เสียงครวญในถ้ำน้ำแข็ง

“อย่าขัดขืน... หากเจ้ายังไม่อยากให้เส้นชีพจรในกายแหลกสลายไปพร้อมกับน้ำแข็งพวกนี้” สุ้มเสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายในถ้ำลึกดังขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก มู่หรงเทียนกระชากร่างบางของไป๋ลี่หลินเข้าหาอกแกร่งจนปราศจากช่องว่าง ไอความเย็นเยือกจากผนังถ้ำน้ำแข็งพันปีดูเหมือนจะยอมสยบต่อไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของจอมมารผู้นี้เพียงผู้เดียว ไป๋ลี่หลินหอบหายใจถี่ ร่างกายของนางบัดนี้สั่นสะท้านด้วยพิษเย็นที่รุกรานจากวิชาเซียนอเวจีที่ฝืนฝึกหัด ดวงตาคู่สวยที่เคยสงบนิ่งดั่งน้ำค้างยามเช้า บัดนี้มีไอสีม่วงจางๆ รินไหลออกมาดั่งอัญมณีที่กำลังร้าว “ข้า... ข้าไม่ต้องการวิชาของเจ้า มู่หรงเทียน... ปล่อยข้าไปเสียที” “ปล่อยงั้นหรือ?” มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาหยาบกร้านจากการจับกระบี่เลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วอย่างถือสิทธิ์ “ในสภาวะที่กายาเซียนของเจ้ากำลังจะแตกดับเช่นนี้ มีเพียง ‘หยาง’ ในกายข้าเท่านั้นที่จะโอบอุ้มเจ้าไว้ได้ หากข้าปล่อยมือ เจ้าก็มีสภาพไม่ต่างจากรูปปั้นน้ำแข็งในตำนานหรอกนะ” นิ้วเรียวยาวของจอมมารไล้ไปตามแนวสันหลังของนาง สัมผัสที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนปนอันตรายทำให้ไป๋ลี่หลินต้องหลับตาแน่น พยายามสกัดกั้นเสียงครวญครางที่พยายามจะเล็ดลอดออกมา กายาเซียนบริสุทธิ์ของนางกำลังสั่นระริกเมื่อถูกกระตุ้นด้วยพลังหยินหยางที่ไหลเวียนไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่การฝึกวิชาธรรมดา แต่คือการหลอมรวมจิตวิญญาณผ่านม่านหมอกแห่งราคะและความเจ็บปวด “เจ้ามันคนสารเลว...” นางเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมู่หรงเทียนขบเม้มที่ซอกคอขาวเนียน สัมผัสนั้นราวกับจะฝากรอยตราประทับความเป็นเจ้าของไว้ชั่วนิรันดร์ “ใช่... ข้าคือคนสารเลว” มู่หรงเทียนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับผิวเย็นเฉียบของนางอย่างจงใจ “และคนสารเลวผู้นี้แหละที่จะพาเจ้าขึ้นสู่จุดสูงสุดของวิถีเซียน... เจ้าจงเปิดรับข้าเสีย ไป๋ลี่หลิน อย่าได้ฝืนชะตาฟ้าลิขิตเลย” ความเงียบงันในถ้ำถูกแทนที่ด้วยเสียงการไหลเวียนของพลังปราณที่รุนแรงขึ้น มู่หรงเทียนไม่รอช้า เขาบังคับให้ร่างของนางนั่งขัดสมาธิบนแท่นน้ำแข็ง ก่อนจะโอบกอดนางจากด้านหลัง มือข้างหนึ่งประทับลงบนจุดตานเถียนของนาง ส่วนอีกข้างดึงรั้งอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของศิษย์สำนักกระบี่เมฆาให้หลุดรุ่ยเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนละเอียดที่เริ่มปรากฏรอยปานสีแดงระเรื่อจากการบรรลุขั้นวิชา ความเจ็บปวดจากการทะลวงจุดชีพจรแล่นปราดไปทั่วร่าง ไป๋ลี่หลินเชิดหน้าขึ้น เล็บจิกเข้าที่แขนของชายหนุ่มจนเลือดซิบ นางรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกแยกออกจากกัน แต่ในความเจ็บปวดนั้น กลับมีความเสียวซ่านประหลาดไหลวนเข้าสู่หัวใจ ราวกับว่าตัวนางกำลังถูกหล่อหลอมใหม่ในเตาหลอมแห่งโลหิตและหยาดเหงื่อ “อา... อย่า...” เสียงของนางขาดห้วง เมื่อมู่หรงเทียนเพิ่มจังหวะการส่งพลังผ่านปลายนิ้วเข้าสู่จุดสำคัญ พลังหยางที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงในขุมนรกพุ่งเข้าปะทะกับพลังหยินอันเยือกแข็งในกายของนาง ก่อเกิดเป็นประกายสายฟ้าสีทองหม่นพุ่งพล่านไปทั่วทั้งถ้ำน้ำแข็ง บรรยากาศเริ่มบีบคั้น ร่างกายของทั้งสองโอบกอดกันแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด มู่หรงเทียนจ้องมองใบหน้ายามโศกศัลย์และสุขสมของหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา สำหรับเขา นางคือหมากที่สำคัญที่สุด แต่ทว่า... ในวินาทีที่ร่างกายของนางสั่นไหวรุนแรงจนแทบสิ้นสติ เขากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่นอกเหนือไปจากการครอบครอง “เจ้าคือของข้าเพียงผู้เดียว ไป๋ลี่หลิน” เขาประกาศก้อง น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจและแรงปรารถนาที่ไม่เคยดับมอด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังแทรกผ่านม่านน้ำแข็งหนาทึบเข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายกระบี่ที่คมกริบราวกับจะตัดขาดอากาศธาตุ มู่หรงเทียนชะงักกึก ดวงตาคมกล้าตวัดมองไปยังปากถ้ำที่มืดมิด “นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะแกะรอยข้ามาถึงที่นี่ได้... ศิษย์พี่ผู้ซื่อตรง” มู่หรงเทียนหัวเราะเยาะ พลางกระชับอ้อมกอดร่างบางที่สั่นสะท้านไว้แนบแน่นกว่าเดิม เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากเงามืดของถ้ำ เผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดสีครามเข้ม ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตมาดร้ายและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน มือที่จับด้ามกระบี่นั้นสั่นเทา “ปล่อยนางเสีย มู่หรงเทียน... ก่อนที่ข้าจะฝังกระบี่เล่มนี้ลงในอกเจ้า!” ไป๋ลี่หลินพยายามลืมตาขึ้นมองผู้มาใหม่ ลมหายใจของนางติดขัดเมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้า ในขณะที่มู่หรงเทียนกลับเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของนางด้วยประโยคที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ “ดูให้ดีเถิด... ว่าคนที่เจ้าควรจะเลือกเป็นศัตรู หรือคนที่เจ้าควรถวายทั้งกายและวิญญาณให้... คือผู้ใดกันแน่” หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าตอนที่ 29 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนแทบวางไม่ลงนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ