ความลับของกระบี่คู่

"เจ้าจะเอาเลือดของตัวเองมาสังเวยกระบี่คู่เหล่านี้ไปอีกนานเท่าไหร่ ไป๋ลี่หลิน!" น้ำเสียงทุ้มต่ำของมู่หรงเทียนดังก้องในห้องโถงลับใต้ฐานที่มั่นพรรคมารอเวจี มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธมาค่อนชีวิตคว้าข้อมือเรียวบางของสตรีตรงหน้าไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้มุ่งร้าย หากแต่แฝงด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เห็นร่างบางทรุดลงกับพื้น รอยเลือดสดๆ หยดลงบนพื้นหินเย็นเยียบจนกลายเป็นไอระเหยสีม่วงจางๆ ไป๋ลี่หลินหอบหายใจถี่ ใบหน้าหวานล้ำดุจเทพธิดาบัดนี้ซีดเผือด ทว่าดวงตายังคงแน่วแน่ นางชักมือกลับด้วยความดื้อรั้น "ถ้าข้าไม่ทำ กระบี่คู่ 'เหมันต์นิรันดร์' กับ 'อัคคีพิโรธ' ก็จะเป็นเพียงเศษเหล็กไร้วิญญาณ ท่านก็รู้... พลังหยินของข้าคือกุญแจดอกเดียวที่จะปลุกเทพอาวุธคู่นี้ให้ตื่นขึ้นมา เพื่อรับมือกับวิชาคู่อเวจีของท่าน!" มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของนาง "เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง การปลุกพลังอาวุธระดับตำนานเช่นนี้หาใช่การสังเวยด้วยเลือดเพียงอย่างเดียวไม่ แต่มันต้องการ 'ความปรารถนา' ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวระหว่างผู้ถือครอง... เจ้าคิดจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเพียงเพราะอยากเอาชนะข้าอย่างนั้นหรือ?" เขาขยับกายเข้าใกล้นางจนไออุ่นจากร่างกายแผ่ซ่านเข้ามาปะทะ ความเย็นเยียบจากกายาเซียนของลี่หลินปะทะกับไอหยินที่ร้อนแรงดุจลาวาของจอมมาร บรรยากาศในห้องโถงเริ่มบิดเบี้ยวด้วยแรงกดดันมหาศาล เสียงโลหะกระทบกันดังแว่วมาจากกล่องไม้เก่าแก่ที่วางอยู่ตรงกลางห้อง กระบี่สองเล่มในนั้นสั่นไหวราวกับรับรู้ถึงความสับสนของนายผู้ถือครอง "ข้าไม่ได้ต้องการเอาชนะท่าน" ลี่หลินกระซิบ น้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าเพียงต้องการมีชีวิต... เพื่อที่จะเห็นว่าชายที่ข้าเกลียดชังที่สุด จะมีจุดจบอย่างไรเมื่อวิชาคู่อเวจีถูกปลดผนึก" มู่หรงเทียนก้มลงมาจนลมหายใจรดรินอยู่ข้างใบหู มือที่เคยหยาบกระด้างบัดนี้กลับไล้ปลายนิ้วไปตามลำคอระหงของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำให้นางขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เจ้าโกหก ลี่หลิน... หัวใจเจ้าเต้นแรงขนาดนี้ เพียงเพราะคำว่าเกลียดชังอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเป็นเพราะสัมผัสของข้ากันแน่ ที่ทำให้เลือดในกายของเจ้าเดือดพล่านถึงเพียงนี้" เขากระชากตัวนางเข้าหาจนร่างกายทั้งสองแนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง ลี่หลินสัมผัสได้ถึงไอพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา มันคือความร้อนแรงที่ขัดแย้งแต่ก็โหยหาความเย็นจากนางอย่างรุนแรง กระบี่คู่ในกล่องไม้เริ่มส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็ก ราวกับจะเตือนว่าอาวุธทั้งสองกำลังโหยหาพลังแห่งการร่วมอภิรมย์เพื่อหล่อเลี้ยงตัวมันเอง "หากเจ้าอยากปลุกมัน... ก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็น ว่าความรักที่เจ้าซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา มันจะทรงพลังพอที่จะสยบกระบี่คู่นี้ได้หรือไม่" มู่หรงเทียนจูบลงบนกลีบปากของนางอย่างดุดัน รสสัมผัสที่ผสมผสานระหว่างความขมของยาพิษและความหวานล้ำของสุราทิพย์ทำให้ลี่หลินแทบสิ้นสติ มือของเขาเริ่มปลดสายคาดเอวของชุดสำนักกระบี่เมฆาออกอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ามั่นคง ผ้าแพรสีขาวร่วงหล่นลงสู่พื้น เผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวผ่องราวกับหิมะใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน ความกระหายของกระบี่คู่พุ่งสูงขึ้นเป็นลำดับ อาวุธเล่มหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากกล่อง ลอยวนเวียนรอบกายทั้งสองราวกับจดจ้องจะดื่มกินความสุขสมของพวกเขา ลี่หลินสะดุ้งสุดตัวเมื่อมู่หรงเทียนใช้ปลายเล็บคมกริบกรีดลงบนหัวไหล่ของเขาเอง แล้วแต้มหยดเลือดลงบนหน้าผากของนาง เลือดที่ผสมผสานกันกลายเป็นแสงสีทองสว่างวาบไปทั่วห้องโถง "เจ้าต้องยอมรับ... ว่าบัดนี้ เจ้าและข้ามิอาจแยกจากกันได้อีก" มู่หรงเทียนกระซิบ เสียงของเขาพร่าสั่นด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป "วิถีเซียนอเวจี... ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการหลอมรวม!" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะรุกล้ำเข้าไปในอาณาเขตอันเป็นความลับที่สุดของนาง เสียงกระแทกประตูห้องโถงจากด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดทำลายกำแพงศิลาจนแตกละเอียด ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วพร้อมกับเงาร่างสีดำหลายสายที่พุ่งเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว "ท่านประมุข! ภายนอกถูกบุกโดยสำนักธรรมะแล้ว! พวกมันมาพร้อมกับกระบี่มังกรฟ้า!" มู่หรงเทียนผละออกจากลี่หลินทันที ใบหน้าดุดันฉายแววสังหารท่วมท้น แต่ลี่หลินกลับมองออกไปที่ประตูด้วยแววตาที่เบิกกว้าง นางจำกระบี่ที่อยู่ในมือผู้นำกลุ่มบุกรุกได้เป็นอย่างดี... นั่นคือกระบี่ของอาจารย์นาง ผู้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน! ความลับของกระบี่คู่ถูกทิ้งไว้กลางคัน ในขณะที่ความลับของสำนักกำลังจะถูกเปิดเผยในชั่วพริบตา... มู่หรงเทียนคว้ากระบี่อัคคีพิโรธที่กำลังสั่นไหวขึ้นมาถือไว้มั่น ส่วนไป๋ลี่หลิน... นางมองไปยังกระบี่เหมันต์ที่พุ่งเข้าหาตัวเองราวกับมันเลือกนายคนใหม่ที่ไม่ใช่จอมมาร! หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าทุกท่านจะตื่นตะลึงไปกับความลับที่ซ่อนอยู่ในเงาของคมกระบี่นะคะ