ศัตรูจากภายนอก

“ศิษย์น้องไป๋... เจ้าจะอธิบายเรื่องกระไอหยินที่ตกค้างอยู่ในค่ายกลอาคมเมื่อคืนนี้อย่างไร?” น้ำเสียงของเจ้าสำนักกระบี่เมฆาไม่ได้ดุดัน ทว่ามันกลับบาดลึกยิ่งกว่าคมกระบี่ที่พาดผ่านลำคอ ไป๋ลี่หลินยืนนิ่งอยู่กลางโถงพิพากษา พื้นหินเย็นเยียบใต้ฝ่าเท้าดูเหมือนจะสั่นไหวตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร้าอยู่ในอก นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของอาจารย์ด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าเบื้องหลังม่านตาคู่นั้นคือเปลวเพลิงแห่งความลับที่นางจำต้องกลบฝังไว้ใต้เถ้าถ่าน “ข้าเพียงแค่ฝึกฝนวิชาในยามวิกาลเพื่อให้ทันต่อการประลองในงานชุมนุมยุทธภพ หากไอพลังนั้นทำให้ท่านอาจารย์ขุ่นข้องหมองใจ ลี่หลินยอมรับโทษทัณฑ์เจ้าค่ะ” “ฝึกวิชา? หรือเจ้ากำลังสื่อสารกับสิ่งโสโครกจากพรรคมารอเวจีกันแน่!” ศิษย์พี่ใหญ่โพล่งขึ้น มือของเขากำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ข้าพบเศษเสี้ยวผ้าแพรเนื้อดีที่มิใช่ของสำนักเราในจุดที่ไอปีศาจหนาแน่นที่สุด... เจ้าจะปฏิเสธหรือว่านั่นเป็นเพียงจินตนาการของข้า?” ลี่หลินคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ยั่วยวนทว่าเย็นเยือกในคราวเดียวกัน นางรู้ดีว่ามู่หรงเทียนทิ้งสิ่งใดไว้ให้ และนางก็รู้ดีว่ารอยสัมผัสของเขาที่ยังฝังลึกอยู่บนผิวกายนั้นเป็นหลักฐานชั้นดีที่ไม่มีใครสามารถลบเลือนได้ ในความเงียบงันที่บีบคั้น หัวใจของนางกลับเต้นรำไปกับความทรงจำเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ร่างสูงใหญ่ของมู่หรงเทียนที่โอบกอดนางไว้ใต้แสงจันทร์ริมหน้าผา ลมหายใจอุ่นร้อนที่คลอเคลียอยู่ข้างใบหู และคำกระซิบที่ว่า *“เจ้าเป็นของข้า... ลี่หลิน... แม้แต่จิตวิญญาณที่สว่างไสวที่สุดของเจ้า ข้าก็จะฉาบมันด้วยโลหิตของข้าเอง”* “พรรคธรรมะช่างหูไวตาไวเสียจริง” ลี่หลินเอ่ยเบาๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาศิษย์พี่ใหญ่ช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้คนตรงหน้าถึงกับชะงัก ลมปราณของเขาสั่นไหวราวกับตกอยู่ในวังวนแห่งกามราคะที่นางจงใจปลดปล่อยออกมาเพียงนิด “ศิษย์พี่... การสงสัยในตัวข้า อาจทำให้ท่านมองข้ามภัยร้ายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ตัวท่านมากกว่าที่คิด” บรรยากาศในโถงพิพากษาเปลี่ยนไปทันที ความกดดันจากไอสังหารของเจ้าสำนักแผ่ซ่าน แต่ลี่หลินกลับไม่เกรงกลัว นางหยิบปิ่นหยกที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาวางลงบนโต๊ะไม้หอม มันเป็นปิ่นที่มู่หรงเทียนมอบให้เพื่อสื่อถึงการควบคุมจิตใจคนรอบข้างผ่านวิชาหยินหยาง ลำแสงสีม่วงเรืองรองพุ่งออกมาจากปิ่นจนทุกคนต้องเบือนหน้าหนี “เจ้าไปเอาของสิ่งนี้มาจากที่ใด!” เจ้าสำนักลุกขึ้นยืนดวงตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว “ข้าได้มาจากการสังหารคนของพรรคมารที่บังอาจเข้ามาลอบสังหารข้าในป่าลึก” นางโกหกหน้าตาย ดวงตาคู่สวยสั่นไหวราวกับหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มที่ไม่มีใครเห็น “หากท่านต้องการคำตอบที่แน่ชัด ก็จงเชื่อใจศิษย์ผู้นี้... หรือไม่ก็ฆ่าข้าเสียเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ความลับของสำนักจะถูกตีแผ่โดยน้ำมือของข้าเอง” เสียงคำรามจากภายนอกดังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้หลังคาโถงพิพากษาแตกร้าว ศิษย์สายตรงคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยโลหิต “ท่านเจ้าสำนัก! พรรคพวกมารอเวจี! พวกมัน... พวกมันบุกมาถึงหน้าประตูสำนักแล้ว!” ลี่หลินหันไปมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน นางรู้ดีว่ามู่หรงเทียนไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่นี่คือการแสดงละครฉากใหญ่เพื่อช่วงชิงตัวนางไปจากสำนักกระบี่เมฆาอย่างเต็มรูปแบบ ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมกระบวนท่าตั้งรับ เงาชายฉกรรจ์ชุดดำนับร้อยก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน ทว่าสิ่งที่ทำให้ลี่หลินต้องหยุดหายใจไม่ใช่กองทัพมารเหล่านั้น แต่เป็นร่างสูงสง่าที่ก้าวออกมาจากเงาจันทร์เบื้องหลังศิษย์พี่ใหญ่ของนางเอง มู่หรงเทียนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเพลิงของเขาจ้องมองนางด้วยความปรารถนาที่เปิดเผยจนน่าสั่นสะท้าน เขายื่นมือออกมาเบื้องหน้าท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน ก่อนจะเอ่ยชื่อนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินเพียงนางผู้เดียว “ศิษย์น้อง... ของข้า ถึงเวลาที่เจ้าต้องเลือกว่าจะอยู่กับพวกมดปลวกเหล่านี้ หรือจะไปเป็นราชินีในห้วงนรกอเวจีกับข้า” ทันใดนั้นเอง มือของมู่หรงเทียนก็คว้าเข้าที่คอเสื้อของศิษย์พี่ใหญ่แล้วบดขยี้มันจนขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยประทับรูปจันทร์เสี้ยวสีดำสนิทที่หน้าอกของเขา—สัญลักษณ์ที่เป็นของพรรคมารอเวจี! ความโกลาหลพุ่งถึงขีดสุดเมื่อศิษย์พี่ใหญ่ที่ทุกคนไว้ใจที่สุด กลับชักกระบี่ออกมาจ่อที่ลำคอของเจ้าสำนักเสียเอง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนไปทั่วขุนเขา ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเล่ห์เหลี่ยมของมารในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ