บาดแผลที่ใจ

“ศิษย์พี่... ท่านยังไม่ตายหรือ?” เสียงของไป๋ลี่หลินสั่นพร่า ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งยามนี้กลับไหวระริกราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ ร่างสูงโปร่งในชุดสีครามของสำนักกระบี่เมฆาที่นางโหยหามาตลอดสามปี ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับไม่ใช่ความสง่างามของเซียน หากแต่เป็นไอปีศาจที่มืดดำและกดทับจนลมหายใจนางติดขัด มู่หรงเทียนผู้ยืนขนาบข้างนาง สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างอรชร เขาโอบเอวบางของไป๋ลี่หลินไว้แน่น ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวราวกับเตาหลอมส่งผ่านพลังหยางเข้ามาประคองสติให้นางอย่างแนบเนียน สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของประมุขพรรคมารจ้องเขม็งไปยังร่างตรงหน้าด้วยความเหยียดหยัน “คนตายที่เดินได้... หึ น่าสมเพชยิ่งนัก” มู่หรงเทียนเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ “ศิษย์พี่ของเจ้าหรือไป๋ลี่หลิน? ดูให้ดีเถิด นั่นไม่ใช่คน แต่เป็นเพียงเศษซากของความแค้นที่ถูกปลุกให้คืนชีพด้วยวิชาต้องห้ามของข้าเอง” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของไป๋ลี่หลิน นางหันขวับไปมองมู่หรงเทียน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้ความรู้สึกยามนี้กลับแฝงไปด้วยความขมขื่นที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน ราวกับภาพเหตุการณ์นั้นกำลังฉายซ้ำในห้วงนึกของเขาเอง มู่หรงเทียนสะบัดมือเบาๆ ไอหมอกรอบกายก็จางลง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่พาดผ่านดวงตาซ้ายของศิษย์พี่นาง ดวงตาข้างนั้นปิดสนิท ทว่าจิตสังหารที่แผ่ออกมากลับรุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว “เจ้าจำคืนที่หุบเขาพันปีได้ไหม ลี่หลิน” มู่หรงเทียนกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อ่อนโยนแต่ทว่าเย็นเยียบ “คืนที่ข้าสูญเสียทุกอย่าง... คืนที่ข้าเพิ่งรู้ว่า ‘หัวใจ’ ของข้าถูกควักออกมาวางไว้บนแท่นบูชาของสำนักกระบี่เมฆา” เขากดจูบลงบนขมับของนางอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าของท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น รสสัมผัสจากริมฝีปากที่ประทับลงมานั้นทั้งเร่าร้อนและดิบเถื่อน ก่อนที่เขาจะดึงตัวนางเข้าหาจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นกำยานจางๆ จากกายของมู่หรงเทียนปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวนาง ไป๋ลี่หลินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนข้างหลัง สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ผ่านเอวคอดขึ้นมาถึงเนินอกของนางอย่างถือวิสาสะในยามที่สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ ทำให้นางวาบหวามจนแทบยืนไม่อยู่ “อย่า... อย่าทำเช่นนี้” นางพึมพำ ทว่าเสียงกลับแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความมืด “ทำไมจะไม่ได้?” มู่หรงเทียนกระตุกยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินทำให้นางขนลุกซู่ “ในเมื่อเราต่างก็เป็นเพียงเหยื่อของโชคชะตาที่เน่าเฟะ... ข้าจะทำให้เจ้าลืมทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งว่าศิษย์พี่ของเจ้าคือใคร” เขาพลิกตัวนางให้เผชิญหน้า มือหนึ่งเชยคางนางขึ้น อีกมือหนึ่งปลดสายคาดเอวของชุดนางออกอย่างชำนาญ ผ้าแพรเนื้อบางร่วงหล่นลงพื้นเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกมันแพะภายใต้ชุดตัวในสีขาวที่เริ่มเปิดอ้า “ท่าน...” ไป๋ลี่หลินมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ทว่าแววตาของนางกลับมีความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ซ่อนอยู่ มู่หรงเทียนไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงประกบจูบอย่างดูดดื่ม รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและอำนาจครอบงำ ลิ้นร้อนสำรวจโพรงปากของนางอย่างเอาแต่ใจ สองร่างแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง หัวใจสองดวงเต้นจังหวะเดียวกันท่ามกลางเสียงกระซิบของปีศาจเบื้องหน้า เขาลดมือลงมาสอดประสานเข้ากับเรียวขาของนาง ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าของนางลอยเหนือพื้น ไป๋ลี่หลินจำต้องโอบรอบคอเขาไว้แน่น ความร้อนแรงจากการสัมผัสผ่านอาภรณ์ที่เริ่มหลุดลุ่ยทำให้นางร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์กาย “ดูให้ดี... ดูให้ชัดว่าศิษย์พี่ของเจ้ากำลังจะเห็นอะไร” มู่หรงเทียนคำรามต่ำ มือข้างหนึ่งขยำลงบนทรวงอกอิ่มผ่านเนื้อผ้า สัมผัสที่หนักหน่วงและวาบหวามทำให้นางเผลอครางกระเส่าออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะที่มู่หรงเทียนกำลังจะฝังรอยรักลงบนซอกคอขาวเนียนนั้น ร่างของศิษย์พี่ใหญ่ที่ยืนนิ่งมาตลอดก็ขยับกาย... เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยปิดสนิทค่อยๆ ลืมตาขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาสีแดงฉานดุจโลหิต และสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาทำให้นิ่งเงียบไปทั้งป่า “นั่นไม่ใช่ของเจ้า... มู่หรงเทียน... นางคือกุญแจที่ข้าเฝ้ารอมาตลอดสามปี” ศิษย์พี่ใหญ่ยกกระบี่ขึ้น กลิ่นอายของวิชาเซียนบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งเข้าปะทะกับไอปีศาจของมู่หรงเทียนจนเกิดแรงระเบิดมหาศาล ไป๋ลี่หลินที่อยู่ในอ้อมกอดของจอมมารรู้สึกได้ถึงความลับบางอย่างที่กำลังจะเปิดเผย... ความจริงเกี่ยวกับความตายของศิษย์พี่ และเหตุผลที่ทำให้นางต้องกลายเป็น ‘คนของ’ จอมมารผู้นี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ! หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและปริศนาในบทต่อไปนะคะ