กรงขังแห่งความหึงหวง

"เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงได้กลิ่นคาวของบุรุษอื่นติดตัวกลับมาที่นี่!" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายดังขึ้นในห้องบรรทมที่มืดสลัว กลิ่นกำยานมวลมหาเสน่ห์ถูกกลบด้วยไอสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของ มู่หรงเทียน เขาไม่ได้เพียงแค่ยืนอยู่ตรงหน้าไป๋ลี่หลิน แต่เขากำลังกักขังนางไว้ระหว่างกำแพงหินหยกและร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งภูผา ฝ่ามือหนาบีบเข้าที่คางมนของนางอย่างแรงจนใบหน้างามแหงนเงยขึ้น สบเข้ากับดวงตาสีเลือดที่ฉายแววหึงหวงจนน่าสะพรึงกลัว "ข้า... ข้าเพียงแค่ไปรับสมุนไพรตามคำสั่งท่าน ข้าไม่ได้..." ไป๋ลี่หลินพยายามเปล่งเสียงตอบ แต่ลำคอระหงกลับถูกบีบเบาๆ จนกลายเป็นเสียงครางเครือ ไอหยินในกายของนางเริ่มปั่นป่วนเพราะแรงอารมณ์ของอีกฝ่ายที่กระตุ้นให้เส้นลมปราณของนางตื่นตัว "อย่าได้โกหก!" มู่หรงเทียนตวาด นัยน์ตาของเขาจ้องมองลงไปยังรอยแดงจางๆ ที่ซอกคอขาวผ่องของนาง ก่อนที่ลมหายใจร้อนผ่าวจะพุ่งเข้าประชิดใบหู "กลิ่นของกระบี่เมฆา... กลิ่นอายของไอ้สารเลวนั่นยังติดอยู่ที่ผิวหนังของเจ้า! เจ้าทำให้ข้าคลั่งจนอยากจะฉีกกระชากร่างเจ้าให้เป็นชิ้นๆ แล้วฝังลงในดินเสียตรงนี้" เขากระชากชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของนางออกด้วยแรงโทสะ จนสาบเสื้อแยกออกจากกันเผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดดุจหิมะที่สั่นสะท้านภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ไป๋ลี่หลินไม่ได้ขัดขืน แม้ในใจจะหวาดหวั่น แต่ลึกๆ ในจิตใต้สำนึก กายาเซียนของนางกลับโหยหาไอหยางที่เร่าร้อนของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน "ถ้าท่านโกรธนัก... ก็พิสูจน์เสียสิคะ" ไป๋ลี่หลินกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาเรียวสวยสบประสานนัยน์ตาปีศาจอย่างท้าทาย "ลบล้างกลิ่นที่ท่านรังเกียจด้วยกลิ่นของท่าน... หากท่านทำได้" คำท้านั้นเปรียบดั่งน้ำมันราดบนกองเพลิง มู่หรงเทียนกระชากร่างของนางเข้าหาตัวจนแนบชิด สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ เขาไม่รอช้าที่จะครอบครองริมฝีปากที่สั่นเทานั้นด้วยจูบที่ดุดันและเร่าร้อนราวกับจะสูบเอาลมหายใจของนางไปจนหมดสิ้น ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก รสสัมผัสที่ผสมผสานระหว่างไอเย็นของเซียนและไออุ่นของมารก่อเกิดเป็นกระแสพลังงานที่ปั่นป่วนในกายของทั้งสอง ฝ่ามือหนาเคล้นคลึงไปตามทรวงอกอวบอิ่มที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ ปลายนิ้วหยาบกร้านสะกิดยอดปทุมถันจนนางต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วร่าง สัมผัสของเขาในยามหึงหวงนั้นดิบเถื่อนและไร้ความปราณี แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ลึกซึ้งจนลมหายใจของนางขาดห้วง "เจ้าเป็นของข้า... ลี่หลิน... เฉพาะของข้าคนเดียวเท่านั้น" เขาคำรามชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ ก่อนจะช้อนร่างนางขึ้นแล้ววางลงบนเตียงกว้างที่ทำจากหินมังกรดำ เสื้อผ้าที่เหลืออยู่ถูกเขากระชากออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่ต้องแสงจันทร์ มู่หรงเทียนก้มลงพรมจูบไปตามลำคอระหง ต่ำลงมายังเนินอกขาวนวล ก่อนจะฝังรอยรักสีแดงฉานลงบนผิวเนียนละเอียดดุจสัญลักษณ์แห่งการครอบครอง ไป๋ลี่หลินบิดเร่าด้วยความสั่นสะท้าน มือเรียวเล็กขยุ้มผมยาวสลวยของเขาไว้แน่น ราวกับจะยึดเหนี่ยวตัวเองไว้ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่เขากำลังปรนเปรอให้ ความสอดประสานที่ตามมานั้นหนักหน่วงและเร่าร้อน ทุกจังหวะการขยับไหวของเขามอบความสุขสมที่ลึกถึงแก่นวิญญาณ นางรู้สึกราวกับร่างของนางกำลังหลอมละลายรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจอมมารผู้เย่อหยิ่งคนนี้ ไอหยางมหาศาลถ่ายเทผ่านร่างของนางจนไอหยินบริสุทธิ์ถึงกับสั่นสะเทือน ความร้อนแรงที่ได้รับทำให้ความหึงหวงในใจของเขากลายเป็นเปลวเพลิงที่เผาไหม้ทุกสิ่งรอบกาย ยามที่อารมณ์ถึงจุดสูงสุด ทั้งคู่ต่างปลดปล่อยพลังงานเซียนและมารออกมาพร้อมกันจนห้องบรรทมสั่นไหว ผ้าม่านโปร่งบางปลิวสะบัดตามแรงลมปราณที่พุ่งพล่าน ร่างของไป๋ลี่หลินกระตุกเกร็งก่อนจะนิ่งสนิทในอ้อมกอดของมู่หรงเทียนที่ยังคงหอบหายใจรวยรินอยู่บนร่างนาง ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุม ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูห้องบรรทมอย่างรีบร้อนก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสุขที่ยังไม่จางหาย "ท่านประมุข! แย่แล้วขอรับ! ประตูมิติของสำนักกระบี่เมฆาถูกเปิดออก... พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อสังหารคนทรยศอย่างนาง!" มู่หรงเทียนชะงัก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน เขาหันมามองไป๋ลี่หลินที่ใบหน้าซีดเผือดด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะคว้าดาบมารที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้นางต้องหยุดหายใจ... "ในเมื่อพวกเขามาถึงหน้าวังมารเพื่อเอาตัวเจ้าคืน... เช่นนั้นข้าก็ควรจะประกาศให้คนทั้งยุทธภพได้เห็นเสียทีว่าเจ้า 'ตั้งครรภ์' บุตรของจอมมารผู้ชั่วร้ายคนนี้อย่างไร" หลินหลิงร้อยเล่ห์หวังว่าท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดหักมุมนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าลี่หลินจะเอาตัวรอดอย่างไรนะคะ