้พิงกับลำต้นไม้ใหญ่ พลังปราณมารของเขาแผ่ออกมาสะกดข่มรอบพื้นที่นี้ไว้ไม่ให้มีใครย่างกรายเข้ามาได้ ท่ามกลางหมอกที่เริ่มจางลง เผยให้เห็นแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเป็นสาย ท่าทางของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดัน มือข้างหนึ่งของมู่หรงเทียนล็อกร่างนางไว้แน่น อีกข้างเริ่มสำรวจไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดศิษย์สีขาวบริสุทธิ์ที่ดูขัดตาเขานัก ความบริสุทธิ์ของนางที่เขาเฝ้าทะนุถนอมในความคิดมาตลอด บัดนี้ถูกเขาบดขยี้ด้วยความใคร่และอำนาจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ และเสื้อผ้าของไป๋ลี่หลินเริ่มร่วงหล่นเผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดุจหยกสลัก ทันใดนั้น... เสียงกระซิบแผ่วเบาของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดหลังพุ่มไม้ ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ “ศิษย์น้อง... เจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนอื่น แต่เป็นเสียงของ ‘เซียวเฟย’ ศิษย์พี่ผู้ซื่อสัตย์ที่มักจะติดตามไป๋ลี่หลินไปทุกแห่ง! มู่หรงเทียนชะงักกึก ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ เขาหันขวับไปมองทางต้นเสียงทันที ในขณะที่ไป๋ลี่หลินหน้าถอดสี ร่างกายที่เพิ่งจะวูบวาบด้วยแรงอารมณ์กลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง เซียวเฟยก้าวออกมาจากหมอก มือที่ถือกระบี่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเบื้องหน้าคือใคร ใบหน้าของศิษย์พี่ใหญ่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวดที่ฉายชัด “นี่เจ้า... เจ้าแอบคบหากับปีศาจตนนี้ลับหลังสำนักอย่างนั้นหรือ ไป๋ลี่หลิน!” มู่หรงเทียนเหยียดยิ้มเย็นชา มือที่เคยลูบไล้ผิวกายของไป๋ลี่หลินกลับมาเป็นกรงเล็บมารที่พร้อมจะฉีกกระชากชีวิตผู้มาเยือนให้ดับสูญเพียงพริบตาเดียว “เจ้ามาช้าไปหนึ่งก้าว... และโชคร้ายที่เจ้าดันมาเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น” ขอบพระคุณที่ร่วมดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกของความลับแห่งเงาจันทร์ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ