ความหนาวเหน็บและเปลวไฟ

“หากเจ้ายังฝืนโคจรลมปราณด้วยวิธีนี้... ร่างกายที่งดงามของเจ้าคงได้กลายเป็นน้ำแข็งสลักก่อนที่ข้าจะทันได้เชยชมสมใจ” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในถ้ำมืดดังขึ้นข้างใบหูของไป๋ลี่หลิน ลมหายใจอุ่นร้อนของมู่หรงเทียนปะทะเข้ากับผิวแก้มที่บัดนี้ขาวซีดดุจหิมะ ความหนาวเหน็บจากไอหยินที่แตกซ่านภายในร่างกำลังกัดกินเส้นชีพจรของนางราวกับนับพันเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทง ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด นางพยายามดึงสติที่กำลังเลือนรางกลับมา ดวงตากลมโตสั่นระริกจ้องมองจอมมารผู้เป็นศัตรูคู่อาฆาตที่นั่งประชิดอยู่เบื้องหลัง “ข้า... ข้าไม่ต้องการวิชาสารเลวของเจ้า... มู่หรงเทียน... ถอยไป” “สารเลวหรือ?” มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่แต่กลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจดึงร่างของหญิงสาวเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาราวกับลาวาที่ไหลผ่านรอยแยกของภูเขาน้ำแข็ง มันร้อนแรงจนไป๋ลี่หลินเผลอครางเครือในลำคอด้วยความโหยหาโดยไม่ตั้งใจ “ร่างกายเจ้ากำลังร้องขอหยาง... อย่าได้ดัดจริตเสแสร้งเลย ศิษย์น้องหญิง” เขากระซิบพลางเลื่อนมือไปปลดเปลื้องสายรัดเอวของนางอย่างใจเย็น ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านด้วยความหนาวสลับกับความปรารถนาที่ซ่อนลึก เสื้อคลุมตัวนอกของสำนักกระบี่เมฆาหลุดร่วงลงสู่พื้นหินเย็นเยียบ เผยให้เห็นชุดชั้นในสีขาวบางเบาที่เปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อจากความทรมาน ไป๋ลี่หลินรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากแห่งจริยธรรมที่สวมใส่มาตลอดชีวิตออกไป นางพยายามขัดขืน แต่ทว่าในยามที่ร่างไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ สัมผัสจากฝ่ามือที่ไล้ไปตามแผ่นหลังกลับเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉุดรั้งนางไว้จากความตาย “ข้าจะช่วยเจ้าเอง... ไม่ใช่ในฐานะศัตรู แต่ในฐานะของ... คู่ครอง” มู่หรงเทียนพลิกร่างนางให้หันมาเผชิญหน้า สายตาของเขาราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง เขาไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่เขาใช้สัมผัสที่ค่อยเป็นค่อยไปปลุกเร้าจุดชีพจรที่อุดตัน มือหนึ่งประคองท้ายทอย อีกมือหนึ่งสอดเข้าไปใต้ผ้านุ่มนิ่ม ลูบไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลังจนไป๋ลี่หลินสะดุ้งเฮือก “อย่า...” นางเอ่ยได้เพียงคำเดียว ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะปิดกั้นคำปฏิเสธนั้นไว้ด้วยจุมพิตที่แฝงไปด้วยความเว้าวอนและอำนาจดิบเถื่อน รสจูบนั้นไม่ใช่การฉกฉวย แต่มันคือการแทรกซึมไปทั่วทุกอณูขุมขน ลิ้นร้อนที่พันเกี่ยวรุกรานทำให้ไอหยินที่คลุ้มคลั่งในร่างของนางเริ่มสงบลงอย่างประหลาด ความหนาวเหน็บที่เคยแผ่ซ่านถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ค่อยๆ โหมกระพือ มู่หรงเทียนไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่ริมฝีปาก เขาไล้ลงมาตามลำคอระหง ทิ้งรอยแดงจางๆ ไว้ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของบนร่างที่บอบบางนี้ “เจ้าเห็นไหม... ไป๋ลี่หลิน” เขาถอนริมฝีปากออกมาเพียงเล็กน้อย สายตาทอประกายลึกล้ำ “วิชาคู่อันเร้นลับมิใช่คำสาป แต่มันคือสวรรค์ที่ข้ากับเจ้าต้องรังสรรค์ขึ้นร่วมกัน” ไป๋ลี่หลินหอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผม ความอัปยศที่เคยรู้สึกเลือนหายไปแทนที่ด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม นางยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังของจอมมารผู้เย็นชาผู้นี้ ทันใดนั้นเอง มู่หรงเทียนก็ชะงักกึก เขาก้มลงมองแผ่นหลังของนางที่บัดนี้ปรากฏรอยปานรูปดอกบัวสีดำสนิทที่ค่อยๆ เปล่งแสงจางๆ ขึ้นมา ดวงตาของจอมมารเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดที่ยากจะอ่านออก “เจ้า... เจ้าคือคนในคำทำนายของตระกูลลับนั่นงั้นหรือ?” เสียงของเขาไม่ใช่น้ำเสียงของคนที่กำลังหลงใหลอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่กุมความลับอันยิ่งใหญ่ที่สั่นคลอนยุทธภพเอาไว้ ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังสะท้อนเข้ามาในถ้ำศิลาหิมะ พร้อมกับเสียงกระบี่ที่กระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวที่ด้านนอก “ประมุขพรรคมาร! ส่งตัวนางออกมาเสีย! มิเช่นนั้นข้าจะทำลายยอดเขาแห่งนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!” เสียงประกาศกร้าวของเจ้าสำนักกระบี่เมฆา อาจารย์ของไป๋ลี่หลินดังขึ้นชัดเจน มู่หรงเทียนรีบคว้าเสื้อคลุมมาห่อหุ้มร่างของไป๋ลี่หลินที่ยังคงตกอยู่ในภวังค์อารมณ์ เขาจ้องมองใบหน้าที่แดงระเรื่อของหญิงสาวด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินบรรยาย “ดูเหมือนว่า ‘เปลวไฟ’ ของเราจะถูกขัดจังหวะเสียแล้ว” เขากระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “และดูเหมือนว่าความลับที่เจ้าเก็บงำไว้... จะไม่ใช่แค่เรื่องของหยินหยางเสียแล้วสิ เพราะตอนนี้... คนที่กำลังพังประตูเข้ามาเพื่อจะสังหารเจ้า... ไม่ใช่อาจารย์ของเจ้าหรอก แต่เป็น 'คนใน' ที่เจ้าไว้ใจที่สุด” ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บในใจแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อได้ยินชื่อของผู้ที่บุกเข้ามาในจังหวะสุดท้าย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความเร้นลับของมธุรสโลหิตนี้นะคะ หลินหลิงร้อยเล่ห์