กลิ่นกายที่โหยหา

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงของเล่นยามว่างที่เจ้าจะหยิบจับมาเชยชมยามเบื่อหน่ายอย่างนั้นหรือ ไป๋ลี่หลิน?" น้ำเสียงแหบพร่าของมู่หรงเทียนกระซิบอยู่ชิดใบหู ขณะที่มือหนาหยาบกร้านดั่งมือของนักรบผู้โชกโชนเลือดเนื้อ บีบเค้นลงบนสะโพกคอดกิ่วอย่างจาบจ้วง แผ่นหลังบางของไป๋ลี่หลินแนบชิดไปกับผนังหินเย็นเยียบในถ้ำลับหลังน้ำตก ทว่าภายในกายกลับร้อนผ่าวราวกองเพลิงจากวิชาเนตรอเวจีที่เขากำลังถ่ายทอดเข้าสู่เส้นชีพจรของนาง ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาสั่นระริกด้วยความขัดแย้ง "ท่านประมุข... วิชาของท่านมันกำลังจะกลืนกินสติข้า ท่านต้องการเพียงกายาเซียนเพื่อส่งเสริมพลัง หรือต้องการหัวใจที่บิดเบี้ยวของข้ากันแน่!" "ข้าต้องการทั้งสองอย่าง และข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นอื่นนอกจากของข้า" เขากระชากร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า ความมืดสลัวภายในถ้ำไม่อาจปิดบังแววตาที่เปี่ยมด้วยเพลิงปรารถนาของบุรุษตรงหน้าได้ มู่หรงเทียนบดจูบลงมาโดยไม่รอคำตอบ ลิ้นร้อนรุ่มรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนความหอมหวานที่เขาโหยหามานานนับแรมเดือน ไป๋ลี่หลินพยายามต่อต้านด้วยการดันอกแกร่ง ทว่าสัมผัสจากฝ่ามือที่ไล้ไปตามแนวสันหลังกลับทำให้เข่าของนางอ่อนระทวย ความหยิ่งผยองในฐานะศิษย์สำนักกระบี่เมฆาพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงสตรีที่กระหายในสัมผัสของผู้บุรุษที่นางควรจะเกลียดชังที่สุด ชุดแพรบางเบาสีขาวสะอาดตาถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อดั่งกลีบกุหลาบต้องไออุ่น มู่หรงเทียนไล้ปลายนิ้วไปตามร่องอกอย่างเชื่องช้า ลากผ่านลานอกที่บัดนี้ตั้งชูชันชวนให้สัมผัส เขาไม่ได้รีบร้อน แต่กลับตั้งใจทรมานให้นางจมดิ่งลงสู่ห้วงราคะจนแทบขาดใจ "เจ้าหอม... หอมจนข้าแทบคลั่ง" เขากระซิบพลางซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายของไป๋ลี่หลินช่างต่างจากกลิ่นคาวเลือดที่เขาคุ้นชิน มันคือกลิ่นของดอกท้อกลางฤดูหนาว กลิ่นที่ทำให้จิตใจกระด้างกระเดื่องของจอมมารสั่นไหว ไป๋ลี่หลินครางกระเส่า นางแอ่นกายรับสัมผัสจากเขาอย่างไม่อาจหักห้าม ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นไม่ใช่แค่เพียงเรื่องของวิชาคู่อันเร้นลับ แต่มันคือแรงดึงดูดทางวิญญาณที่รุนแรงจนน่ากลัว "ท่าน... ท่านมันร้ายกาจที่สุด มู่หรงเทียน..." มือหนาสอดประสานเข้ากับเรียวขาของนางแล้วแยกออกอย่างชำนาญ ก่อนจะแทรกกายเข้าสู่ความคับแน่นที่รอคอยการเติมเต็ม เสียงความชื้นแฉะของเนื้อที่กระทบกันดังสะท้อนไปทั่วโถงถ้ำ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไอหยินและไอหยางที่กำลังหลอมรวมกัน การเคลื่อนไหวของมู่หรงเทียนหนักแน่น ดุดัน และเร่าร้อน ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของลงไปในทุกอณูของร่างกายนาง ไป๋ลี่หลินกรีดร้องแผ่วเบา ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกจังหวะที่เขาเข้าหาคือความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความสุขสมลึกซึ้ง ความเร่าร้อนที่ไหลเวียนผ่านวิชาเซียนอเวจีทำให้สติของนางพร่าเลือน นางเห็นภาพนิมิตของกันและกัน... ภาพที่เขาไม่ได้สวมหน้ากากจอมมาร แต่เป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังเว้าวอนขอความรัก "มองข้า... มองแค่ข้า ไป๋ลี่หลิน" มู่หรงเทียนเร่งจังหวะให้เร็วและลึกขึ้นจนนางแทบหายใจไม่ทัน สองร่างพันนัวเนียกันดั่งงูเกี่ยวกระหวัด ท่ามกลางหินผาที่เงียบสงัด ความเร่าร้อนที่ทั้งสองมอบให้กันนั้นเปรียบดั่งการทำลายกำแพงแห่งศัตรูลงโดยสิ้นเชิง ในวินาทีที่ความสุขสมทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ไป๋ลี่หลินรู้สึกราวกับวิญญาณของนางกำลังจะหลุดลอยไปพร้อมกับเขาท่ามกลางแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของถ้ำเข้ามา เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ทั้งสองต่างหอบหายใจรวยริน มู่หรงเทียนยังคงโอบกอดนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือ นางจะระเหยหายไปกับอากาศ ทว่าในขณะที่ความหวานล้ำยังคงตกค้างอยู่นั้น เสียงกระดิ่งเงินที่ดังแว่วมาจากปากถ้ำก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก "ศิษย์พี่หญิง... ท่านอยู่ข้างในหรือไม่? ท่านอาจารย์สั่งให้ข้ามาตามหาท่าน..." เสียงของ 'จางเหว่ย' ศิษย์น้องผู้เงียบขรึมของนางดังก้องเข้ามา และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือกลิ่นอายของกระบี่เทพที่แผ่พุ่งเข้ามาในโถงถ้ำ มู่หรงเทียนลุกขึ้นยืนในทันที ดวงตาคมปลาบดุจสัตว์ร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อ เขาไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย กลับดึงร่างของไป๋ลี่หลินเข้ามาซ่อนไว้ข้างหลัง พร้อมกับหยิบกระบี่มารที่พิงไว้ข้างผนังขึ้นมา "ดูเหมือนว่า... ค่ำคืนนี้ของเราจะยังมีแขกไม่ได้รับเชิญนะ ไป๋ลี่หลิน" เขากระซิบด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ขณะที่เงาของจางเหว่ยปรากฏขึ้นที่หน้าทางเข้า พร้อมกับดาบเล่มใหญ่ที่เปล่งประกายสีครามเข้ม ขอบพระคุณรี้ดที่รักที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนของหลินหลิงร้อยเล่ห์ในตอนนี้นะคะ