พันธสัญญาที่พังทลาย

"เจ้าจะเลือกสละวิญญาณเพื่อปณิธานของธรรมะที่หลอกลวงเจ้ามาตลอดชีวิต... หรือจะดื่มด่ำกับรสสัมผัสแห่งอเวจีในอ้อมกอดของข้า เพื่อทำลายล้างความเน่าเฟะนี้ให้สิ้นซากกันแน่ ไป๋ลี่หลิน" เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงเทียนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาระคนไปด้วยกลิ่นอายของโลหิตและดอกเหมยอเวจีที่บานสะพรั่งอยู่ในคุกใต้ดินแห่งสำนักกระบี่เมฆา มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่มาทั้งชีวิตบัดนี้กำลังเชยคางมนของนางขึ้น บังคับให้ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวต้องสบประสานกับดวงตาสีเลือดที่สะท้อนเงาความกระหายอันไร้ก้นบึ้ง ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด หยดเลือดสีสดไหลซึมลงมาตามมุมปาก รสฝาดของโลหิตกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในกายาเซียนบริสุทธิ์ของนาง ไอหยินที่เคยสะกดไว้ใต้ตราประทับสำนักกำลังเดือดพล่านราวกับน้ำมันที่โดนไฟลน ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยศิษย์พี่ร่วมสำนักเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจ ราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงในคราเดียว "มู่หรงเทียน... ท่านมันก็แค่ปีศาจที่ใช้ความแค้นของข้าเป็นเครื่องมือ" หญิงสาวเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ร่างกายจะอ่อนเปลี้ยจากการถูกผนึกพลัง แต่แรงอาฆาตในดวงตายังคงไม่ลดละ "ใช่ ข้าคือปีศาจ" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยดเลือดที่มุมปากของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่แฝงไว้ด้วยความวาบหวามนั้นทำให้นางสั่นสะท้าน "แต่ปีศาจตนนี้มิเคยโกหกเจ้า... ส่วนสำนักที่เจ้าเทิดทูน บัดนี้พวกมันกำลังฉลองชัยชนะบนกองซากศพของครอบครัวเจ้า พวกมันเรียกสิ่งนั้นว่า 'ความชอบธรรม' เจ้ายังจะกราบไหว้สิ่งที่ทำให้เจ้าสูญสิ้นทุกอย่างอยู่อีกหรือ?" คำพูดของเขาราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งในใจนาง ความทรงจำภาพท่านพ่อถูกสังหารโดยเจ้าสำนักกระบี่เมฆาหวนคืนมาอย่างแจ่มชัด ราวกับภาพวาดที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงฉาน ความรู้สึกว่างเปล่าแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่กัดกินจิตวิญญาณ มู่หรงเทียนขยับกายเข้าใกล้จนแผ่นอกกว้างของเขาสัมผัสกับทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวจากการหอบหายใจ เขาโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่ซอกคอขาวเนียน สัมผัสนั้นมิได้อ่อนโยนหากแต่เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของ ไอหยินในกายไป๋ลี่หลินตอบสนองต่อพลังมารของเขาอย่างรุนแรงจนนางต้องครางประท้วงในลำคอ "ปล่อยข้า..." นางพยายามเบือนหน้าหนี แต่กลับกลายเป็นเปิดทางให้เขาซุกไซ้ซอกคอระหงได้ถนัดยิ่งขึ้น "ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้หรอกหลินเอ๋อร์..." เขาพึมพำชิดผิวเนื้อ "ทางเลือกของเจ้ามิใช่เรื่องของโลกยุทธภพ แต่เป็นเรื่องของกายาหยินที่ต้องการจะปะทุออกมา หากเจ้าไม่ยอมหลอมรวมพลังกับข้า คืนนี้กายาเซียนของเจ้าจะแตกสลาย และเจ้าจะกลายเป็นเพียงซากศพที่ไร้วิญญาณ... หรือเจ้าอยากให้ข้า 'ช่วย' เจ้าด้วยวิธีที่ร้อนแรงกว่านี้กันล่ะ?" มู่หรงเทียนกดปลายนิ้วลงบนจุดชีพจรที่ท้องน้อยของนาง พลังมารที่เข้มข้นไหลทะลักเข้าไปในร่างกายของหญิงสาว ราวกับกระแสน้ำป่าที่ไหลบ่าเข้าสู่ทะเลสาบที่แห้งผาก ไป๋ลี่หลินกรีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อความอัดอั้นผ่อนคลายลงชั่วขณะ แต่ความสยิวซ่านที่ตามมานั้นรุนแรงจนยากจะควบคุม นางรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ลึกลับระหว่างเขากับนาง ความหยินและหยางที่กำลังโรมรันพันตูเพื่อช่วงชิงอำนาจเหนือร่างกายนี้ "เจ้าจะเลือกทางไหน" เขาผละออกมาจ้องตานาง สายตาของมู่หรงเทียนคมกริบดุจอาวุธร้าย "จะกลับไปเป็นทาสรับใช้ของพวกคนโฉดที่ฆ่าพ่อเจ้า หรือจะก้าวขึ้นมาเป็นราชินีเคียงคู่ข้าในดินแดนที่ไม่มีกฎเกณฑ์ใดบังคับเจ้าได้ นอกจากความพึงพอใจของเจ้าเอง" ไป๋ลี่หลินหลับตาลง ภาพลักษณ์ของศิษย์พี่ที่เคยแสร้งทำดีต่อหน้านางค่อยๆ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน มือที่สั่นเทาของนางค่อยๆ เอื้อมไปแตะที่อกเสื้อของมู่หรงเทียน ความเย็นจากผิวกายของเขาและไออุ่นจากพลังมารที่เขามอบให้กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่ง "หากข้าเลือกทางมาร..." หญิงสาวลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยบัดนี้มีประกายสีม่วงอมแดงวับแวมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ข้าจะไม่ใช่แค่ราชินีของท่าน แต่ข้าจะเป็นผู้ทำลายล้างทุกสิ่งที่ท่านเคยรัก เพื่อชดใช้กับความเจ็บปวดที่ข้าต้องเผชิญ ท่านกล้าที่จะร่วมทางไปกับปีศาจในร่างข้าหรือไม่?" มู่หรงเทียนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายแต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบอย่างดูดดื่มที่ริมฝีปากของนาง รสชาติของความแค้นและราคะที่ปนเปกันทำให้ทั้งคู่ต่างแทบคลั่ง ทว่าทันใดนั้นเอง ประตูคุกใต้ดินก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงกระแทกมหาศาล แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามาเบื้องหลังร่างเงาที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู กลิ่นอายกระบี่อันคุ้นเคยที่นางเกลียดชังที่สุดแผ่ซ่านเข้ามาทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในทันที ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งทะลุความมืดตรงมาที่ลำคอของมู่หรงเทียน ท่ามกลางเสียงตะโกนก้องที่ทำให้นางต้องหยุดลมหายใจ "ปล่อยนางซะ... ศิษย์น้องทรยศ!" หวังว่าทุกท่านจะยังคงกลั้นหายใจไปพร้อมกับหลินหลิงในความมืดมิดนี้นะคะ