หุบเขาไร้รัก

“เจ้าคิดจะใช้ร่างกายที่แปดเปื้อนไอหยินเช่นนี้ ย่างกรายเข้าสู่ ‘หุบเขาไร้รัก’ เพื่อแลกกับวิชาที่แม้แต่เทพเซียนยังมิกล้าแตะต้องอย่างนั้นหรือ ไป๋ลี่หลิน?” เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงกระดูกกระทบกันของมู่หรงเทียนดังก้องในโสตประสาท ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีนิลสนิทก้าวประชิดตัวนางในความมืดสลัวของถ้ำศิลา กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นกำยานหอมเย็นจากกายเขาทำให้ลมหายใจของไป๋ลี่หลินติดขัด นางกำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาเรียวหงส์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันดุจสัตว์ร้ายที่ไร้ซึ่งความปรานี “หากต้องทนทุกข์ด้วยวิชาที่ขัดแย้งในกายข้าจนสิ้นใจ สู้ข้าเผชิญหน้ากับความตายที่หุบเขาไร้รักยังจะดีเสียกว่า ท่านประมุข... ท่านมิได้ต้องการเพียงร่างข้าเพื่อปลดล็อกเคล็ดวิชาหรอกหรือ?” นางเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าสั่นไหวที่ปลายเสียง ไป๋ลี่หลินเชิดหน้าขึ้น แม้ไอหยินในกายจะกำลังเดือดพล่านดั่งน้ำมันร้อนที่ถูกราดลงบนก้อนน้ำแข็ง ความปวดร้าวแล่นริ้วไปตามเส้นชีพจร แต่นางกลับไม่แสดงออกถึงความอ่อนแอแม้แต่น้อย มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นอย่างถือดี นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากที่สั่นระริกของนาง แรงบีบที่คางนั้นหนักหน่วงจนนางต้องเผยอปากออกเล็กน้อย “หุบเขาไร้รักหาใช่สถานที่ที่คนมีหัวใจจะผ่านไปได้โดยไร้รอยแผล หากเจ้าก้าวเข้าไปด้วยความปรารถนาที่ยังตัดไม่ขาด... วิชามารที่เจ้าหมายปองจะย้อนกลับมาฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน กลิ่นกายบุรุษเพศที่ร้อนรุ่มปะทะเข้ากับไอเย็นเยือกจากกายของนาง “แต่ข้าจะอนุญาตให้เจ้าไป... หากเจ้ากล้ายอมรับ ‘ของกำนัล’ จากข้าก่อนที่จะเหยียบย่างสู่แดนนรกนั่น” มู่หรงเทียนไม่รอคำอนุญาต เขาประทับริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รสสัมผัสของเขาเหมือนเปลวเพลิงที่แผดเผาความเยือกเย็นของนางให้ละลายหายไป ไป๋ลี่หลินสะดุ้งเฮือก มือที่ถือกระบี่ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังกังวานในความเงียบ นางพยายามผลักไส แต่มือข้างหนึ่งของมู่หรงเทียนกลับพันธนาการข้อมือนางไว้เหนือศีรษะแน่นหนา พลังหยินในกายไป๋ลี่หลินพลุ่งพล่านตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างบ้าคลั่ง มันมิใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือแรงดึงดูดระหว่างขั้วพลังที่ไม่มีวันบรรจบกันได้อย่างแท้จริง ชุดผ้าไหมสีขาวสะอาดตาของศิษย์สำนักกระบี่เมฆาถูกกระชากออกอย่างแรง เผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องดุจหยกเนื้อดี ทว่ากลับมีรอยปานสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นตามแนวชีพจรเมื่อยามที่เขาสัมผัส “ท่านมันปีศาจ...” นางครางแผ่ว ความรู้สึกที่ถูกกดทับมานานนับปีพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อลิ้นหนาเริ่มสำรวจไปตามซอกคอระหง ทิ้งรอยรักสีแดงฉานไว้ราวกับตราประทับความเป็นเจ้าของ “ข้าคือปีศาจที่กำลังจะมอบอำนาจให้เจ้าต่างหาก” เขาขบเม้มที่ติ่งหูของนางอย่างเย้ายวน ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้หัวใจของไป๋ลี่หลินเต้นผิดจังหวะ “จำไว้ให้ดี... การฝึกวิชาที่นั่นมิใช่แค่การโคจรลมปราณ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนวิญญาณ หากเจ้าไม่อาจละทิ้ง ‘ความรัก’ ที่มีต่อศิษย์พี่ของเจ้าได้... เจ้าก็เตรียมตัวเป็นศพเฝ้าหุบเขาเสีย” คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงกลางใจ ไป๋ลี่หลินลืมตาโพลงในความมืด ความทรงจำเกี่ยวกับศิษย์พี่ผู้จากไปย้อนกลับมาตอกย้ำ แต่สัมผัสจากฝ่ามือของมู่หรงเทียนที่เลื่อนต่ำลงมายังจุดอ่อนไหวกลับทำให้นางไม่อาจคิดสิ่งใดได้อีก นอกจากเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของตนเอง ในขณะที่มู่หรงเทียนกำลังจะสอดประสานพลังหยินหยางเพื่อกระตุ้นเคล็ดวิชาลับให้แก่นาง ร่างของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางเงามืดที่มุมถ้ำ เป็นศิษย์น้องคนสนิทของไป๋ลี่หลินที่นางคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่พรรคเมฆาล่มสลาย “พี่หญิง... อย่าได้หลงเชื่อคำลวงของมัน!” ไป๋ลี่หลินชะงัก ร่างของนางที่ถูกตรึงอยู่ใต้ร่างของมู่หรงเทียนสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นางมองเห็นใบหน้าของศิษย์น้องที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความแค้น มู่หรงเทียนหยุดมือทันที เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองผู้มาใหม่ แต่กลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “เจ้ามาได้จังหวะพอดี...” มู่หรงเทียนเอ่ยเสียงต่ำ “ในเมื่อเจ้าห่วงใยศิษย์พี่ของเจ้านัก เช่นนั้นเจ้าก็จงดูให้เห็นกับตา ว่า ‘หุบเขาไร้รัก’ ที่แท้จริงนั้น... สังเวยด้วยหัวใจของใครกันแน่” เขากระชากร่างของไป๋ลี่หลินขึ้นมาในอ้อมแขน ก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะที่ระหว่างคิ้วของนางเบาๆ ทันใดนั้นกระบี่เล่มหนึ่งที่ปักอยู่บนพื้นก็พุ่งทะลุทะลวงเข้ามาในถ้ำ ปักลงระหว่างที่ว่างของคนทั้งสาม เสียงอาคมดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ จนกำแพงถ้ำเริ่มแตกร้าว... และสิ่งที่อยู่หลังกำแพงนั้น ไม่ใช่หุบเขาที่ใครรู้จัก แต่มันคือโลงศพคริสตัลที่สลักชื่อของ ‘ไป๋ลี่หลิน’ เอาไว้! หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าการเปิดเผยความลับในครั้งนี้ จะทำให้ทุกท่านแทบหยุดหายใจไปพร้อมกับนางนะคะ