ใต้เงามืดของพรรคมาร

“เจ้ากล้าดียังไงถึงเอาเลือดศิษย์น้องมาหมักบ่มวิชาพรรคมารต่อหน้าข้า!” เสียงตวาดกร้าวของไป๋ลี่หลินดังก้องไปทั่วห้องโถงอเวจี กลิ่นอายไอหยินรุนแรงแผ่ซ่านออกจากร่างจนผนังหินสีดำสนิทเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว นางยืนตระหง่านอยู่กลางโถง มือเรียวงามที่สั่นระริกด้วยความโกรธจัดกระชับกระบี่เมฆาจนข้อนิ้วขาวซีด เบื้องหน้าของนาง มู่หรงเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้มังกรดำด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินควร เขากำลังใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยดเลือดสีชาดที่ไหลหยดลงบนถ้วยหยกอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ยามค่ำคืนคู่นั้นไม่ได้มีความสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย “ศิษย์น้องของเจ้าหรือ?” มู่หรงเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “นางตายตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในพรรคมารของข้าแล้ว ลี่หลิน... เลือดของคนอ่อนแอ ย่อมมีค่าเพียงแค่เป็นปุ๋ยบ่มเพาะวิชา เพื่อให้ข้าแข็งแกร่งพอจะปกป้องเจ้า... ไม่ดีหรืออย่างไร” “ปกป้องข้าด้วยซากศพของสหายงั้นหรือ?” ไป๋ลี่หลินพุ่งตัวเข้าหาดั่งสายฟ้าฟาด กระบี่เมฆาในมือแผ่ประกายแสงสีเงินยวบยาบราวกับแสงจันทร์ต้องโลหิต แต่มู่หรงเทียนกลับไม่ขยับกายแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ แรงปะทะมหาศาลก็ซัดร่างนางกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินอย่างแรงจนเลือดซึมออกมาที่มุมปาก เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างช้าๆ แรงกดดันจากวิชาคู่อเวจีแผ่ออกมาจากร่างของเขาราวกับคลื่นน้ำที่กัดเซาะผาสูง มู่หรงเทียนเชยคางนางขึ้นด้วยปลายนิ้วที่เย็นจัด ดวงตาของเขาฉายแววกระหายหิวที่ผสมปนเปไปกับความใคร่ “เจ้าดื้อรั้นเช่นนี้แหละ ถึงได้น่ากลัว... และก็น่ารังแกที่สุด” เขากระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะผิวแก้มที่สั่นระริกของนาง “ในพรรคมารแห่งนี้ กฎมีเพียงข้อเดียว คือผู้แข็งแกร่งเป็นผู้กำหนดโชคชะตา หากเจ้าต้องการให้ข้าหยุดการนองเลือด เจ้าก็ต้องรู้วิธีสยบข้า... ด้วยร่างกายของเจ้าเอง” ไป๋ลี่หลินเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความแค้นและแรงอารมณ์ตีรวนอยู่ในอก หากนางไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่าง ชีวิตศิษย์น้องคนอื่นๆ ในพรรคมารย่อมไม่พ้นเงื้อมมือมารของเขา แต่นางจะยอมเสียบริสุทธิ์เพื่อแลกกับชีวิตคนเหล่านี้จริงๆ หรือ? “ประมุขมู่หรง! ท่านกำลังทำลายสำนักด้วยมือของท่านเอง!” เสียงตะโกนของอาวุโสพรรคมารดังขึ้นจากหน้าประตู พร้อมกับการก้าวเข้ามาของกลุ่มคนชุดดำนับสิบ มู่หรงเทียนหยุดมือที่กำลังไล้ไปตามลำคอระหงของไป๋ลี่หลิน สายตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมทันที “พวกเจ้ากล้าขัดจังหวะข้าหรือ? ใครที่อนุญาตให้พวกเจ้าเข้ามาในห้องโถงอเวจีโดยไม่ได้รับอนุญาต!” “พวกเราไม่ได้มาเพื่อขออนุญาต แต่มาเพื่อทวงคืนอำนาจที่ท่านฉกฉวยไป!” หนึ่งในอาวุโสชักกระบี่ออกมา “ท่านหลงมัวเมาในวิชาคู่อเวจีจนไม่สนหลักการของพรรค ท่านสมควรตาย!” ความวุ่นวายบังเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ไป๋ลี่หลินฉวยโอกาสที่มู่หรงเทียนเสียสมาธิหมุนตัวหลุดพ้นจากการพันธนาการ ทว่านางไม่ได้รีบหนีไปไหน สายตาของนางกลับจ้องมองไปยังร่างของชายหนุ่มที่กำลังถูกศัตรูรายล้อม มู่หรงเทียนชักกระบี่มารออกมา พลังงานสีดำสนิทระเบิดออกรอบกาย เขาสังหารคนตรงหน้าอย่างเลือดเย็น แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองมาที่ไป๋ลี่หลินเป็นระยะ ราวกับจะหยั่งเชิงว่านางจะฉวยโอกาสสังหารเขาในยามนี้หรือไม่ ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อเงาร่างหนึ่งพุ่งตัวมาจากเพดานโถงพร้อมกับกริชพิษที่เล็งเป้าหมายตรงไปยังหัวใจของไป๋ลี่หลิน แต่มู่หรงเทียนกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ผิดคาด—เขาทิ้งการป้องกันตัวจากการโจมตีของเหล่าอาวุโส แล้วกระโจนเข้ามารับกริชเล่มนั้นแทนร่างของไป๋ลี่หลิน! กริชพิษปักเข้าที่ไหล่ขวาของเขา เลือดสีดำไหลอาบชุดคลุมสีขาวของนาง ไป๋ลี่หลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่มู่หรงเทียนทรุดเข่าลงแทบเท้าของนาง มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “เห็นหรือไม่... ลี่หลิน” เขาไอออกมาเป็นเลือดแต่ยังคงพยายามเค้นเสียงหัวเราะ “แม้แต่วินาทีที่ข้าจะตาย... คนที่ข้าอยากให้เห็นเป็นคนสุดท้าย... ก็ยังคงเป็นเจ้า” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของศัตรูที่เหลือรุมเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้แน่น ไป๋ลี่หลินรู้สึกถึงพลังงานประหลาดที่ไหลเข้าสู่ร่างกายเมื่อเลือดของเขาแตะสัมผัสผิวของนาง พลังวิชาคู่อเวจีที่นางเคยรังเกียจกลับกำลังตื่นขึ้นภายในกายของนางเองอย่างรุนแรง นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หรือที่ผ่านมา นางคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่เขารอคอยมาตลอด... ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามกลอุบายอันซับซ้อนในค่ำคืนนี้ไปกับหลินหลิงร้อยเล่ห์นะคะ