รอยประทับบนกายา

"เลือด... เจ้าต้องการเลือดของข้าไปทำไมกันแน่" น้ำเสียงของไป๋ลี่หลินสั่นพร่าขณะพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นศิลาเย็นเยียบ ร่างบอบบางในอาภรณ์สีขาวสะอาดตาที่บัดนี้หลุดลุ่ยเผยให้เห็นหัวไหล่มนขาวผ่อง สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ภายใต้แรงกดดันจากปราณมารที่โอบล้อมรอบกายเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มู่หรงเทียนก้าวเข้ามาใกล้ ความมืดมิดในดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อคู่นั้นสะท้อนเงาร่างที่สั่นเทาของนาง เขาไม่ตอบคำถาม มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่เชยคางมนขึ้นมาอย่างถือดี บังคับให้นางต้องสบตากับเขาตรงๆ "เจ้าเป็นถึงศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่เมฆา ผู้ยึดมั่นในวิถีธรรมะอันจอมปลอม" มู่หรงเทียนกระซิบข้างใบหู ความเย็นเยียบจากลมหายใจของเขาทำให้ไป๋ลี่หลินขนลุกชัน "แต่กลับมีกายาเซียนที่เปี่ยมไปด้วยไอหยินเข้มข้นที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ... เลือดของเจ้าไม่ใช่แค่เครื่องสังเวย แต่มันคือยาพิษและน้ำทิพย์ที่จะทำให้วิชาคู่อเวจีของข้าบรรลุขั้นสูงสุด" "เจ้ามันปีศาจ... ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าใช้ร่างกายข้าเป็นเครื่องมือ" ไป๋ลี่หลินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรวบรวมปราณกระบี่ที่หลงเหลืออยู่ในจุดชีพจร ทว่าเพียงแค่ขยับ ปราณมารที่เขาทิ้งไว้ในร่างก็แผ่ซ่านกัดกินความเจ็บปวดจนนางต้องทรุดลงไปอีกครั้ง มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดุดันนั้นดังก้องไปทั่วห้องลับใต้ดิน เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบหนักหน่วงที่ซอกคอขาวเนียน กลิ่นอายบุรุษเพศที่ปนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้ไป๋ลี่หลินหน้ามืดตาลาย มือเรียวพยายามผลักไสแผงอกแกร่ง แต่กลับถูกเขารวบข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว "เจ้าบอกว่าไม่ยอมงั้นหรือ?" เขาผละออกมามองนางด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟราคะและอำนาจ "รอยประทับบนกายาของเจ้าหลังจากนี้ไป... จะบอกให้โลกทั้งใบรู้ว่า เจ้าคือสมบัติส่วนตัวของมู่หรงเทียน ไม่ใช่ของสำนักกระบี่เมฆา หรือใครหน้าไหนทั้งสิ้น" มู่หรงเทียนใช้ปลายนิ้วที่อาบด้วยไออเวจีลากผ่านกระดูกไหปลาร้าของนางลงไปยังเนินอกอวบอิ่ม ทุกจุดที่นิ้วเขาสัมผัส ผิวหนังของไป๋ลี่หลินกลับเปลี่ยนสีกลายเป็นลวดลายดอกบัวอเวจีสีดำสนิท มันเจ็บปวดเหมือนถูกไฟแผดเผา แต่ในขณะเดียวกัน กายาเซียนของนางกลับตอบสนองต่อไอมารนั้นด้วยการปลดปล่อยกลิ่นหอมหวานยั่วยวนออกมาอย่างไม่อาจควบคุม "อ๊ะ... หยุดนะ..." นางร้องครางเสียงหลง เมื่อเขาก้มลงกัดที่รอยประทับนั้นเบาๆ ก่อนจะดูดกลืนหยาดโลหิตที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากผิวหนัง "เจ้ารู้สึกหรือไม่? ลี่หลิน..." เขากระซิบพลางส่งผ่านปราณหยางร้อนระอุเข้าไปในร่างนาง "เมื่อเลือดของเจ้าผสมกับเลือดของข้า รอยประทับนี้จะไม่มีวันลบเลือน หากเจ้าห่างจากข้าเกินหนึ่งลี้ เจ้าจะรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากวิญญาณ... เจ้ากลายเป็นของข้าโดยสมบูรณ์แล้ว" ไป๋ลี่หลินดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความรู้สึกสับสนตีรวนในอก ความแค้นเคืองที่ควรมีกลับถูกเบียดแทรกด้วยความปรารถนาที่เขามอบให้ผ่านการสัมผัส ร่างกายของนางกำลังถูกหลอมรวมเข้ากับวิถีมารอย่างช้าๆ โดยที่ไม่อาจหวนกลับ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ มู่หรงเทียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม เขาละจากร่างของไป๋ลี่หลินแล้วเดินไปที่ประตูด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่ได้ทำเรื่องบัดสีเมื่อครู่นี้ "ท่านประมุข... ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่เมฆาบุกมาถึงหน้าพรรคแล้วขอรับ พวกมันเรียกร้องให้นำตัวนางกลับไป!" เสียงองครักษ์มารดังลอดเข้ามา มู่หรงเทียนหันกลับมามองไป๋ลี่หลินที่นั่งเปลือยเปล่าอยู่บนพื้นด้วยแววตาหยามหยัน เขาหยิบอาภรณ์ขึ้นมาคลุมร่างนางอย่างลวกๆ ก่อนจะกระชากข้อมือนางให้ลุกขึ้นแล้วลากไปที่ระเบียงห้องซึ่งมองเห็นลานประหารเบื้องล่าง "อยากออกไปพบพวกพ้องของเจ้าไหมลี่หลิน?" มู่หรงเทียนกระซิบพลางกอดรัดเอวนางไว้แน่น "ถ้าเจ้ากล้าเผยให้พวกมันเห็นรอยประทับบนกายาเจ้า... เจ้าก็ลองดูสิ ว่าพวกมันจะยังมองเจ้าเป็นเซียนผู้บริสุทธิ์อยู่หรือไม่ หรือจะฆ่าเจ้าทิ้งในฐานะกากีที่แปดเปื้อนวิถีมาร!" สายลมกรรโชกแรงพัดผ่านร่างของทั้งสอง มู่หรงเทียนผลักนางไปยืนที่ขอบระเบียงให้แสงจันทร์สาดส่องลงมายังรอยประทับสีดำที่หน้าอกของนางอย่างชัดเจน และเบื้องล่างนั้นเอง... เงาร่างของบุรุษในชุดสีฟ้าครามที่ไป๋ลี่หลินคุ้นเคยที่สุดก็กำลังเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลายและอาฆาตแค้น หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าทุกท่านจะหลงใหลในกลิ่นอายอันลึกลับและเร่าร้อนของบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ